Davids en Jort

Wat te denken van het rapport van de commissie-Davids? Er staan vooral veel (49) conclusies in, waarvan het merendeel nou niet bepaald schokkend is. Dat machtige politici vaak mensen zijn die halsstarrig aan hun standpunt vasthouden en andersklinkende signalen van experts negeren, dat merken we iedere dag. Dat geen leiding tonen nou juist Balkende's manier van leiding geven is, wisten we ook al.
En dat de inval in Irak juridisch niet helemaal solide in elkaar zat…. kom op zeg! Welke oorlog van de afgelopen vijfhonderd jaar was dan wel juridisch gerechtvaardigd?
Die laatste conclusie is een tenenkrommende schijnbeweging langs de fundamentele vraag of een oorlog omwille van de vrede gerechtvaardigd is. Je kan daar na rijp beraad iets zinnigs over zeggen, zoals Obama recentelijk deed. Je kan ook gewoon wat roepen, á la Jort Kelder gisteravond op televisie.
Jort Kelder, het vleesgeworden affiche van welvarend populistisch Nederland. De man van zes bretels had weer een fraaie mening. “Je moet alle dictators gewoon afzetten,” verkondigde hij met een serieus gezicht. Autonomie, internationaal recht, hij wuifde het allemaal achteloos weg. Jort, de ideale liason tussen Wilders en Wiegel. De man die laat zien dat de rijke gewone burger niet eens zoveel verschilt van de arme gewone burger. Ze kunnen namelijk allebei de grootst mogelijke onzin uitkramen. Ik voorspel u dat wanneer we straks met een VVD-PVV coalitie opgescheept zitten, de heer Kelder nog wel eens hoge ogen kan gaan gooien.
Zo'n kabinet wordt alleen maar waarschijnlijker, als je de reactie van de PVDA in ogenschouw neemt. In plaats van op het rapport te reageren, reageert de partij op de reactie van Balkenende. Zijn er dan geen inhoudsdeskundigen meer bij de arbeiderspartij?

Uiteindelijk dient dit rapport er vooral voor om het nare schuldgevoel van onze handen te wassen. Het verandert immers niets aan de beslissing die destijds genomen is, het brengt geen dode burgers of soldaten tot leven. Hooguit geeft het ons het idee dat we er achteraf alles aan gedaan hebben om het besluit van toen nú te kunnen rechtvaardigen.
Het is haast alsof je iemand tot de doodstraf hebt veroordeeld en je, nadat de guillotine is gevallen, gaat controleren of de procedures wel netjes zijn verlopen. Op zich prima, maar het morele oordeel over de doodstraf zelf blijft mijlenver buiten schot.
En dat terwijl we het juist met z'n allen daarover zouden moeten hebben.
En voor hen die geloven dat mensen leren van hun fouten: sla ons trackrecord er maar eens op na. Alleen al in de twintigste eeuw hebben we twee wereldoorlogen, Vietnam, Korea en een golfoorlog op onze palmares. Als die ons er niet van weerhouden hebben om een nieuwe oorlog te beginnen, wat beketent zo’n rapportje dan?