In memoriam

Alexander

7-7-1968                           17-11-2010

Gek genoeg sta je als broer nooit zo stil bij wat voor bijzonder mens je broer eigenlijk is. Ik ken hem al mijn hele leven en voor mij was Alex Alexander, mijn grote broer, met wie ik een warme en vanzelfsprekende bloedband deelde.
Maar hij was natuurlijk veel meer dan dat.
Hoezeer mensen ook van elkaar mogen verschillen, bij een ander zoek je toch naar een stukje van jezelf. En als de optelsom van al die stukjes iemand maken tot wie hij is, dan zal dat zijn hoe ik Alex zal blijven herinneren.

Tijdens een van zijn laatste kuren vroeg ik hem of hij het niet raar vond, onwerkelijk, om zo als een kankerpatiënt met een infuuspaal aan zijn zijde over de gang van afdeling A5 te lopen.
Nee, antwoordde hij, dit is wat ik nu moet doen. Het is net als toen ik naar school ging en me ook niet afvroeg waarom ik moest gaan. Ik ging gewoon.
Zo was Alex. Hij nam het leven zoals het kwam en maakte er samen met de mensen om hem heen het beste van, iets waar hij bijzonder goed in slaagde.

Met die instelling trad hij ook zijn ziekte tegemoet, toen in de zomer bleek dat deze in een agressieve en moeilijk behandelbare vorm was veranderd.
Als ik het niet ga redden, zei hij, dan heb ik daar vrede mee. Want ik kijk met veel voldoening terug op het rijke leven dat mij is gegund.
En als we daarna samen huilden om de onzekerheid van de toekomst, dan was hij de eerste die zijn tranen droogde en met een troostend woord een arm om me heen sloeg.
Zo was Alex. Een zachtmoedig mens met een groot hart.

Hij was zich er terdege van bewust dat de weg naar genezing lang en zwaar zou worden. Vechtend en zwoegend heeft hij die berg beklommen, helemaal tot aan de top. Maar eenmaal boven, bleek er geen weg meer terug.
Gestorven in het harnas.

Partir, c'est mourir un peu, mais mourir, c'est partir beaucoup.
Helaas heeft Alex niet meer de kans gekregen om van iedereen afscheid te nemen. Daarom wil ik vandaag namens mijn broer tegen alle mensen, die zoveel voor hem betekend hebben, zeggen: dank jullie wel.

Lieve broer, het ga je goed.

Staatsgevaarlijk

Als de eerste dag van het proces tegen Wilders één ding duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat Wilders zich boven iedere wet verheven voelt. Dat hij weinig respect heeft voor de rechtelijke macht, wisten we al uit eerdere polemieken. Maar dat hij zich nu op zijn zwijgrecht beroept is niet alleen huichelachtig laf, maar vooral ook een belediging voor de grondvesten van onze staat. Want als zelfs de rechters geen kans van hem krijgen om hem op zijn uitspraken aan te spreken, tegenover wie zou Wilders dan nog verantwoording af moeten leggen?
In elk geval niet tegenover de komende regering. Als schoothondjes stonden ze op de persconferentie naast pittbul Wilders. Rutte wist niet hoe hard hij met zijn staart moest kwispelen bij elk onwaarheid die Geert luidkeels verkondigde. Je zou haast gaan denken dat de VVD-dissident in Rutte's ogen een miskende, liberale held is. En Verhagen is alleen geïnteresseerd in de kluif die lonkt. Onder het nieuwe CDA-dogma 'wij lopen niet weg voor onze verantwoordelijkheid' zou Maxime nog een pact met de duivel sluiten. Dat Wilders het CDA vorig jaar nog Christenen Dienen Allah noemde, daar wordt niet meer over gepraat.
En zo dendert Wilders vrolijk verder, ongrijpbaar voor de politieke macht en binnenkort ook voor de rechters. Moeiteloos (en straffeloos) schoffeert hij de rechter in een schoolvoorbeeld van een Wilders speech, waarin hij tegelijkertijd de rol van gemarteld slachtoffer en vastberaden wreker op zich neemt. Zijn lichaamstaal spreekt boekdelen: niets of niemand zal hem kunnen stoppen, hoeveel onrecht hem ook wordt aangedaan.
En precies daarin schuilt het grote gevaar van Geert Wilders. Je mag in dit land roepen wat je wil, maar uiteindelijk zal iedereen zich aan de grondwet moeten conformeren, en aan de instanties die deze bewaken. Met zijn weigerachtige houding in het proces distantieert Wilders zich van de basis van onze rechtstaat en daarmee plaatst hij zich, als een rechtgeaarde dictator, boven alles en iedereen.
Staatsgevaarlijk heet zoiets. En mocht hij zijn plannen daadwerkelijk gaan verwezenlijken, dan staan er anderhalf miljoen trouwe volgelingen klaar om alle buitenlanders het land uit te gooien. Wie houdt hem dan nog tegen?

