“DE SPOEDEISENDE HULP IN ZIEKENHUIZEN IS ONDERMAATS.”
Helaas kon minister Klink het niet laten om Kerstmis voor het SEH-personeel met een negatieve boodschap in te luiden. Terwijl politici steen en been klagen over het gebrek aan vertrouwen van burgers in de politiek, geven zij zelf telkens weer het slechte voorbeeld met hun belerend negativisme.
Op het rapport over de SEHs valt weinig aan te merken, op de uitspraken van de minister des te meer. Als je mensen wilt motiveren om nóg beter werk te leveren, dan moet je vooral niet roepen dat ze het op dit moment slecht doen.
“NEDERLAND HEEFT HELE GOEDE SPOEDEISENDE HULP, DIE OP EEN AANTAL PUNTEN VERBETERD KAN WORDEN.”
Zie daar, een positieve benadering. Want laten we voorop stellen dat de Nederlandse gezondheidszorg tot de top in de wereld behoort. Dit komt niet in de laatste plaats door de inzet en professionaliteit van de zorgverleners, die bereid zijn een stapje extra te zetten voor de zieke medemens.
Niet dat het ze makkelijk wordt gemaakt; de burocratische terreur is in de afgelopen jaren harder toegenomen dan Al-Qaida zou durven dromen. Een verpleegkundige besteedt inmiddels meer tijd aan checklisten, rapportages, competentie- en bevoegheidsformulieren, dan aan een patiënt. Behalve de demotiverende werking die van deze administratieve rompslomp
uitgaat, kost het klauwen vol geld.
En als er ergens eens iets fout gaat – en dat gaat het, want we zijn allemaal mensen – dan springt de media er als een hijgende hond bovenop. Binnen 24 uur volgen kamervragen, roept iedereen z’n mening, en eist de PVV nieuwe verkiezingen. Met als uiteindelijk resultaat: nog meer commissies, nog meer richtlijnen, nog meer burocratie.
En dat terwijl Nederland zo ongeveer de beste (en goedkoopste) gezondheidszorg ter wereld heeft. Het is het droeve lot van semipublieke instellingen, dat zij zo gemakkelijk ten prooi vallen aan de Nederlandse mentaliteit der Zeiksnorren. Neem de Nationale Spoorwegen: bijna nergens ter wereld rijden de treinen vaker en beter op tijd dan in Nederland. Maar we blijven maar zeuren, we hebben er zelfs een speciale vereniging voor opgericht.
Je kan van Balkenende zeggen wat je wilt, hij is een van de weinige politici die probeert een positieve boodschap uit te dragen. Dat siert hem, maar zijn gebrek aan charisma breekt hem op. Bovendien is er altijd nog de oppositie, die er bij voorbaat op uit is om verdeeldheid te zaaien.
Dat Nederland in staat is om eensgezind de schouders onder een probleem te zetten, wordt maar weer eens door het succes van Serious Request bewezen. Wellicht wordt het tijd om die positieve wind van teamwork en saamhorigheid ook eens door Den Haag te laten waaien.
vrijdag 25 december 2009
donderdag 10 december 2009
Dierenrechten
Twee teletekst berichten op één dag geven maar weer eens goed weer hoezeer wij onze eigen gezondheid boven die van willekeurig welk ander dier ook stellen. Terwijl in Kopenhagen de wereldleiders hun mond vol hebben van het redden van de ijsberen, wordt er in Nederland lustig op los gemoord.
Dus omdat die herten te weinig eten hebben (en waarschijnlijk ook te weinig leefruimte) gaan we ze maar gewoon afschieten? Wat is dit, het ‘recht van de sterkste?’ Verschrikkelijk.
En dan ook nog dit:
Let wel, drachtig betekend zwanger. Moederschapen met lammetjes in hun buik. Afmaken die hap, omdat de Q-koorts een gevaar voor de volksgezondheid betekent. Hoe groot dat gevaar is?
Als ik het goed begrijp zijn er dus 2200 mensen besmet geraakt (geen idee of en zo ja hoe ziek die zijn geworden) en 6 mensen overleden, maar die lagen er sowieso al niet lekker bij.
Ga nou eens bij jezelf na of dit gezondheidsrisico voor jou het afmaken van zoveel dieren, inclusief niet besmette drachtige dieren, rechtvaardigd. Ik vind het in elk geval schandalig dat wij nog niet verder gekomen zijn dan dit soort barbaarse oplossingen.
Januari 2011 - Het Schoorlse Hondenvirus grijpt om zich heen in het levendige uitlaatcircuit van Noord- Holland. Er is al teminste één persoon ziek geworden van dit virus. Een 87-jarige kettingrokende tweehonderdkilowegende ernstig verwaarloosde diabetespatiënt met COPD, arthrose, en epilepsie, heeft zeker twee dagen nat gekucht. Alleen dankzij voortvarend ingrijpen van de overheid is een verdere epidemie voorkomen. Alle honden in de duinregio van Noord-Holland zijn inmiddels door de gehaktmachine getrokken en de gehele bevolking is ingeënt met een nog nader te testen vaccin.
Laat u niks wijsmaken door alle die gladde politici met hun zogenaamde groene praatjes. De klimaattop is er niet om de natuur te redden, niet om de dieren te beschermen, en niet om ons ervan te weerhouden het laatste stukje oerbos om te kappen. Men zit daar puur en alleen om ervoor te zorgen dat onze voeten niet nat worden. Dat onze landeren niet over zullen stromen, ons voedsel niet zal bederven, en onze economieën zullen blijven draaien. Ondanks de vervuiling, ondanks het zogenaamde klimaatprobleem.
En reken maar dat als ze er ooit achter komen dat die eenzame ijsbeer op z’n smeltende ijsschots een besmettelijke ziekte heeft, ze niet weten hoe snel ze dat beest af moeten knallen.
Dus omdat die herten te weinig eten hebben (en waarschijnlijk ook te weinig leefruimte) gaan we ze maar gewoon afschieten? Wat is dit, het ‘recht van de sterkste?’ Verschrikkelijk.
En dan ook nog dit:
Let wel, drachtig betekend zwanger. Moederschapen met lammetjes in hun buik. Afmaken die hap, omdat de Q-koorts een gevaar voor de volksgezondheid betekent. Hoe groot dat gevaar is?
Als ik het goed begrijp zijn er dus 2200 mensen besmet geraakt (geen idee of en zo ja hoe ziek die zijn geworden) en 6 mensen overleden, maar die lagen er sowieso al niet lekker bij.
Ga nou eens bij jezelf na of dit gezondheidsrisico voor jou het afmaken van zoveel dieren, inclusief niet besmette drachtige dieren, rechtvaardigd. Ik vind het in elk geval schandalig dat wij nog niet verder gekomen zijn dan dit soort barbaarse oplossingen.
Januari 2011 - Het Schoorlse Hondenvirus grijpt om zich heen in het levendige uitlaatcircuit van Noord- Holland. Er is al teminste één persoon ziek geworden van dit virus. Een 87-jarige kettingrokende tweehonderdkilowegende ernstig verwaarloosde diabetespatiënt met COPD, arthrose, en epilepsie, heeft zeker twee dagen nat gekucht. Alleen dankzij voortvarend ingrijpen van de overheid is een verdere epidemie voorkomen. Alle honden in de duinregio van Noord-Holland zijn inmiddels door de gehaktmachine getrokken en de gehele bevolking is ingeënt met een nog nader te testen vaccin.
Laat u niks wijsmaken door alle die gladde politici met hun zogenaamde groene praatjes. De klimaattop is er niet om de natuur te redden, niet om de dieren te beschermen, en niet om ons ervan te weerhouden het laatste stukje oerbos om te kappen. Men zit daar puur en alleen om ervoor te zorgen dat onze voeten niet nat worden. Dat onze landeren niet over zullen stromen, ons voedsel niet zal bederven, en onze economieën zullen blijven draaien. Ondanks de vervuiling, ondanks het zogenaamde klimaatprobleem.
En reken maar dat als ze er ooit achter komen dat die eenzame ijsbeer op z’n smeltende ijsschots een besmettelijke ziekte heeft, ze niet weten hoe snel ze dat beest af moeten knallen.
maandag 30 november 2009
Minaretten
Een verbod op minaretten…
Het komt uit een land waar vrouwen pas sinds 1981 gelijkgesteld zijn aan mannen. Dan zal het nog wel even duren voordat moslims gelijksteld worden aan de vrome katholieken. Bovendien bestaat de helft van de Zwitserse bevolking uit simpele Alpenboeren, die grote bellen om hun koeien moeten hangen omdat ze anders het verschil met hun vrouwen niet merken. Skieën, dat kunnen ze. De stemmers van vandaag hebben als kind nog zonder helm leren skieën en het lijkt erop dat ze net een keertje te vaak op hun kop zijn geland.
Moet je eigenlijk serieus op zo’n referendum reageren?
Politici vinden van wel; rechts Europa spint er garen bij als krolse katten in een ton met melk.
De Italianen noemen het “een grote les gegeven in democratie en gezond mensenverstand.” De Fransen reppen over de “zogenaamde elites” en de “angsten van mensen in Europa.” En dat allemaal vanwege een paar minaretten. Vier, welgeteld, want meer staan er niet in Zwitersland.
