De droom

Ooit hadden wij Nederlanders een droom. Een visioen van succes, een eervol pad betegeld met schoonheid en vernieuwing, met elegantie en techniek.

Helaas; de droom is vervlogen.

In deze tijd van prangend realisme telt alleen het resultaat. Meer geld, meer zetels, meer winst. De nieuwe zakelijkheid is als neokapitalistisch aforisme de strop om de idee dat schoonheid belangrijker is dan resultaat.

Ooit ging het om de reis, niet om de bestemming. Ooit was het doel ondergeschikt aan de manier waarop je het bereikte. Niet meer. Vandaag heten onze chauffeurs Marc, Geert en Bert, en deze heren hebben geen boodschap aan het nutteloze mooie. Het maakt hen niet uit wat ze zeggen of hoe ze spelen, als ze maar winnen.

Bert is de bondscoach die het resultaat heilig heeft verklaard. Bert heeft – heel scherp - gezien dat in het moderne voetbal de Omschakeling het belangrijkste wapen is. Daarom heeft Bert een strijdplan bedacht dat de Omschakeling neutraliseert. Je zorgt dat je altijd minstens zeven spelers achter de bal houdt en zodra de tegenstander zich vast heeft gelopen op het ultradefensieve blok, laat je Wesley de bal een hens naar voren geven en hoop je op een ingeving van de spitsen.

Tot nu toe werkt Bert’s taktiek als een trein. Vier keer negentig minuten oersaai, vervelend voetbal, fantasieloos spel dat maar niet spannend wil worden; viermaal een schijnbaar moeiteloze overwinning als resultaat. Nu al net zo goed als de serie van het elftal uit 1974.

Nu het voetbal nog.

Wereldkampioen zullen we met dit resultaatvoetbal niet worden, al lijkt half Nederland nog steeds niet van haar grootheidswaanzin verlost. Maar Van Persie speelt als een krant, Sneijder is oververmoeid, onze backs worden aan alle kanten voorbij gelopen en Robben raakt binnenkort weer geblesseerd. Geloof me, we zijn gewoon niet goed genoeg.

Maar stel, we geven die verwaande Braziliaanse miljonairs het pak slaag waar ze gisteravond zo verongelijkt om vroegen; we naaien Suarez vervolgens een oor aan; en stel, we kloppen de Duitsers op penalties in de finale… en dan? Dan zijn we wereldkampioen!

Zou ik juichen als we met dit voetbal kampioen worden? Misschien, ingetogen, als een Ajacied voor een één-nulletje.

Want ik kijk voetbal voor mijn plezier. Ik wil oogstrelende combinaties zien, intuïtief aanvalsspel met creatieve individuele acties. Lekker met z’n allen naar voren en maar zien waar het schip strand. Chili anno 2010, zó moet voetbal gespeeld worden. Waren het niet ooit de Hollanders, die ‘Aanvallûh!’ riepen? Laat ons de wereld opnieuw verbazen met ons voetbal, in plaats van haar te vervelen met het resultaat. Laat ons dromen van Cruyff, van Basten en Bergkamp, in plaats van van Bommel en de Jong. Aanvallûh!