De droom

Ooit hadden wij Nederlanders een droom. Een visioen van succes, een eervol pad betegeld met schoonheid en vernieuwing, met elegantie en techniek.

Helaas; de droom is vervlogen.

In deze tijd van prangend realisme telt alleen het resultaat. Meer geld, meer zetels, meer winst. De nieuwe zakelijkheid is als neokapitalistisch aforisme de strop om de idee dat schoonheid belangrijker is dan resultaat.

Ooit ging het om de reis, niet om de bestemming. Ooit was het doel ondergeschikt aan de manier waarop je het bereikte. Niet meer. Vandaag heten onze chauffeurs Marc, Geert en Bert, en deze heren hebben geen boodschap aan het nutteloze mooie. Het maakt hen niet uit wat ze zeggen of hoe ze spelen, als ze maar winnen.

Bert is de bondscoach die het resultaat heilig heeft verklaard. Bert heeft – heel scherp - gezien dat in het moderne voetbal de Omschakeling het belangrijkste wapen is. Daarom heeft Bert een strijdplan bedacht dat de Omschakeling neutraliseert. Je zorgt dat je altijd minstens zeven spelers achter de bal houdt en zodra de tegenstander zich vast heeft gelopen op het ultradefensieve blok, laat je Wesley de bal een hens naar voren geven en hoop je op een ingeving van de spitsen.

Tot nu toe werkt Bert’s taktiek als een trein. Vier keer negentig minuten oersaai, vervelend voetbal, fantasieloos spel dat maar niet spannend wil worden; viermaal een schijnbaar moeiteloze overwinning als resultaat. Nu al net zo goed als de serie van het elftal uit 1974.

Nu het voetbal nog.

Wereldkampioen zullen we met dit resultaatvoetbal niet worden, al lijkt half Nederland nog steeds niet van haar grootheidswaanzin verlost. Maar Van Persie speelt als een krant, Sneijder is oververmoeid, onze backs worden aan alle kanten voorbij gelopen en Robben raakt binnenkort weer geblesseerd. Geloof me, we zijn gewoon niet goed genoeg.

Maar stel, we geven die verwaande Braziliaanse miljonairs het pak slaag waar ze gisteravond zo verongelijkt om vroegen; we naaien Suarez vervolgens een oor aan; en stel, we kloppen de Duitsers op penalties in de finale… en dan? Dan zijn we wereldkampioen!

Zou ik juichen als we met dit voetbal kampioen worden? Misschien, ingetogen, als een Ajacied voor een één-nulletje.

Want ik kijk voetbal voor mijn plezier. Ik wil oogstrelende combinaties zien, intuïtief aanvalsspel met creatieve individuele acties. Lekker met z’n allen naar voren en maar zien waar het schip strand. Chili anno 2010, zó moet voetbal gespeeld worden. Waren het niet ooit de Hollanders, die ‘Aanvallûh!’ riepen? Laat ons de wereld opnieuw verbazen met ons voetbal, in plaats van haar te vervelen met het resultaat. Laat ons dromen van Cruyff, van Basten en Bergkamp, in plaats van van Bommel en de Jong. Aanvallûh!

Groen Links?