Weldenkende mensen zeggen dat vrijheid het grootste goed is. Zoiets staat ook in onze heilige en minder heilige geschriften . Lees maar:
‘Overwegende, dat erkenning van de inherente waardigheid en van de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de mensengemeenschap grondslag is voor de vrijheid, gerechtigheid en vrede in de wereld’ en ‘ieder individu en elk orgaan van de gemeenschap er naar zal streven de eerbied voor deze rechten en vrijheden te bevorderen.’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“We hold these Truths to be self-evident, that all Men are created equal, That they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty, and the Pursuit of Happiness.’ (Declaration of Independence)
Maar het lijkt haast alsof we vergeten zijn hoeveel vrijheid waard is. Rechts Europa is vooral bezig met het afnemen van vrijheid, bij voorkeur van minderheden en anders denkenden. Links Europa doet het niet veel beter en concentreert zich vooral op de meerderheid, die in toom moet worden gehouden met regeltjes en voorschriften. Zo schijn je in Nederland een bruidspaar niet meer met rijst te mogen bekogelen. Wie verzint zoiets?
Helaas is er maar één manier om mensen te herinneren aan de waarde van hun vrijheid. En dat is door ze die af te nemen. Hoe? Door oorlog bijvoorbeeld. Oorlog is een prima motief voor vrede. Slavernij is een uitstekende drijfveer voor rassengelijkheid. Hoe wrang dat ook moge klinken.
Ik heb dit niet zelf bedacht. Ga maar na:
‘Overwegende, dat terzijdestelling van en minachting voor de rechten van de mens geleid hebben tot barbaarse handelingen, die het geweten van de mensheid geweld hebben aangedaan’ wordt gevolgd door ‘Opdat de mens niet gedwongen worde om in laatste instantie zijn toevlucht te nemen tot opstand tegen tirannie en onderdrukking’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“…that whenever any Form of Government becomes destructive of these Ends, it is the Right of the People to alter or abolish it.” (Declaration of Independence)
Rechts of Links zal zich dus uiteindelijk in de voet schieten. Je kan niet onbeperkt doorgaan met mensen beperken in hun geloofsbelijdenis, in hun sexuele voorkeur, of in de manier waarop ze hun leven willen leiden. Het volk zal in opstand komen om hun vrijheid terug te winnen. Oorlog, revolutie, een hoop ellende met een boel dooien.
En daarna, als de rust is wedergekeerd, zal iedereen weer de vrijheid koesteren als ons grootste goed. Zo herhaalt de geschiedenis zich telkens weer. Niet omdat we er niet van leren, maar omdat het nodig is. Omdat de mensheid blijkbaar zo nu en dan eens stevig wakker geschud moet worden.
Dus ja, een minarettenverbod… Die dingen staan ook alleen maar in de weg op de piste.
Het komt uit een land waar vrouwen pas sinds 1981 gelijkgesteld zijn aan mannen. Dan zal het nog wel even duren voordat moslims gelijksteld worden aan de vrome katholieken. Bovendien bestaat de helft van de Zwitserse bevolking uit simpele Alpenboeren, die grote bellen om hun koeien moeten hangen omdat ze anders het verschil met hun vrouwen niet merken. Skieën, dat kunnen ze. De stemmers van vandaag hebben als kind nog zonder helm leren skieën en het lijkt erop dat ze net een keertje te vaak op hun kop zijn geland.
Moet je eigenlijk serieus op zo’n referendum reageren?
Politici vinden van wel; rechts Europa spint er garen bij als krolse katten in een ton met melk.
De Italianen noemen het “een grote les gegeven in democratie en gezond mensenverstand.” De Fransen reppen over de “zogenaamde elites” en de “angsten van mensen in Europa.” En dat allemaal vanwege een paar minaretten. Vier, welgeteld, want meer staan er niet in Zwitersland.
Weldenkende mensen zeggen dat vrijheid het grootste goed is. Zoiets staat ook in onze heilige en minder heilige geschriften . Lees maar:
‘Overwegende, dat erkenning van de inherente waardigheid en van de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de mensengemeenschap grondslag is voor de vrijheid, gerechtigheid en vrede in de wereld’ en ‘ieder individu en elk orgaan van de gemeenschap er naar zal streven de eerbied voor deze rechten en vrijheden te bevorderen.’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“We hold these Truths to be self-evident, that all Men are created equal, That they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty, and the Pursuit of Happiness.’ (Declaration of Independence)
Maar het lijkt haast alsof we vergeten zijn hoeveel vrijheid waard is. Rechts Europa is vooral bezig met het afnemen van vrijheid, bij voorkeur van minderheden en anders denkenden. Links Europa doet het niet veel beter en concentreert zich vooral op de meerderheid, die in toom moet worden gehouden met regeltjes en voorschriften. Zo schijn je in Nederland een bruidspaar niet meer met rijst te mogen bekogelen. Wie verzint zoiets?
Helaas is er maar één manier om mensen te herinneren aan de waarde van hun vrijheid. En dat is door ze die af te nemen. Hoe? Door oorlog bijvoorbeeld. Oorlog is een prima motief voor vrede. Slavernij is een uitstekende drijfveer voor rassengelijkheid. Hoe wrang dat ook moge klinken.
Ik heb dit niet zelf bedacht. Ga maar na:
‘Overwegende, dat terzijdestelling van en minachting voor de rechten van de mens geleid hebben tot barbaarse handelingen, die het geweten van de mensheid geweld hebben aangedaan’ wordt gevolgd door ‘Opdat de mens niet gedwongen worde om in laatste instantie zijn toevlucht te nemen tot opstand tegen tirannie en onderdrukking’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“…that whenever any Form of Government becomes destructive of these Ends, it is the Right of the People to alter or abolish it.” (Declaration of Independence)
Rechts of Links zal zich dus uiteindelijk in de voet schieten. Je kan niet onbeperkt doorgaan met mensen beperken in hun geloofsbelijdenis, in hun sexuele voorkeur, of in de manier waarop ze hun leven willen leiden. Het volk zal in opstand komen om hun vrijheid terug te winnen. Oorlog, revolutie, een hoop ellende met een boel dooien.
En daarna, als de rust is wedergekeerd, zal iedereen weer de vrijheid koesteren als ons grootste goed. Zo herhaalt de geschiedenis zich telkens weer. Niet omdat we er niet van leren, maar omdat het nodig is. Omdat de mensheid blijkbaar zo nu en dan eens stevig wakker geschud moet worden.
Dus ja, een minarettenverbod… Die dingen staan ook alleen maar in de weg op de piste.
zondag 29 november 2009
De natuur is van slag
Zoals inmiddels gebruikelijk voor deze tijd van het jaar, is de natuur van slag. Rozen bloeien in de voortuin, egels vertikken het in winterslaap te vallen, en de eerste zwaluwen zijn reeds in Tietjerkstradeel gesignaleerd.
De natuur is van slag. Kunt u zich er iets bij voorstellen?
Ik niet. Ik kom toch niet verder dan het idee dat de natuur is zoals hij is, het kan vriezen of het kan dooien, en als de zon lang genoeg schijnt, dan gaat alles bloeien. Dus als november lekker warm is, zoals dit jaar, vinden de rozen het leuk om nog eens geplukt te worden, en scharrelen de egels vrolijk verder tussen het gevallen gebladerte.
Alles oké, zou je denken. Die winter komt toch wel, want die komt elk jaar en meestal pas in februari. En mocht ie dit jaar niet komen, dan leeft de natuur gewoon verder. Misschien op een andere manier dan in de afgelopen jaren, maar daar heeft de natuur geen boodschap aan.
En daar ligt natuurlijk de crux. De natuur is niet van slag, nee, onze schema’s raken in de war. Wij houden immers zo mooi bij wanneer wat bloeit en wanneer wie in z’n winterslaap duikt. Wij mensen houden van orde en regelmaat, reinheid en ritme is niet alleen voor uw baby gezond, maar voor alles in de natuur. Als het aan ons ligt. Het zal de natuur een zorg zijn.
Onze schema’s raken in de war en daarvan worden mensen nerveus. Het is niet goed als dingen anders lopen dan we gewend zijn. Het leven moet voorspelbaar zijn, we zijn bang voor het onbekende. De mens is een conservatief wezen in hart en nieren.
Dat is ook waar de klimaattop in Stockholm over gaat: hoe houden we alles zoals het nu is. In Stockholm voelen ze het overigens ook: november is verrekte warm dit jaar. De gemiddelde Zweed weet niet beter dan dat hij van november tot maart de sneeuwkettingen onder zijn Volvo hangt, maar dit jaar is het anders. Met al die hitte is het bijkans gevaarlijk om op winterbanden te rijden.
Volgens onze staatjes wordt november 2009 de op één na warmste novembermaand ooit. Kan je nagaan hoe warm het was. Dat ‘ooit’ moet je overigens met een korreltje zout nemen, daarmee bedoelen ze ‘sinds dat we het nauwkeurig bijhouden’. En dat is pakweg zo’n honderd jaar. Het zou zomaar kunnen dat de gemiddelde temperatuur van november 1312 zeven graden hoger was dan die van 2010, maar dat weet geen hond meer.
