Nomade in niemandsland

Na enkele jaren van radiostilte heeft Ayaan Hirshi Ali ons weer eens getrakteerd op haar zwartgallige kokervisie. Ze heeft een nieuw boek geschreven en daar hoort een opruiende promotiecampagne bij – wie anders dan Wilders om te omarmen.
Ik heb nooit begrepen waarom links en rechts weglopen met deze ongelukkige nomade. Ik heb haar nog nooit kunnen betrappen op een genuanceerde mening of enige bereidheid tot luisteren, laat staan op het bijstellen van haar radicale ideeën.
Wat dat betreft is ze op haar plek in een Amerikaanse neoconservatieve denktank. Wat haar overige ideeën over vrijheid voor vrouwen betreft, geenszins. Maar dat typeert de nomade in haar: nergens helemaal thuis.
Niet dat ik geen medelijden heb met Ayaan. De ellende die zij heeft meegemaakt, gun ik mijn ergste vijanden niet. Vrouwen hebben een schandalig slecht bestaan in de woestijnclancultuur, getuige ook de alsmaar groeiende stapel boeken van besneden Somalische vluchtelingen.
Maar een willekeurige moslim kan je vertellen dat die clancultuur net zo ver van de normale Islambeleving afstaat als Staphorst van Amsterdam. Zeker waar het moslims in Europa betreft.
Ayaan Hirshi Ali is helaas blind voor deze werkelijkheid. Ze zit gevangen in een getraumatiseerde jeugd van mannelijke onderdrukking en culturele wreedheid. Sneu voor haar, funest voor de inhoud van haar ideeën.

Ik heb overigens nog steeds geen idee wat men eigenlijk met het ‘integratiedrama’ bedoelt. En wie zijn toch die ‘intellectuele elite’ die het allemaal verkeerd hebben gedaan?
Ik dacht juist dat wij leven in tijden van overvloed en weelde, in elk geval tot aan de economische crisis. Maar die heeft, voor zover ik na kan gaan, niets te maken met de Islam, noch met de linkse elite.
Alle moslims die ik ken, zijn uitstekend geïntegreerd. Ze spreken Nederlands, werken zesendertig uur in de week, stichten gezinnen met twee kinderen en twee auto's, gaan drie keer per jaar op vakantie, en vasten eens per jaar omdat ze dat gezond vinden. Hoezo integratiedrama?
Dat mensen van nature graag samenscholen met gelijkgestemden, kan je hen niet kwalijk nemen. Dat doen we namelijk allemaal. Elke wereldstad heeft een Hollandse commune; iedere metropool is een lappendeken van cultuurspecifieke wijken.
Bestaat het drama dan uit de overlast die een klein gedeelte van de Marokkaanse jeugd veroorzaakt? De vraag of dat gedrag iets met de Islam te maken heeft, is net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag of het sexuele misbruik van paters door het celibaat komt. Criminelen zijn er altijd geweest, sexuele perversiteiten evenzo.
En dan is er nog 9-11, het terroristische pièce de résitance. Maar leg mij het verband maar eens uit tussen de integratie van moslims in Nederland en de aanslag in New York. De logica wijst eerder naar de gevolgen van het verstikkende Westerse imperialisme.
Maar dat is vloeken in je eigen kerk. Wie haat zaait, zal haat oogsten, staat er in de bijbel. Heeft Amerika niet de dolk in de rug gekregen die ze zelf aan Al-Queda heeft gegeven?

De bottomline is deze: er is helemaal geen integratiedrama. Er is hooguit een verhoogde staat van xenofobie, gevoed door een wegkwijnend saamhorigheidsgevoel en voortdurende samensmelting met Europa. Laten we daarom ophouden met het geouwehoer over integratie en moslims. We hebben het in dit land immers prima voor elkaar. En zij die bang zijn voor het vreemde: sla een arm om hen heen en geef ze een knuffel. Het zal allemaal goedkomen.