Het verkiezingsprogramma van de PVVD laat zich eenvoudig samenvatten. Minder geld voor het moois, meer geld voor het lelijke. Er wordt stevig bezuinigd op kunst, cultuur en natuur, waartegenover forse investeringen in asfalt en industrie staan. Bouw er nog wat steenkoolcentrales bij en je bent waar je wezen wilt: honderd jaar terug in de tijd. Het is vervolgens niet meer dan logisch om uit de euro te stappen, de grenzen op de slot te gooien en de Islam te verketteren.

Tot zover rechts. In de afgelopen dertig jaar is immers gebleken dat de wereld er met het liberale kapitalisme niet beter op wordt, behalve dan voor hen die rijk en egoïstich zijn. Nog steeds sterven miljoenen kinderen van de honger, terwijl in een woestijn in Dubai een heus indoorskiparadijs wordt gebouwd. Nog steeds worden conflicten met leugens gevoedt en met wapens beslecht. De aarde zelf is inmiddels een kettingroker met longkanker geworden, die ondanks de diagnose stevig door blijft paffen.
Uw utopie? Niet de mijne.

Het wordt hoog tijd dat de wind radicaal anders gaat waaien. Het wordt tijd voor een partij die niet kiest tussen liberalisme en socialisme, maar van beide het beste neemt. Een partij die het individu de ruimte geeft om zich te ontplooien zoals ze wenst, zonder haar in een bepaalde richting te willen duwen, in een maatschappij die ook zorgt voor hen die het niet kunnen of willen redden.
Een partij, die gelooft in opbouw in plaats van afbraak.
Een partij, die liefde predikt in plaats van haat.
Een partij die niet uitsluit, maar verwelkomt.
Een partij die niet in problemen denkt, maar in oplossingen.

In zo'n partij kan íedereen geloven. Het zijn eenvoudige idealen die de mensheid sinds haar geboorte koestert. De wereld een klein beetje beter voor iedereen, in plaats van een flink stuk beter voor de lucky few. Laten we niet langer vechten. Laten we voor eens en voor altijd beseffen dat we, hoe verschillend we ook mogen denken, hoe anders we er ook uit mogen zien en tot wie we ons ook richten als we hulp van boven vragen, we in ons hart allemaal hetzelfde zijn.

Groen Links dan maar?

Anticonceptie

Ouders die licht verstandelijk gehandicapt beperkt zijn en niet voor hun kinderen kunnen zorgen, zouden gedwongen moeten worden tot anticonceptie. Dat vindt 62 procent van een steekproef die onder andere werd gehouden onder mensen die beroepshalve te maken hebben met het begeleiden van bovengenoemde ouders of kinderen.
Ik zou zeggen: kies een ander vak.
Maar liefst 96 procent vindt dat ouders van wie bewezen is dat ze niet voor hun kinderen kunnen zorgen, ontmoedigd moeten worden om nog een kind te verwekken.

Waar hebben we het hier over? Laten we eerst eens het pleit beslechten door de grenzen van het probleem op te rekken. Dan wordt namelijk heel snel duidelijk dat de stellingname staat of valt bij de gehanteerde definities, die op hun beurt zeer vatbaar blijken voor de willekeur van de massa.
Anders gezegd: ik weet het beter dan jij en daarom moet jij doen wat ik zeg.
Zo omvat het etiket 'licht verstandelijk gehandicapt' een zeer diverse groep mensen met een IQ dat ergens tussen de 50 en de 85 zweeft en die zich in meer of mindere mate gedraagt op een manier waar andere mensen zich aan storen.
En wat te denken van 'niet voor hun kinderen kunnen zorgen.' Hebben we het hier over het verschonen van poepluiers of over verantwoord pedagogisch bezig zijn?

In datzelfde weekend werden in Hoensbroek twintig auto’s bekrast door twee jongens, twee agenten geslagen en met stoeptegels bekogeld door drie jongens en vijf medewerkers van de RET ernstig mishandeld door een groep jongeren.
Ik durf wel te stellen dat de jongeren in kwestie hooguit matig zijn opgevoed. Daarmee hebben hun ouders laten zien dat ze niet goed voor hun kinderen kunnen zorgen. Tijd voor een knip in de zaadleider, dunkt me.