Wat veel mensen ook niet meer weten, is dat Europa van de vijftiende tot en met de negentiende eeuw een zogenaamde kleine ijstijd heeft doorgemaakt. Toen was de temperatuur 1 á 2 graden lager dan nu.
Dat het nu wat warmer wordt, is dus eigenlijk helemaal niet zo vreemd. Niets in de natuur is stabiel, hoe graag wij dat ook zouden willen. Zonder constante variatie zou er überhaupt geen leven bestaan, als je de Darwinisten moet geloven.
Maar om de een of andere reden blijven wij hangen in onze metingen. De experts wijten de kleine ijstijd aan natuurlijke variatie van temperatuur, maar de opwarming van de afgelopen twintig jaar, die schiet toch echt onze verwachtingen voorbij. Broeikaseffect!
Gelul, brom ik u. We kunnen meten tot we een ons wegen, we kunnen schemaatjes en grafiekjes en stroomdiagrammen en boxplots en regressielijnen tekenen tot we er bij neer vallen, maar érgens een fatsoenlijke voorspelling van maken?
Ho maar. De recente kredietcrisis (die overigens alweer voorbij is, net als de Mexicaanse griep waar we net iedereen voor ingeënt hebben) bewijst maar weer eens ons volstrekte gebrek aan voorspellend vermogen.
En zo is het dus ook met de natuur. Wij kunnen wel roepen dat de natuur van slag is, maar hoeveel recht van spreken hebben we, als we niet eens het weer nauwkeurig kunnen voorspellen?
Ik maak mij dus nergens zorgen over. Dat zouden meer mensen moeten doen. Dan raakte de natuur tenminste niet zo van slag.
De natuur is van slag. Kunt u zich er iets bij voorstellen?
Ik niet. Ik kom toch niet verder dan het idee dat de natuur is zoals hij is, het kan vriezen of het kan dooien, en als de zon lang genoeg schijnt, dan gaat alles bloeien. Dus als november lekker warm is, zoals dit jaar, vinden de rozen het leuk om nog eens geplukt te worden, en scharrelen de egels vrolijk verder tussen het gevallen gebladerte.
Alles oké, zou je denken. Die winter komt toch wel, want die komt elk jaar en meestal pas in februari. En mocht ie dit jaar niet komen, dan leeft de natuur gewoon verder. Misschien op een andere manier dan in de afgelopen jaren, maar daar heeft de natuur geen boodschap aan.
En daar ligt natuurlijk de crux. De natuur is niet van slag, nee, onze schema’s raken in de war. Wij houden immers zo mooi bij wanneer wat bloeit en wanneer wie in z’n winterslaap duikt. Wij mensen houden van orde en regelmaat, reinheid en ritme is niet alleen voor uw baby gezond, maar voor alles in de natuur. Als het aan ons ligt. Het zal de natuur een zorg zijn.
Onze schema’s raken in de war en daarvan worden mensen nerveus. Het is niet goed als dingen anders lopen dan we gewend zijn. Het leven moet voorspelbaar zijn, we zijn bang voor het onbekende. De mens is een conservatief wezen in hart en nieren.
Dat is ook waar de klimaattop in Stockholm over gaat: hoe houden we alles zoals het nu is. In Stockholm voelen ze het overigens ook: november is verrekte warm dit jaar. De gemiddelde Zweed weet niet beter dan dat hij van november tot maart de sneeuwkettingen onder zijn Volvo hangt, maar dit jaar is het anders. Met al die hitte is het bijkans gevaarlijk om op winterbanden te rijden.
Volgens onze staatjes wordt november 2009 de op één na warmste novembermaand ooit. Kan je nagaan hoe warm het was. Dat ‘ooit’ moet je overigens met een korreltje zout nemen, daarmee bedoelen ze ‘sinds dat we het nauwkeurig bijhouden’. En dat is pakweg zo’n honderd jaar. Het zou zomaar kunnen dat de gemiddelde temperatuur van november 1312 zeven graden hoger was dan die van 2010, maar dat weet geen hond meer.
Wat veel mensen ook niet meer weten, is dat Europa van de vijftiende tot en met de negentiende eeuw een zogenaamde kleine ijstijd heeft doorgemaakt. Toen was de temperatuur 1 á 2 graden lager dan nu.
Dat het nu wat warmer wordt, is dus eigenlijk helemaal niet zo vreemd. Niets in de natuur is stabiel, hoe graag wij dat ook zouden willen. Zonder constante variatie zou er überhaupt geen leven bestaan, als je de Darwinisten moet geloven.
Maar om de een of andere reden blijven wij hangen in onze metingen. De experts wijten de kleine ijstijd aan natuurlijke variatie van temperatuur, maar de opwarming van de afgelopen twintig jaar, die schiet toch echt onze verwachtingen voorbij. Broeikaseffect!
Gelul, brom ik u. We kunnen meten tot we een ons wegen, we kunnen schemaatjes en grafiekjes en stroomdiagrammen en boxplots en regressielijnen tekenen tot we er bij neer vallen, maar érgens een fatsoenlijke voorspelling van maken?
Ho maar. De recente kredietcrisis (die overigens alweer voorbij is, net als de Mexicaanse griep waar we net iedereen voor ingeënt hebben) bewijst maar weer eens ons volstrekte gebrek aan voorspellend vermogen.
En zo is het dus ook met de natuur. Wij kunnen wel roepen dat de natuur van slag is, maar hoeveel recht van spreken hebben we, als we niet eens het weer nauwkeurig kunnen voorspellen?
Ik maak mij dus nergens zorgen over. Dat zouden meer mensen moeten doen. Dan raakte de natuur tenminste niet zo van slag.
vrijdag 20 november 2009
Balkenende for president
Met de soap rondom de EU-presidentsverkiezingen wordt eens te meer het bewijs geleverd voor de stelling dat onze Tweede Kamerleden oliedom zijn en onze pers opportunistisch onbetrouwbaar.
Minster Donner legde het vandaag nog eens haarfijn uit. Niet Balkende maar de pers heeft gesuggereerd dat JP in de race was voor de post van eerste Europese president. Balkende zelf heeft dit meermalen ontkend; hij is nooit kandidaat geweest. Verder dan een “Ik word genoemd” is hij niet gekomen maar dat nemen we na prof. dr. ir. Akkermans niet meer serieus.
Dat de pers desondanks wilde speculaties de wereld in braakte, kan ze nauwelijks kwalijk worden genomen. Waarheidsgehalte is immers ondergeschikt aan ophef; hoe meer lezers, hoe meer geld. Getuige ook de berichtgeving over een dertien-jarige meisje dat aan de Mexicaanse griep zou zijn overleden. Bij navraag bleek ze niet eens de griep te hebben. De pijnlijke conclusie is dat je de media niet kan vertrouwen. Ze liegen alsof het gedrukt staat.
Ronduit beschamend is het echter dat onze tweede kamerleden, onze zogenaamde volksvertegenwoordigers, als blinde apen dansen op de valse mediamuziek. Keer op keer volgt er een opgewonden reactie op nieuws dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Alsof de brandweer met loeiende sirenes uitrukt om een kat uit een boom te halen. Ze moeten ook wat, die kamerleden, om hun hongerige ego’s te bevredigen.
En natuurlijk vinden hun dure woorden (of, in het geval van de PVV, holle scheldkannonades) als broodjes gebakken lucht gretig aftrek bij dezelfde media die het rookgordijn heeft opgetrokken. Zo is de cirkel snel en soepel rond en geven journalisten en politici elkaar de verantwoording voor hun veel te hoge salarissen.
De VVD, nog nauwelijks hersteld van de loslippigheid van Arend Jan Boekestijn – ook al zo’n omhooggevallen corporale bal die zichzelf veel interessanter vindt dan de politiek – zegt over Balkende: “Je wordt er nooit beter van als je lonkt naar een andere baan.” Hetgeen hij ook niet heeft gedaan.
De PVV zingt hun bekende lied van ongenuanceerde scheldwoorden (“aangeschoten wild”, nog redelijk beschaafd) en eist vanzelfsprekend snel nieuwe verkiezingen. Maar dat doen ze al jaren.
Zelfs de populaire Pechtold vindt dat de premier aan gezag heeft ingeboet. Dat is nogal wat om te zeggen over iemand die sowieso al elke vorm van natuurlijke autoriteit ontbeert.
Clint Eastwood zei het al: “Opinions are like assholes. Everybody’s got one.”
Helaas blijkt de mening van de gemiddelde politicus zo hol als diezelfde lichaamsopening.
Minster Donner legde het vandaag nog eens haarfijn uit. Niet Balkende maar de pers heeft gesuggereerd dat JP in de race was voor de post van eerste Europese president. Balkende zelf heeft dit meermalen ontkend; hij is nooit kandidaat geweest. Verder dan een “Ik word genoemd” is hij niet gekomen maar dat nemen we na prof. dr. ir. Akkermans niet meer serieus.