Penetentiaire castratie is geen nieuw idee. Verplichte onomkeerbare anticonceptie op grond van ras of geloof is evenzo  een beproefd concept. De geschiedenis leert ons dat een maatschappij geen grens moet stellen aan het individuele recht op voortplanting. Simpelweg omdat elke grens arbitrair, oneerlijk en op vooroordelen gebaseerd is.
Maar ditmaal wordt de vinger naar de licht verstandelijk gehandicapten uitgestoken. Ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren voordat de ouders van die kutmarokkaantjes aan de beurt zijn. Laat het de PVV niet horen.

Koeienvoer

De Tweede Kamer wil dat de grazers bij de Oostvaardersplassen bijgevoed gaan worden. Hun penzen rommelen immers al maanden in het strenge winterweer en als de kamer ergens gevoelig voor is, dan is het wel voor dierenleed.
Toch?
Geen wonder dat de ene na de andere bestuurder afhaakt voor een ministerspost. Want wie heeft er nou zin om elke dag naar de kamer te moeten afdalen om verantwoording af te komen leggen over beleid dat je zelf niet hebt bedacht, om vragen te moeten beantwoorden van mensen die geen idee hebben waar ze over praten.
Dieren met honger? Geef ze te vreten!
Criminele Marokkanen? Schop ze het land uit!
Dat aan de wintervoedselkwestie een ingewikkelde ideologische discussie ten grondslag ligt tussen bio-ethici en natuurvorsers, ontgaat de meeste kamerleden waarschijnlijk. En zij die zich wél hebben verdiept in de materie, zouden zich moeten realiseren dat het beleid in deze kwestie aan deskundigen moet worden overgelaten.
Het enige waar de politiek zich over uit zou moeten spreken, is het ideologische pad dat ons land moet volgen inzake dierenrechten en leed. Met argumenten waarover nagedacht is en met een consequente hand toegepast.
Maar de Kamer rommelt liever oppervlakkig in de marge. Ook al worden de koraalriffen en de blauwvintonijn de nek om gedraaid, wij hebben tenminste nog onze Oostvaardse grazers. En onze megastallen, en onze antibiotica. Maar dat terzijde.
Tot overmaat van ramp kreeg de minister ook nog te maken met kamermeerderheid van CDA, PVV, VVD, CU en ToN. Is dit de toekomstige meerderheid die ons land gaat regeren? Het zou zomaar kunnen. De koeien in de Oostervaardersplassen zullen er blij mee zijn.

Nomade in niemandsland

Na enkele jaren van radiostilte heeft Ayaan Hirshi Ali ons weer eens getrakteerd op haar zwartgallige kokervisie. Ze heeft een nieuw boek geschreven en daar hoort een opruiende promotiecampagne bij – wie anders dan Wilders om te omarmen.
Ik heb nooit begrepen waarom links en rechts weglopen met deze ongelukkige nomade. Ik heb haar nog nooit kunnen betrappen op een genuanceerde mening of enige bereidheid tot luisteren, laat staan op het bijstellen van haar radicale ideeën.
Wat dat betreft is ze op haar plek in een Amerikaanse neoconservatieve denktank. Wat haar overige ideeën over vrijheid voor vrouwen betreft, geenszins. Maar dat typeert de nomade in haar: nergens helemaal thuis.
Niet dat ik geen medelijden heb met Ayaan. De ellende die zij heeft meegemaakt, gun ik mijn ergste vijanden niet. Vrouwen hebben een schandalig slecht bestaan in de woestijnclancultuur, getuige ook de alsmaar groeiende stapel boeken van besneden Somalische vluchtelingen.
Maar een willekeurige moslim kan je vertellen dat die clancultuur net zo ver van de normale Islambeleving afstaat als Staphorst van Amsterdam. Zeker waar het moslims in Europa betreft.
Ayaan Hirshi Ali is helaas blind voor deze werkelijkheid. Ze zit gevangen in een getraumatiseerde jeugd van mannelijke onderdrukking en culturele wreedheid. Sneu voor haar, funest voor de inhoud van haar ideeën.

Ik heb overigens nog steeds geen idee wat men eigenlijk met het ‘integratiedrama’ bedoelt. En wie zijn toch die ‘intellectuele elite’ die het allemaal verkeerd hebben gedaan?
Ik dacht juist dat wij leven in tijden van overvloed en weelde, in elk geval tot aan de economische crisis. Maar die heeft, voor zover ik na kan gaan, niets te maken met de Islam, noch met de linkse elite.
Alle moslims die ik ken, zijn uitstekend geïntegreerd. Ze spreken Nederlands, werken zesendertig uur in de week, stichten gezinnen met twee kinderen en twee auto's, gaan drie keer per jaar op vakantie, en vasten eens per jaar omdat ze dat gezond vinden. Hoezo integratiedrama?
Dat mensen van nature graag samenscholen met gelijkgestemden, kan je hen niet kwalijk nemen. Dat doen we namelijk allemaal. Elke wereldstad heeft een Hollandse commune; iedere metropool is een lappendeken van cultuurspecifieke wijken.
Bestaat het drama dan uit de overlast die een klein gedeelte van de Marokkaanse jeugd veroorzaakt? De vraag of dat gedrag iets met de Islam te maken heeft, is net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag of het sexuele misbruik van paters door het celibaat komt. Criminelen zijn er altijd geweest, sexuele perversiteiten evenzo.
En dan is er nog 9-11, het terroristische pièce de résitance. Maar leg mij het verband maar eens uit tussen de integratie van moslims in Nederland en de aanslag in New York. De logica wijst eerder naar de gevolgen van het verstikkende Westerse imperialisme.
Maar dat is vloeken in je eigen kerk. Wie haat zaait, zal haat oogsten, staat er in de bijbel. Heeft Amerika niet de dolk in de rug gekregen die ze zelf aan Al-Queda heeft gegeven?

De bottomline is deze: er is helemaal geen integratiedrama. Er is hooguit een verhoogde staat van xenofobie, gevoed door een wegkwijnend saamhorigheidsgevoel en voortdurende samensmelting met Europa. Laten we daarom ophouden met het geouwehoer over integratie en moslims. We hebben het in dit land immers prima voor elkaar. En zij die bang zijn voor het vreemde: sla een arm om hen heen en geef ze een knuffel. Het zal allemaal goedkomen.

Peiling in de polder

Wie gisteravond nietsvermoedend de televisie inschakelde, zou gedacht hebben dat hij miden in de landelijke verkiezingen terecht was gekomen. Uren achtereeen werden er analyses getoond, coalities gevormd en triomfen gevierd. Dat alles gebaseerd op de resultaten van een peiling.
Let wel: een peiling. Aan het tellen van de stemmen was men immers nog niet toegekomen. Een peiling die liet zien wat een ‘representatief’ panel zou kiezen als er gisteren landelijke verkiezingen zouden zijn.
Maar er waren gisteren helemaal geen landelijke verkiezingen! Waarom dan toch zoveel heisa over een fictief resultaat van fictieve stemmers in een fictieve verkiezing? Die aandachttrekkerij was bijna schofferend voor de lokale politici.
De landelijke politiek heeft in mijn ogen niets te zoeken bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet één deelnemer aan het meest recente televisiedebat zullen we morgen terugvinden in de raadszaal. Wil men ons soms duidelijk maken dat een lokale afdeling niet meer is dan een verlengstuk van de landelijke partij? Dan kan je net zo goed deze verkiezingen afschaffen.

Wellicht hopen sommige partijen dat de resultaten van gisteren een voorbode zijn voor 9 juni. Dat lijkt mij nogal naief gedacht. Ten eerste zijn de meeste zetels naar de lokale partijen gegaan. Een betere reden waarom de landelijke politiek zich niet met de lokale moet mengen, kan ik niet bedenken.
Ten tweede zeggen experts dat bij de gemeenteraadsverkiezingen een ander deel van het electoraat naar de stembus gaat dan bij de landelijke verkiezingen. Dat maakt extraheren uitermate precair. Temeer omdat de opkomst bedroevend laag was: slechts de helft van de Nederlanders heeft zich de moeite genomen om te gaan stemmen.
Niet stemmen is eigenlijk heel dom, want de lokale politiek heeft veel meer en directer invloed op onze leefomgeving. Van de oorlog in Afghanistan merken we niet zoveel, van een nieuwe snelweg door onze tuin des te meer.
En tenslotte kan er nog veel gebeuren in de komende maanden. Wie weet, bekeert Wilders zich tot de Islam, wordt Bos betrapt op een buitenechtelijke affaire, of heeft Balkenende een dubieus verleden bij de paters van del Bosco. Na de moord op Pim Fortuyn konden honderden containers vol peilingen en voorspellingen naar het oud papier. Men lijkt er niets van geleerd te hebben.