Dat de pers desondanks wilde speculaties de wereld in braakte, kan ze nauwelijks kwalijk worden genomen. Waarheidsgehalte is immers ondergeschikt aan ophef; hoe meer lezers, hoe meer geld. Getuige ook de berichtgeving over een dertien-jarige meisje dat aan de Mexicaanse griep zou zijn overleden. Bij navraag bleek ze niet eens de griep te hebben. De pijnlijke conclusie is dat je de media niet kan vertrouwen. Ze liegen alsof het gedrukt staat.
Ronduit beschamend is het echter dat onze tweede kamerleden, onze zogenaamde volksvertegenwoordigers, als blinde apen dansen op de valse mediamuziek. Keer op keer volgt er een opgewonden reactie op nieuws dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Alsof de brandweer met loeiende sirenes uitrukt om een kat uit een boom te halen. Ze moeten ook wat, die kamerleden, om hun hongerige ego’s te bevredigen.
En natuurlijk vinden hun dure woorden (of, in het geval van de PVV, holle scheldkannonades) als broodjes gebakken lucht gretig aftrek bij dezelfde media die het rookgordijn heeft opgetrokken. Zo is de cirkel snel en soepel rond en geven journalisten en politici elkaar de verantwoording voor hun veel te hoge salarissen.
De VVD, nog nauwelijks hersteld van de loslippigheid van Arend Jan Boekestijn – ook al zo’n omhooggevallen corporale bal die zichzelf veel interessanter vindt dan de politiek – zegt over Balkende: “Je wordt er nooit beter van als je lonkt naar een andere baan.” Hetgeen hij ook niet heeft gedaan.
De PVV zingt hun bekende lied van ongenuanceerde scheldwoorden (“aangeschoten wild”, nog redelijk beschaafd) en eist vanzelfsprekend snel nieuwe verkiezingen. Maar dat doen ze al jaren.
Zelfs de populaire Pechtold vindt dat de premier aan gezag heeft ingeboet. Dat is nogal wat om te zeggen over iemand die sowieso al elke vorm van natuurlijke autoriteit ontbeert.
Clint Eastwood zei het al: “Opinions are like assholes. Everybody’s got one.”
Helaas blijkt de mening van de gemiddelde politicus zo hol als diezelfde lichaamsopening.
woensdag 28 oktober 2009
Karadzic
In een comfortable cel in Den Haag lacht één van de grootste moderne oorlogsmisdadigers zich helemaal ziek. Zelfs in gevangenschap laat deze despoot iedereen naar zijn pijpen dansen. Blijkbaar bepaalt niet de rechter wanneer een proces begint, maar de verdachte zelf.
Het lijkt welhaast de omgekeerde wereld. Een gevangene die niet komt opdagen bij zijn eigen proces. Bestaat er dan geen aanwezigheidsplicht in de moderne rechtsgang?
‘s Ochtends vroeg opent de cipier de stalen deur van Karadzic’s cel en brult “Mittkommen!” Radovan K. denkt even na, pulkend aan zijn lange baard, en antwoordt “Ik ben bezig, zie je dat dan niet?! Kom maar terug over acht maanden.” Teleurgesteld druipt de cipier af. Hij had zich nog wel zo verheugd op het uitje.
Acht maanden heeft Karadzic nodig om zichzelf voor te bereiden op het proces. De bewijzen voor zijn schuld zijn onmiskenbaar sterk: er zijn geschreven, gesproken en gefilmde interviews waarin Karadzics uitgebreid zijn rol in de oorlog bespreekt. Meermalen rept hij over de vernietiging van de Bosnische moslims en telkens geeft hij aan dat hij, Radovan Karadzic, de baas is. Het enige wat ontbreekt is een heterdaadje met een smeulend pistool en het lijk van moslim.
Je vraagt dan ook af wat hij in die acht maanden precies voor wil bereiden. Niemand kent de details van zijn rol in de oorlog beter dan hijzelf; zo moeilijk zou het dus niet moeten zijn om de vragen van de aanklager te beantwoorden. Je kan bovendien op je klompen aanvoelen dat deze acht maanden pas het begin zijn. Nadat de aanklager de honderdveertig pagina’s tellende aanklacht heeft opgelezen, is er voor Karadzic reden genoeg om het hof nog eens acht maanden extra te vragen.
Acht maanden. Het zou natuurlijk kunnen dat hij een verkorte studie advocatuur aan het doen is. De man is (naast massamoordenaar) dokter van beroep en uit ervaring kan ik vertellen dat een studie geneeskunde niet de optimale voorbereiding is voor zelfverdediging. Daarom hebben dokters allemaal een dure rechtsbijstandverzekering. Maar Karadzic wil het zelf doen. Zoals het een megalomane dictator betaamt. Het schijnt dat Spong nog gebeld heeft, maar die kreeg nul request.
Natuurlijk heeft Karadzic het recht om zich te verdedigen – anders zou het proces en de veroordeling onwettig zijn. Dit is trouwens waar de protesterende moslims aan voorbij gaan. Dat Karadzic’s slachtoffers geen tijd kregen om zich te verdedigen, wil nog niet zeggen dat wij hem op dezelfde barbaarse wijze moeten behandelen. Laten we in ieder geval ons eigen gevoel van beschaving in ere houden.
Dat daarbij geen grens wordt gesteld aan de tijd die een verdachte krijgt voor de voorbereiding van zijn verdediging, dat bevreemdt zo ongeveer iedereen. Het zou wat zijn als Hitler nog leefde en voor het tribunaal in Den Haag werd gebracht. Met wat die man op zijn kerfstok heeft, zou hij minstens vijf jaar nodig hebben voor de voorbereiding van het proces. Hij zou ze nog krijgen ook.
Acht maanden. Wat zijn dan twee dagen, op tweehonderdveertig? Zou de rechter niet op z’n minst kunnen verordeneren dat de beklaagde twee dagen plaatsneemt in het bankje om de aanklacht aan te horen? Is een rechter dan zo machteloos geworden? Hamertje tik in een jurk? Ik zou het wel weten. Handboeien erom en afvoeren naar de rechtszaal. Die man is zo schuldig als wat.
Het lijkt welhaast de omgekeerde wereld. Een gevangene die niet komt opdagen bij zijn eigen proces. Bestaat er dan geen aanwezigheidsplicht in de moderne rechtsgang?
‘s Ochtends vroeg opent de cipier de stalen deur van Karadzic’s cel en brult “Mittkommen!” Radovan K. denkt even na, pulkend aan zijn lange baard, en antwoordt “Ik ben bezig, zie je dat dan niet?! Kom maar terug over acht maanden.” Teleurgesteld druipt de cipier af. Hij had zich nog wel zo verheugd op het uitje.
Acht maanden heeft Karadzic nodig om zichzelf voor te bereiden op het proces. De bewijzen voor zijn schuld zijn onmiskenbaar sterk: er zijn geschreven, gesproken en gefilmde interviews waarin Karadzics uitgebreid zijn rol in de oorlog bespreekt. Meermalen rept hij over de vernietiging van de Bosnische moslims en telkens geeft hij aan dat hij, Radovan Karadzic, de baas is. Het enige wat ontbreekt is een heterdaadje met een smeulend pistool en het lijk van moslim.
Je vraagt dan ook af wat hij in die acht maanden precies voor wil bereiden. Niemand kent de details van zijn rol in de oorlog beter dan hijzelf; zo moeilijk zou het dus niet moeten zijn om de vragen van de aanklager te beantwoorden. Je kan bovendien op je klompen aanvoelen dat deze acht maanden pas het begin zijn. Nadat de aanklager de honderdveertig pagina’s tellende aanklacht heeft opgelezen, is er voor Karadzic reden genoeg om het hof nog eens acht maanden extra te vragen.
Acht maanden. Het zou natuurlijk kunnen dat hij een verkorte studie advocatuur aan het doen is. De man is (naast massamoordenaar) dokter van beroep en uit ervaring kan ik vertellen dat een studie geneeskunde niet de optimale voorbereiding is voor zelfverdediging. Daarom hebben dokters allemaal een dure rechtsbijstandverzekering. Maar Karadzic wil het zelf doen. Zoals het een megalomane dictator betaamt. Het schijnt dat Spong nog gebeld heeft, maar die kreeg nul request.
Natuurlijk heeft Karadzic het recht om zich te verdedigen – anders zou het proces en de veroordeling onwettig zijn. Dit is trouwens waar de protesterende moslims aan voorbij gaan. Dat Karadzic’s slachtoffers geen tijd kregen om zich te verdedigen, wil nog niet zeggen dat wij hem op dezelfde barbaarse wijze moeten behandelen. Laten we in ieder geval ons eigen gevoel van beschaving in ere houden.
Dat daarbij geen grens wordt gesteld aan de tijd die een verdachte krijgt voor de voorbereiding van zijn verdediging, dat bevreemdt zo ongeveer iedereen. Het zou wat zijn als Hitler nog leefde en voor het tribunaal in Den Haag werd gebracht. Met wat die man op zijn kerfstok heeft, zou hij minstens vijf jaar nodig hebben voor de voorbereiding van het proces. Hij zou ze nog krijgen ook.