En dan nog, de uitslag van de landelijke verkiezingen staat toch al vast. De ene helft stemt links, de andere helft rechts. Met een foutmarge van 5%. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. De kern van een democratie ligt immers in het evenwicht dat gevonden wordt tussen alle extreme ideeën, en vanuit dat evenwicht ontstaat vanzelf een natuurlijke beweging beide kanten op.
De rest is gerommel in 5% marge. Het is jammer dat alle aandacht naar die marge uitgaat, in plaats van naar de kern. Dit mogen zowel de politici als de media zich aanrekenen. Afgaande op de uitzendingen van gisteravond, zinkt de moed me voor de komende verkiezingen bij voorbaat in de schoenen.
Ik denk dat ik het dit jaar maar eens ga overslaan. Die inhoudsloze debatten, dat oeverloze geanalyseer, de hijgerige media die van iedere scheet een donderwolk wil maken. Het zal mijn stem een zorg zijn. En de uwe?

Respect

“Harder straffen! Langer opsluiten! Onze rechters zijn te soft!”

Zoals gewoonlijk na een buitensporig incident, klinkt de roep om repressie luid. Het is dit keer ook wel ernstig mis, met die scooterjongens die een man doodrijden en zich vervolgens in het ziekenhuis misdragen. Opvallend genoeg lijken veel mensen zich vooral over dat laatste op te winden, terwijl het eerste feit toch vele malen erger is.
Wat te doen met deze jongens? Als het aan Hero Brinkman ligt (de Heineken-PVVer), dan is het allemaal op te lossen door dat tuig harder aan te pakken. Stiekem verlangt Hero terug naar het tijdperk van de riem en het kolenhok. Maar tegelijkertijd mag het meest-aangehouden kamerlid van 2009 ons rechtssysteem dankbaar zijn dat hij überhaupt nog op vrije voeten rond loopt. Te soft?

De roep om repressie is een begrijpelijke reactie van verontwaardigde burgers, gefrustreerd over hun onmacht ten aanzien van het onrechtvaardige dat zij dagelijks om zich heen zien gebeuren. Tegelijkertijd is het een zwaktebod van de eerste orde, want je kan nou eenmaal niet iedereen van wie je last hebt opsluiten.
Als je gelooft in het positieve effect van hard straffen, dan negeer je bovendien de stapels studies en feiten die het tegendeel laten zien. Zo ligt het recidiefpercentage van de jongeren die een aantal jaren in de jeugddetentie hebben gebivakkeerd, rond de 75%. Nee, dat helpt. Maar helaas geloven veel mensen liever in een luchtkasteel dan in moeilijke oplossingen.
Voor de softe aanpak is ondertussen geen plek meer. De sociaal-pedagogisch verantwoorde heropvoedingsideologie is door de P-VV-D tot op de grond toe afgebrand. Ergens is het een gemiste kans dat we destijds het land niet in tweeën hebben gesplitst en de andere helft volgens een strikt repressief beleid 'gecorrigeerd'. Dan had je proefondervinderlijk kunnen zeggen welke methode beter werkt.
Want ook al heeft de geitenwollensokkenmethode geen crimineelvrij land opgeleverd, daarmee is nog niet gezegd dat zij minder effectief is dan lijfstraffen en solitaire opsluiting. Het enige voordeel van detentie is dat je de criminelen van straat haalt. Maar als ze, eenmaal weer op vrije voeten, veelvuldig in herhaling blijken te vallen, dan kan je haast niet anders dan ze levenslang achter de tralies zetten. Is dat dan wat we willen?

Diezelfde mensen die schreeuwen om hardere straffen voor respectloze jeugd, leggen een schrijnend gebrek aan respect voor ons rechtssysteem aan de dag. Alsof zij het beter weten dan onze rechters. Diezelfde mensen weten blijkbaar niet dat Nederland een van de strengste rechtssystemen van Europa heeft. Hier zitten meer mensen per hoofd van de bevolking achter de tralies dan in menig ander land, inclusief de VS.
En hoe je het ook wendt of keert: de uiteindelijke oplossing voor criminaliteit ligt in het wegnemen van de oorzaken ervan. Armoede, ongelijkheid, achterstand. Laat er geen misverstand over bestaan: die scooterjongens zijn tien stappen te ver gegaan. Maar een kortzichtige en gemakkelijke maatregel als harder straffen zal uiteindelijk alleen maar averechts werken.
Laten we daarom liever met z’n allen discussiëren over een alternatief. Een bruikbare oplossing voor het zinloze geweld en de overbodige agressie. Want uiteindelijk wil níemand deze ellende.

Davids en Jort

Wat te denken van het rapport van de commissie-Davids? Er staan vooral veel (49) conclusies in, waarvan het merendeel nou niet bepaald schokkend is. Dat machtige politici vaak mensen zijn die halsstarrig aan hun standpunt vasthouden en andersklinkende signalen van experts negeren, dat merken we iedere dag. Dat geen leiding tonen nou juist Balkende's manier van leiding geven is, wisten we ook al.
En dat de inval in Irak juridisch niet helemaal solide in elkaar zat…. kom op zeg! Welke oorlog van de afgelopen vijfhonderd jaar was dan wel juridisch gerechtvaardigd?
Die laatste conclusie is een tenenkrommende schijnbeweging langs de fundamentele vraag of een oorlog omwille van de vrede gerechtvaardigd is. Je kan daar na rijp beraad iets zinnigs over zeggen, zoals Obama recentelijk deed. Je kan ook gewoon wat roepen, á la Jort Kelder gisteravond op televisie.
Jort Kelder, het vleesgeworden affiche van welvarend populistisch Nederland. De man van zes bretels had weer een fraaie mening. “Je moet alle dictators gewoon afzetten,” verkondigde hij met een serieus gezicht. Autonomie, internationaal recht, hij wuifde het allemaal achteloos weg. Jort, de ideale liason tussen Wilders en Wiegel. De man die laat zien dat de rijke gewone burger niet eens zoveel verschilt van de arme gewone burger. Ze kunnen namelijk allebei de grootst mogelijke onzin uitkramen. Ik voorspel u dat wanneer we straks met een VVD-PVV coalitie opgescheept zitten, de heer Kelder nog wel eens hoge ogen kan gaan gooien.
Zo'n kabinet wordt alleen maar waarschijnlijker, als je de reactie van de PVDA in ogenschouw neemt. In plaats van op het rapport te reageren, reageert de partij op de reactie van Balkenende. Zijn er dan geen inhoudsdeskundigen meer bij de arbeiderspartij?

Uiteindelijk dient dit rapport er vooral voor om het nare schuldgevoel van onze handen te wassen. Het verandert immers niets aan de beslissing die destijds genomen is, het brengt geen dode burgers of soldaten tot leven. Hooguit geeft het ons het idee dat we er achteraf alles aan gedaan hebben om het besluit van toen nú te kunnen rechtvaardigen.
Het is haast alsof je iemand tot de doodstraf hebt veroordeeld en je, nadat de guillotine is gevallen, gaat controleren of de procedures wel netjes zijn verlopen. Op zich prima, maar het morele oordeel over de doodstraf zelf blijft mijlenver buiten schot.
En dat terwijl we het juist met z'n allen daarover zouden moeten hebben.
En voor hen die geloven dat mensen leren van hun fouten: sla ons trackrecord er maar eens op na. Alleen al in de twintigste eeuw hebben we twee wereldoorlogen, Vietnam, Korea en een golfoorlog op onze palmares. Als die ons er niet van weerhouden hebben om een nieuwe oorlog te beginnen, wat beketent zo’n rapportje dan?