Acht maanden. Wat zijn dan twee dagen, op tweehonderdveertig? Zou de rechter niet op z’n minst kunnen verordeneren dat de beklaagde twee dagen plaatsneemt in het bankje om de aanklacht aan te horen? Is een rechter dan zo machteloos geworden? Hamertje tik in een jurk? Ik zou het wel weten. Handboeien erom en afvoeren naar de rechtszaal. Die man is zo schuldig als wat.
donderdag 8 oktober 2009
AOW
Het is weer eens zover: de Nederlandse politiek staat in zijn hemd. Ditmaal zijn het de vertegenwoordigers van de vakbonden en werkgeversorganisaties, die zichzelf op fraaie manier te kak zetten.
Vorige week strandde het overleg over de AOW op wederzijds onbegrip. Althans, zo wil men ons doen geloven. Want eigenlijk was het falen debet aan botsende ego's, bestuurlijk onvermogen en een gebrek aan gezond verstand. Ik las toevallig de voorstellen van beide kanten en ik kan u verzekeren: er valt weinig niet aan te begrijpen. De ene partij wil eigenlijk helemaal geen verhoging van de AOW-leeftijd, de andere partij wil iedereen zo lang mogelijk laten werken. Me dunkt dat de consensus ergens in het midden ligt.
En ja hoor, een prachtig voorstel ligt op tafel: mensen die nu ouder dan 50 zijn, mogen gewoon op hun 65ste met pensioen; mensen die nu nog geen 50 zijn, moeten straks tot hun 67ste werken. Ik zou zeggen, krabbel eronder en niet meer over praten.
Vooral ook omdat het een luchtkasteel is, dit plan. Denk er maar eens over na. Voor mensen ouder dan 50 verandert er niks en voor de mensen jonger dan 50 – tja, die bereiken pas over minimaal 15 jaar de respectabele leeftijd van 65. Moet u nagaan wat er allemaal in 15 jaar kan veranderen. Vijftien jaar geleden bijvoorbeeld, konden mensen nog op hun 59ste met vervroegd pensioen, lekker rentenieren in hun villa. Toen was er nog geen economische crisis, geen moslimterrorisme, geen ineengestorte huizenmarkt. Toen wilde de minister nog niet alle lichamelijke arbeid uitbannen, toen geloofden we nog niet in het broeikaseffect.
Er kan veel gebeuren in 15 jaar en het heeft daarom niet zo veel zin om plannen te maken voor de verre toekomst. Politiek is, net als alle andere zaken in ons leven, een spel van de korte termijn. Volgend jaar gaan we naar de stembus, over 15 jaar hebben we 4 of 5 kabinetten achter de rug. En die denken over het algemeen altijd anders over de zaken dan hun voorgangers.
Dus waar hebben we het eigenlijk over? Krabbel eronder en niet meer over praten.
Maar nee. Men gooide hun konten in de krib en weigerde nog met de ander te praten. Gelukkig heb ik de, schijnbaar genante, vertoning bij Pauw en Witteman gemist – ik kijk niet meer naar die twee zelfingenomen sensatiezuchtige diva’s – maar het moddergooien was begonnen. Hakken in het zand en lekker verontwaardigd doen. Dat kunnen wij Hollanders wel. Het conflict dreigde te escaleren, toen een stelletje bondswaanzinnigen het openbaar vervoer plat wilden gooien. Het is maar goed dat er in dit land nog rechters zijn.
Waarom schrijf ik hier vandaag een column over? Terwijl ik het eigenlijk wel gehad heb met onze politiek, met al die gekken die steeds dieper wegzinken in het moeras van onbekwaamheid, terwijl ik liever geen journaal meer kijk en geen krant meer lees, maar me beperk tot het zogenaamde wetenschappelijke nieuws op nu.nl. Dat overigens van een onwaarschijnlijk laag niveau is, maar dat terzijde.
Ik schrijf er vandaag over, vanwege één zin in een nieuwsbericht. De jongens en meisjes van de arbeid zijn weer bij elkaar gekomen om te onderhandelen, ze moeten toch wat in deze tijden van crisis. En wat zegt de vakbonsvoorman dan?
“We moeten elkaar recht in de ogen kijken en als grote mensen zeggen wat we van elkaar vinden.”
Mijn broek zakt af van zo’n opmerking. Hebben ze dan de afgelopen weken met zwarte zonnebrillen op hun kop als kleine kinderen tegenover elkaar gezeten? De Blues Brothers van de FNV versus de Men in Black van de werkgevers? Het is een farce, dat zeg ik u. Eén groot lachwekkend spel tussen kleine kinderen die zichzelf veel te belangrijk vinden.
Gelukkig weet ik wel beter. Al die ophef over niets, ik laat het lekker aan me voorbij gaan. Mijn advies: maak u vooral niet druk over de toekomst. Het laatste waar die door bepaald wordt, zijn wel de mensen die denken dat ze daar iets over te zeggen hebben.
Vorige week strandde het overleg over de AOW op wederzijds onbegrip. Althans, zo wil men ons doen geloven. Want eigenlijk was het falen debet aan botsende ego's, bestuurlijk onvermogen en een gebrek aan gezond verstand. Ik las toevallig de voorstellen van beide kanten en ik kan u verzekeren: er valt weinig niet aan te begrijpen. De ene partij wil eigenlijk helemaal geen verhoging van de AOW-leeftijd, de andere partij wil iedereen zo lang mogelijk laten werken. Me dunkt dat de consensus ergens in het midden ligt.
En ja hoor, een prachtig voorstel ligt op tafel: mensen die nu ouder dan 50 zijn, mogen gewoon op hun 65ste met pensioen; mensen die nu nog geen 50 zijn, moeten straks tot hun 67ste werken. Ik zou zeggen, krabbel eronder en niet meer over praten.
Vooral ook omdat het een luchtkasteel is, dit plan. Denk er maar eens over na. Voor mensen ouder dan 50 verandert er niks en voor de mensen jonger dan 50 – tja, die bereiken pas over minimaal 15 jaar de respectabele leeftijd van 65. Moet u nagaan wat er allemaal in 15 jaar kan veranderen. Vijftien jaar geleden bijvoorbeeld, konden mensen nog op hun 59ste met vervroegd pensioen, lekker rentenieren in hun villa. Toen was er nog geen economische crisis, geen moslimterrorisme, geen ineengestorte huizenmarkt. Toen wilde de minister nog niet alle lichamelijke arbeid uitbannen, toen geloofden we nog niet in het broeikaseffect.
Er kan veel gebeuren in 15 jaar en het heeft daarom niet zo veel zin om plannen te maken voor de verre toekomst. Politiek is, net als alle andere zaken in ons leven, een spel van de korte termijn. Volgend jaar gaan we naar de stembus, over 15 jaar hebben we 4 of 5 kabinetten achter de rug. En die denken over het algemeen altijd anders over de zaken dan hun voorgangers.
Dus waar hebben we het eigenlijk over? Krabbel eronder en niet meer over praten.
Maar nee. Men gooide hun konten in de krib en weigerde nog met de ander te praten. Gelukkig heb ik de, schijnbaar genante, vertoning bij Pauw en Witteman gemist – ik kijk niet meer naar die twee zelfingenomen sensatiezuchtige diva’s – maar het moddergooien was begonnen. Hakken in het zand en lekker verontwaardigd doen. Dat kunnen wij Hollanders wel. Het conflict dreigde te escaleren, toen een stelletje bondswaanzinnigen het openbaar vervoer plat wilden gooien. Het is maar goed dat er in dit land nog rechters zijn.
Waarom schrijf ik hier vandaag een column over? Terwijl ik het eigenlijk wel gehad heb met onze politiek, met al die gekken die steeds dieper wegzinken in het moeras van onbekwaamheid, terwijl ik liever geen journaal meer kijk en geen krant meer lees, maar me beperk tot het zogenaamde wetenschappelijke nieuws op nu.nl. Dat overigens van een onwaarschijnlijk laag niveau is, maar dat terzijde.
Ik schrijf er vandaag over, vanwege één zin in een nieuwsbericht. De jongens en meisjes van de arbeid zijn weer bij elkaar gekomen om te onderhandelen, ze moeten toch wat in deze tijden van crisis. En wat zegt de vakbonsvoorman dan?
“We moeten elkaar recht in de ogen kijken en als grote mensen zeggen wat we van elkaar vinden.”
Mijn broek zakt af van zo’n opmerking. Hebben ze dan de afgelopen weken met zwarte zonnebrillen op hun kop als kleine kinderen tegenover elkaar gezeten? De Blues Brothers van de FNV versus de Men in Black van de werkgevers? Het is een farce, dat zeg ik u. Eén groot lachwekkend spel tussen kleine kinderen die zichzelf veel te belangrijk vinden.
Gelukkig weet ik wel beter. Al die ophef over niets, ik laat het lekker aan me voorbij gaan. Mijn advies: maak u vooral niet druk over de toekomst. Het laatste waar die door bepaald wordt, zijn wel de mensen die denken dat ze daar iets over te zeggen hebben.
maandag 7 september 2009
De Darwin Paradox
Voor de Darwinisten onder jullie:
De Darwin-Paradox.
Stel, organismen veranderen voortdurend. We noemen dit evolutie.
Evolutie wordt enerzijds bepaald door de gebeurtenissen in de omgeving, anderzijds door de reactie van het organisme op de veranderende omgeving.
Een meteoriet-inslag is bijvoorbeeld een verandering die nogal wat impact heeft op het voortbestaan van soorten. Maar de soorten die het overleefd hebben, gaan zich vervolgens beetje bij beetje aanpassen aan hun nieuwe omgeving. Met als doel: overleving.
De survival of the fittest, de natuurlijke selectie, het best aangepaste organisme aan zijn omgeving. Noem het hoe je het noemen wil en laat een morele of ethisch beschouwing over die terminologie even buiten de deur.
De paradox is deze.
De veranderingen binnen een soort zijn een reactie op de veranderingen van de omgeving.
Maar deze omgeving verandert zelf ook voortdurend. Gelukkig maar, anders waren we snel klaar met de evolutie.
Maar daarmee is iedere verandering binnen de soort bij voorbaat mosterd na de maaltijd. Het is immers een reactie op een omgevingstoestand (of trend, op welke tijdsschaal dan ook) op een bepaald moment (periode, etc.). Maar die omgevingstoestand zelf verandert net zo hard en dus loopt de soort altijd achter de feiten aan.
Het is als een auto die een bocht instuurt, terwijl de weg al weer bij het rechte stuk is.
Het is als een wortel, gespannen voor een paard. Lopen tot je erbij neervalt, maar komen doe je er niet.
Zou ‘de natuur’ werkelijk zo dom (onhandig, onnozel, onlogisch, onjuist, geef het je eigen smaak) zijn?
Kunnen we geen beter mechanisme bedenken dan dat wij organismen zijn die altijd te laat komen?
Jawel hoor. Maar dat is voor de volgende keer.
De Darwin-Paradox.
Stel, organismen veranderen voortdurend. We noemen dit evolutie.
Evolutie wordt enerzijds bepaald door de gebeurtenissen in de omgeving, anderzijds door de reactie van het organisme op de veranderende omgeving.
Een meteoriet-inslag is bijvoorbeeld een verandering die nogal wat impact heeft op het voortbestaan van soorten. Maar de soorten die het overleefd hebben, gaan zich vervolgens beetje bij beetje aanpassen aan hun nieuwe omgeving. Met als doel: overleving.
De survival of the fittest, de natuurlijke selectie, het best aangepaste organisme aan zijn omgeving. Noem het hoe je het noemen wil en laat een morele of ethisch beschouwing over die terminologie even buiten de deur.
De paradox is deze.
De veranderingen binnen een soort zijn een reactie op de veranderingen van de omgeving.
Maar deze omgeving verandert zelf ook voortdurend. Gelukkig maar, anders waren we snel klaar met de evolutie.
Maar daarmee is iedere verandering binnen de soort bij voorbaat mosterd na de maaltijd. Het is immers een reactie op een omgevingstoestand (of trend, op welke tijdsschaal dan ook) op een bepaald moment (periode, etc.). Maar die omgevingstoestand zelf verandert net zo hard en dus loopt de soort altijd achter de feiten aan.
Het is als een auto die een bocht instuurt, terwijl de weg al weer bij het rechte stuk is.
Het is als een wortel, gespannen voor een paard. Lopen tot je erbij neervalt, maar komen doe je er niet.
Zou ‘de natuur’ werkelijk zo dom (onhandig, onnozel, onlogisch, onjuist, geef het je eigen smaak) zijn?
Kunnen we geen beter mechanisme bedenken dan dat wij organismen zijn die altijd te laat komen?
Jawel hoor. Maar dat is voor de volgende keer.
zondag 23 augustus 2009
Een nieuw verhaal!
Het heeft even geduurd maar nu is het zover: het nieuwe Paul Pama verhaal is uit! Veel plezier ermee.
vrijdag 5 juni 2009
De verkiezingen
Goeie genade wat ben ik uitgekeken op de politiek. Met Obama in het zadel hebben we eindelijk, en in mijn tijdperk misschien wel voor het eerst, een wereldleider met gezond verstand en het hart op de juiste plek. Een zorg minder.
Dat de rest van het zooitje ongeregeld ondertussen vrolijk doorrommelt met hun idioterie, dat moeten ze vooral zelf weten. Ik heb er weinig last van. Zolang ik maar niet naar die vadsige zelfvoldane PVVVD-koppen hoef te kijken. En dat onze hoogste chef geen zin heeft om de Dalai Lama, op bezoek in Nederland, te ontvangen, tja, dat zegt misschien wel alles over het politieke klimaat in Nederland. Laf, slap en inspiratieloos.
Ik had er gister dan ook geen seconde aan gedacht dat ik moest gaan stemmen. Totdat ik om 5 voor 9 de voorlopige uitslag onder ogen kreeg. De prognoses waren goed voor de PVV en ineens werd ik overvallen door de drang om daar toch op z’n minst een stem tegenin te brengen. Een tegenstem tegen de tegenstemmers, zeg maar.
Na enige schermutselingen met misplaatste identificatiebewijzen en het adres van het stemlokaal, arriveerde ik om 5 over 9 in het plaatselijke bejaardenhuis. De deur was nog open maar het stemlokaal was eigenlijk al dicht. Gelukkig zijn ze hier in Maastricht niet zo van het strenge en ik hoefde nauwelijks aan te dringen om toch te mogen stemmen. ‘Bent u de broer van Alex?’ vroegen ze toen ze m’n paspoort zagen. De gemeente Maastricht is blijkbaar niet zo groot.
Een minuutje later waren Groen Links en D66 een stem rijker. Wij behoren namelijk tot die verfoeide linkse elite die ons land naar de verdoemenis helpt. Wij hebben nog wat idealen, je kent ze misschien wel, van die dingen als een beetje betere wereld voor iedereen in plaats van een veel betere wereld voor een paar. Dat werk, zeg maar. Je komt er niet ver mee maar het staat leuk op je grafsteen.
Maar goed, eenmaal weer thuis, had ik het voldane gevoel dat ik mijn democratische burgerplicht naar behoren had uitgevoerd. Wat er verder mee gaat gebeuren, dat zal me een worst wezen. Brussel is immers geen haar beter dan Den Haag, alleen wat duurder, maar wie kijkt er nog op een miljoentje meer of minder als er met miljarden wordt gesmeten?
De voorlopige uitslag doet me wel deugd. Slechts 15 op de 100 Nederlanders heeft op de PVV gestemt. Met andere woorden: slechts 15 op de 100 Nederlanders zijn losgeslagen idioten, gefrustreerde overjarige pubers, of anderszins mentaal achtergebleven losers. Dat valt me nog alleszins mee. Het betekent namelijk dat 85 van de 100 mensen hun hart wél op de juiste plek hebben zitten. Daar kan je toch niet anders dan vrolijk van worden?
vrijdag 20 maart 2009
De waan van de dag
De ene crisis is nog niet voorbij, of we reppen al over een volgende. Ditmaal zal de wereld in 2030 vergaan; dan is de wereldbevolking zodanig gegroeid dat het tekort aan voedsel en grondstoffen ons de nek omdraait.
Mochten we het toch overleven, dan worden we alsnog weggevaagd door een regen aan kernkoppen die dolgedraaide schurkenstaten eindelijk eens op ons afvuren. Mochten we ook dát nog overleven, dan staat ons een stijging van de zeespiegel te wachten van minstens een meter, als er niet al eerder een komeet ter grootte van de Sint Pietersberg (van voor de afgraving) tegen de aarde is geklapt, of God in al zijn wijsheid besluit dat het nu toch echt tijd is voor het laatste oordeel. Hij kan er maar beter mee opschieten, want voor je het weet heeft ie z’n kans gemist.
Mochten we het toch overleven, dan worden we alsnog weggevaagd door een regen aan kernkoppen die dolgedraaide schurkenstaten eindelijk eens op ons afvuren. Mochten we ook dát nog overleven, dan staat ons een stijging van de zeespiegel te wachten van minstens een meter, als er niet al eerder een komeet ter grootte van de Sint Pietersberg (van voor de afgraving) tegen de aarde is geklapt, of God in al zijn wijsheid besluit dat het nu toch echt tijd is voor het laatste oordeel. Hij kan er maar beter mee opschieten, want voor je het weet heeft ie z’n kans gemist.
Angst regeert de mens – en aangezien angst een slechte raadgever is, zit de wereld vol idioten. Ze zitten overal: in de politiek, in het bedrijfsleven, in de ambtenarij, thuis op de bank voor de televisie. En zoals het een echte idioot betaamt, heeft hij last van wanen. De waan van de dag, dat is zijn grootste probleem.
Het is ook niet gemakkelijk, want de waan van de dag wordt van alle kanten gulzig gevoed. Als geile hondjes zien media in elk slechts nieuwsbericht een paal om tegen te rijen. Niets mooiers dan een onverwachte crisis, niets beters dan een omineuze peiling. Als er nu verkiezingen zouden zijn, dan zou de PVV de grootste partij van Nederland worden. In Groningen zeggen ze dan: as is verbrande turf. Bijna net zo sterk als 'Achteraf kijk je een koe in de kont'.