Het anti-Islamitische virus is doorgedrongen tot de gelederen der onbaatzuchtige hulpverleners. Maar daar waar een relatief onschuldig griepvirus tot landelijke paniek leidt, blijft een reactie op het voorval in Utrecht uit.
Wat is gebeurd? Een huisarts weigerde een bezorgde moeder binnen te laten, omdat ze een nikab (miniboerka) als gezichtsbedekking droeg. Dat haar kind ziek was, deed blijkbaar even niet ter zake.
Er is geen enkele rechtvaardiging voor deze handelswijze. Het druist lijnrecht in tegen de zorgplicht die iedere arts heeft. De eed van Hippocrates:
'Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen.'
Die laatste drie woordjes, daar gaat het hier om. Stel je eens voor dat dokters op basis van uiterlijk of geloofsovertuiging gaan beslissen of ze wel of niet een behandelrelatie met een patiënt aangaan. Waar houdt dat dan op?
"Zoekt u maar een andere huisarts, want uw kop staat me niet aan.”
Het zal je maar gebeuren. Nu zijn het nog de boerkadragende moslims die worden geminacht, maar stel dat in 2011 populistisch rechts aan de macht komt. Dan zal iedereen zich naar hun normen en waarden moeten conformeren, anders zal uitsluiting hun deel zijn.

Ronduit schrijnend is de lauwe reactie van de media en de politiek op het voorval. Waren de rollen omgedraaid geweest; had een Islamitische arts een blanke vrouw geweigerd vanwege haar al te doorzichtige topje, dan was wakker Nederland massaal over hem heen gevallen en had Wilders meteen nieuwe verkiezingen geëist. Had een blanke arts een negroïde patiënt geweigerd, omdat deze donker is, dan stond hij nu voor de rechter en was een Hollywoodfilm al in de maak.
Maar in het geval van een boerka, kijkt iedereen het liefst de andere kant op. Het uitblijven van een spervuur aan populistische oneliners bewijst eens te meer hoezeer de Nederlandse mediapolitiek naar rechts getrokken is. Niet voor niets maakt alleen de Telegraaf nog winst. Daarom is het ook niet zo onwaarschijnlijk dat we na 2011 met een CDA-VVD-PVV kabinet opgescheept worden. Wat Bush en Berlusconi konden, kan Wilders vast ook. Qua holle retoriek doet hij niet voor die twee schurken onder.

Vanuit de beroepsgroep zelf hoeven we evenmin steun te verwachten. De artsenverenigingen hebben het vooral druk met het protesteren tegen bezuinigingsmaatregelen – lees: met het beschermen van hun soms absurd hoge en alsmaar stijgende inkomens.
De directeur van de KNMG laat in een reactie weten dat hij weliswaar van mening is dat de arts de vrouw binnen had moeten laten, maar dat een boerka in de spreekkamer eigenlijk niet kan. Want, zo bepleit hij, het staat een goede communicatie tussen arts en patient in de weg. "Bij zo'n jong kind is de ongerustheid soms letterlijk van het gezicht van de ouders af te lezen."
Met deze laffe, protectionistische lulkoek maakt Paul Rijksen zichzelf belachelijk. We praten hier over een ziek boerkaloos kindje. Sinds wanneer zijn ouders die met een ziek kindje naar de huisartsenpost komen, niet ongerust? Twijfelt Rijksen bij gesluierde moslima’s ineens aan de meest elementaire menselijke eigenschappen?
Ik kan u uit eigen ervaring verzekeren dat de gemiddelde dronkelap op een spoedeisende eerste hulp een stuk minder communicatief is dan een bezorgde moeder met een miniboerka. Toch behandelen wij die dronkenlappen zo goed als we kunnen. Zelfs ondanks het feit dat verreweg de meeste fysieke agressie jegens ziekenhuispersoneel afkomstig is van diezelfde dronkaards.
Het zou de KNMG, en iedere andere medisch organisatie, sieren, wanneer ze een eerlijk en menswaardig standpunt in zou nemen. Een arts kan en mag nooit een patient weigeren. Een arts dient een patiënt naar zijn beste behoren te behandelen en altijd de grenzen die een patiënt aangeeft te respecteren.