Wat moet ik in vredesnaam met deze informatie? Welke idioot vindt het leuk om een peiling te houden over een fictieve situatie? Welke idioten vinden het interessant om de uitslag hiervan uitgebreid te bespreken alsof het iets werkelijks betreft?
Nou, ik dus. Want ik heb het erover. En als een dezer dagen blijkt dat Geert Wilders zich vroeger als koorknaap heeft vergrepen aan de rok van de pastoor, dan vinden we wel weer een nieuwe kapstok om onze idiotie aan op te hangen.
Zo kabbelen wij idioten voort van waan naar waan, iedere dag weer eentje. Soms hebben we er daadwerkelijk last van, van de gevolgen van de waan, want soms is een waan niet geheel op fictieve gebeurtenissen gebaseerd. Mijn schoonouders bijvoorbeeld, die zijn een niet onaanzienelijk deel van hun oudedagsvoorziening kwijt door het ineenstorten van een aantal aandelen. Wat dat betreft kan je beter hallucineren.
Er zijn eigenlijk maar een paar mensen die in staat zijn om buiten de waan te leven. Ik noem de heer van de Veer, topman van Shell, die netjes 8 miljoen euro opstrijkt voor zijn buitengewone verdiensten in 2008. Heel knap, hoe hij ons een jaartje in de waan laat dat de olie schaars is (en wij dus meer moeten betalen aan de pomp), dat de olie in Nigeria echt niet van de Nigerianen is (en wij die dus gewoon kunnen tanken), en dat windmolens en zonne-energie verspilde moeite is (en wij dus gewoon kolencentrales gaan bouwen).
Zo doe je dat dus: laat anderen in de waan en pluk er zelf de vruchten van. De bazen van AIG hebben helemaal gelijk. Crisis? Hoezo crisis? Er is helemaal geen crisis. Sterker nog, die jongens van hun financiële afdeling hebben er juist voor gezorgd dat AIG gratis en voor niks honderden miljarden euro’s aan overheidssteun heeft gekregen. Logisch dat ze daar een bonus voor verdienen.
Wellicht zou de overheid, in plaats van zich druk te maken over hebzucht en zo, het nieuwste staaltje technologisch vernuft kunnen uitdelen aan werknemers die dit jaar geen bonus hebben ontvangen. Wat dacht u van het Maurice de Hond horloge. Een trendy gadget, licht oversized en met de mogelijkheid tot doorprocederen. En als je wil weten hoe laat het is: 72% van de Nederlanders denkt tien over twaalf, 19% weet het niet maar wil best wat roepen, en 9% van de ondervraagden vindt dat het de hoogste tijd is voor een pilsje. Ik zou zeggen: de lente komt eraan. Proost!
zaterdag 7 februari 2009
Hypocrisie
Even als tussendoortje, en om zo snel mogelijk een einde te maken aan de oervervelende discussie over vrijheid van meningsuiting (zie vorige blog en no offense, Blattellus), een toptientje.
De vuilste huichelaars van het moment (in willekeurige volgorde):
Advocaat Bram Moskowicz. Trekt eerst ten strijde tegen kamerlid van Bommel omdat deze zich tijdens een anti-Israël demonstratie niet voldoende van haatzaaiende leuzen zou hebben distantiëerd. Werpt zich vervolgens op als verdediger van de man die zich de koning van de vrijheid van haatzaaiende meningsuiting mag noemen.
De Amerikaanse zwembond. Nadat hun boegbeeld Michael Phelps met een waterpijp in zijn mond is betrapt, schorst de bond het zwemwonder voor drie maanden. Niet vanwege de drugs, zo zegt de bond, maar vanwege het slechte voorbeeld dat hij aan de jeugd geeft. Alsof het winnen van een recordaantal gouden medailles op de Olympische Spelen nog niet voldoende is.
Balkenende c.s. Er is inmiddels voldoende verdacht materiaal om een parlementaire enquete over de steun aan de oorlog in Irak te beginnen – zo ongeveer alle andere participerende landen, inclusief de instigators, hebben dit al gedaan. Maar nee, volgens de heren van de Christelijke partijen is er niks onvolkomens gepasseerd en kunnen we volstaan met een statusloos onderzoek achter gesloten deuren. Reken maar dat er na dit onderzoek alsnog een parlementaire enquete komt. Maar dan heeft Balkende z’n termijn al afgemaakt. Eindelijk.
BMW, Volvo en Saab. De auto-industrie doet zijn uiterste best om de dikke patserbakken als milieuvriendelijke wagens te promoten. BMW noemt zichzelf het groenste jongentje van de klas en Saab introduceert binnenkort vol trots een hybride SUV. Ik heb nieuws voor ze: een auto die 1:10 rijdt (en dat is inclusief de elektrische aandrijving) is per definitie niet milieuvriendelijk.
Kluun. Omdat hij zo graag zijn imago van een losbandige, sexistische, moderne man verkoopt en dat rijmt niet helemaal met de wekelijkse column die hij in de, of all magazines, Libelle verzorgt. Voor sommige schrijvers is het helaas te gemakkelijk geld verdienen. Ik ben haast jaloers.
De inauguratie van Obama. De blanke dominee van de eerste preek had zijn mond vol van vrijheid, gelijkheid en barmhartigheid naar God. Diezelfde dominee was tijdens de verkiezingen een fel en openbaar tegenstander van het homohuwelijk in California, waar een referendum over werd gehouden. Hoezo vrijheid en gelijkheid? Gelukkig maakte de tweede dominee het weer goed met een geweldige speech.
De paus. Het is haast onwerkelijk dat een bisschop de holocaust publiekelijk kan ontkennen en niet per direct uit zijn ambt wordt gezet. Ik vermoed overigens dat de hele affaire een vakkundig staaltje PR is, anders ga je niet zo weloverwogen op televisie de gaskamers in twijfel trekken.
Ikzelf. Omdat ik zo goed weet wat er beter kan in deze wereld, maar er zo verrekte weinig aan doe.
De bankiers. Dat ze, ondanks alles, toch gewoon doorgaan met elkander dikke bonussen toebedelen. Het verschil tussen bedélen en bédelen zit 'm blijkbaar alleen in de klemtoon.
RWE. Dit Duitse concern koopt een belangrijk deel van onze energievoorziening op en daarmee raken we de controle over onze stroom langzaam kwijt. RWE is het meest vervuilende energieconcern van Europa en binnenkort doet u daar dus aan mee. Gelukkig was RWE slim genoeg om van te voren een geslepen PR campagne te houden: sponsoring van de zondagavond-bord-op-schoot uitzending van Studio Sport. Dan moet het wel een goed bedrijf zijn.
8 Februari - goh, dit is lekker makkelijk. Ik ga er gewoon nog ff mee door :).
Ronald Koeman. Die wil nu wel weer trainer worden van PSV. Toch sympathiek van hem, nu hij zonder werk zit.
Silvio Berlusconi. Sluit naadloos aan in de rij irritante kleine mannetjes met te veel macht. Heeft al eerder een wet ingevoerd die hem immuun maakt tegen vervolging voor al zijn vroegere zonden. Presteert het nu om over een vrouw die al 17 jaar als plantje wegkwijnt te beweren dat ze nog wakker kan worden en zelfs kinderen kan krijgen.
De vuilste huichelaars van het moment (in willekeurige volgorde):
Advocaat Bram Moskowicz. Trekt eerst ten strijde tegen kamerlid van Bommel omdat deze zich tijdens een anti-Israël demonstratie niet voldoende van haatzaaiende leuzen zou hebben distantiëerd. Werpt zich vervolgens op als verdediger van de man die zich de koning van de vrijheid van haatzaaiende meningsuiting mag noemen.
De Amerikaanse zwembond. Nadat hun boegbeeld Michael Phelps met een waterpijp in zijn mond is betrapt, schorst de bond het zwemwonder voor drie maanden. Niet vanwege de drugs, zo zegt de bond, maar vanwege het slechte voorbeeld dat hij aan de jeugd geeft. Alsof het winnen van een recordaantal gouden medailles op de Olympische Spelen nog niet voldoende is.
Balkenende c.s. Er is inmiddels voldoende verdacht materiaal om een parlementaire enquete over de steun aan de oorlog in Irak te beginnen – zo ongeveer alle andere participerende landen, inclusief de instigators, hebben dit al gedaan. Maar nee, volgens de heren van de Christelijke partijen is er niks onvolkomens gepasseerd en kunnen we volstaan met een statusloos onderzoek achter gesloten deuren. Reken maar dat er na dit onderzoek alsnog een parlementaire enquete komt. Maar dan heeft Balkende z’n termijn al afgemaakt. Eindelijk.
BMW, Volvo en Saab. De auto-industrie doet zijn uiterste best om de dikke patserbakken als milieuvriendelijke wagens te promoten. BMW noemt zichzelf het groenste jongentje van de klas en Saab introduceert binnenkort vol trots een hybride SUV. Ik heb nieuws voor ze: een auto die 1:10 rijdt (en dat is inclusief de elektrische aandrijving) is per definitie niet milieuvriendelijk.
Kluun. Omdat hij zo graag zijn imago van een losbandige, sexistische, moderne man verkoopt en dat rijmt niet helemaal met de wekelijkse column die hij in de, of all magazines, Libelle verzorgt. Voor sommige schrijvers is het helaas te gemakkelijk geld verdienen. Ik ben haast jaloers.
De inauguratie van Obama. De blanke dominee van de eerste preek had zijn mond vol van vrijheid, gelijkheid en barmhartigheid naar God. Diezelfde dominee was tijdens de verkiezingen een fel en openbaar tegenstander van het homohuwelijk in California, waar een referendum over werd gehouden. Hoezo vrijheid en gelijkheid? Gelukkig maakte de tweede dominee het weer goed met een geweldige speech.
De paus. Het is haast onwerkelijk dat een bisschop de holocaust publiekelijk kan ontkennen en niet per direct uit zijn ambt wordt gezet. Ik vermoed overigens dat de hele affaire een vakkundig staaltje PR is, anders ga je niet zo weloverwogen op televisie de gaskamers in twijfel trekken.
Ikzelf. Omdat ik zo goed weet wat er beter kan in deze wereld, maar er zo verrekte weinig aan doe.
De bankiers. Dat ze, ondanks alles, toch gewoon doorgaan met elkander dikke bonussen toebedelen. Het verschil tussen bedélen en bédelen zit 'm blijkbaar alleen in de klemtoon.
RWE. Dit Duitse concern koopt een belangrijk deel van onze energievoorziening op en daarmee raken we de controle over onze stroom langzaam kwijt. RWE is het meest vervuilende energieconcern van Europa en binnenkort doet u daar dus aan mee. Gelukkig was RWE slim genoeg om van te voren een geslepen PR campagne te houden: sponsoring van de zondagavond-bord-op-schoot uitzending van Studio Sport. Dan moet het wel een goed bedrijf zijn.
8 Februari - goh, dit is lekker makkelijk. Ik ga er gewoon nog ff mee door :).
Ronald Koeman. Die wil nu wel weer trainer worden van PSV. Toch sympathiek van hem, nu hij zonder werk zit.
Silvio Berlusconi. Sluit naadloos aan in de rij irritante kleine mannetjes met te veel macht. Heeft al eerder een wet ingevoerd die hem immuun maakt tegen vervolging voor al zijn vroegere zonden. Presteert het nu om over een vrouw die al 17 jaar als plantje wegkwijnt te beweren dat ze nog wakker kan worden en zelfs kinderen kan krijgen.
vrijdag 6 februari 2009
Vrijheid van meningsuiting
Hoe lang nog laten wij de vrijheid van meningsuiting gijzelen door rechtse populisten? Zo langzamerhand wordt het een besmet onderwerp; nog even en de burger zal zich vol afkeer afwenden van het hele concept. En terecht, want de huidige politieke discussie is er eentje die de grenzen van infantiliteit angstvallig dicht nadert.
Laten we voorop stellen dat wanneer je het over een fundamenteel onderwerp hebt, zoals de vrijheid van meningsuiting, godsdienst of partnerkeuze, je zuiver en consequent moet redeneren. Laten we eveneens aannemen dat wij uitgaan van de vrijheid van het individu, zoals vastgelegd in de verklaring van de rechten van de mens.
“Je moeder is een hoer,” “Joden aan het gas,” De koran is mein kampf.” Drie maal een vrije uiting van een mening. Het is voor het debat van eminent belang dat iedereen het met mij eens is dat er tussen bovenstaande drie zinnen feitelijk geen verschil bestaat. Ze zijn alle drie kwetsend voor een persoon of een bevolkingsgroep.
De centrale vraag in de discussie is of iemand een dergelijke kwetsende mening mag uiten. Maar deze vraag kan helemaal niet ter discussie staan. Immers, als je het begrip ‘vrijheid’ consequent wilt gebruiken, dan moet je accepteren dat er niet aan getornd kan worden. Vrijheid laat geen ruimte voor beperking. Iedere restrictie betekent het einde ervan.
Daarom is het antwoord op die vraag een onvoorwaardelijk ‘JA’. Ja, je mag een kwetsende mening uiten. Op het moment dat je als maatschappij, regering of wetgever, hieraan beperkingen gaat opleggen, zet je een eerste stap richting het fascisme. Immers, waar ligt de grens, en wie bepaalt dat? Voor je het weet word je zelf de mond gesnoerd. De grens aan vrijheid is geen rekbaar begrip.
En dat is precies de reden waarom we in een rechtstaat leven. In een rechtstaat heeft namelijk eenieder die zich gekwetst voelt door een ander het recht de ander daarop aan te spreken. Het is dan aan de rechter om te bepalen of er een wettelijke of maatschappelijke grens is overschreden.
Met andere woorden: je bent vrij om te doen en te spreken, maar er zijn wettelijke en maatschappelijke kaders waarvan verwacht wordt dat je ze respecteert. Vrijheid van meningsuiting ontslaat niemand van die burgerplicht. Je mag zeggen wat je wil, maar je bent wel verantwoordelijk voor je woorden, net zozeer als voor je daden. Je moet vervolgens niet gaan zeuren wanneer je op die verantwoordelijkheid wordt aangesproken.
De discussie over het gedrag van Geert Wilders gaat dus niet zozeer over het recht op vrije meningsuiting, maar des te meer over het fatsoen en respect dat een burger, en in dit geval een lid van de Tweede Kamer, op zou moeten brengen. Geert Wilders mag roepen wat hij wil, dat is zijn recht. En net zozeer heeft Gerard Spong, of ieder ander, het recht om Wilders daarop aan te spreken. Het is aan de rechter, en aan niemand anders, om te bepalen of Wilders over de schreef is gegaan.
Dat je ondertussen zou je moeten proberen om zo iemand op andere gedachten te brengen, spreekt voor zich. Niet tornen aan diens vrijheid, maar tornen aan diens mening.
Voìla, mijn standpunt. Ik zal afzien van een beschouwing over de relativiteit van vrijheid. Ik zal niet spotten met de mening van de meerderheid die eigenlijk geen mening heeft, of een kwinkslag maken over de wijze waarop de gemiddelde burger zijn zogenaamde mening uit. Daarvoor is het onderwerp te belangrijk. Geef mij maar gewoon gelijk, dan hebben we het er verder niet meer over.
Laten we voorop stellen dat wanneer je het over een fundamenteel onderwerp hebt, zoals de vrijheid van meningsuiting, godsdienst of partnerkeuze, je zuiver en consequent moet redeneren. Laten we eveneens aannemen dat wij uitgaan van de vrijheid van het individu, zoals vastgelegd in de verklaring van de rechten van de mens.
“Je moeder is een hoer,” “Joden aan het gas,” De koran is mein kampf.” Drie maal een vrije uiting van een mening. Het is voor het debat van eminent belang dat iedereen het met mij eens is dat er tussen bovenstaande drie zinnen feitelijk geen verschil bestaat. Ze zijn alle drie kwetsend voor een persoon of een bevolkingsgroep.
De centrale vraag in de discussie is of iemand een dergelijke kwetsende mening mag uiten. Maar deze vraag kan helemaal niet ter discussie staan. Immers, als je het begrip ‘vrijheid’ consequent wilt gebruiken, dan moet je accepteren dat er niet aan getornd kan worden. Vrijheid laat geen ruimte voor beperking. Iedere restrictie betekent het einde ervan.
Daarom is het antwoord op die vraag een onvoorwaardelijk ‘JA’. Ja, je mag een kwetsende mening uiten. Op het moment dat je als maatschappij, regering of wetgever, hieraan beperkingen gaat opleggen, zet je een eerste stap richting het fascisme. Immers, waar ligt de grens, en wie bepaalt dat? Voor je het weet word je zelf de mond gesnoerd. De grens aan vrijheid is geen rekbaar begrip.
En dat is precies de reden waarom we in een rechtstaat leven. In een rechtstaat heeft namelijk eenieder die zich gekwetst voelt door een ander het recht de ander daarop aan te spreken. Het is dan aan de rechter om te bepalen of er een wettelijke of maatschappelijke grens is overschreden.
Met andere woorden: je bent vrij om te doen en te spreken, maar er zijn wettelijke en maatschappelijke kaders waarvan verwacht wordt dat je ze respecteert. Vrijheid van meningsuiting ontslaat niemand van die burgerplicht. Je mag zeggen wat je wil, maar je bent wel verantwoordelijk voor je woorden, net zozeer als voor je daden. Je moet vervolgens niet gaan zeuren wanneer je op die verantwoordelijkheid wordt aangesproken.
De discussie over het gedrag van Geert Wilders gaat dus niet zozeer over het recht op vrije meningsuiting, maar des te meer over het fatsoen en respect dat een burger, en in dit geval een lid van de Tweede Kamer, op zou moeten brengen. Geert Wilders mag roepen wat hij wil, dat is zijn recht. En net zozeer heeft Gerard Spong, of ieder ander, het recht om Wilders daarop aan te spreken. Het is aan de rechter, en aan niemand anders, om te bepalen of Wilders over de schreef is gegaan.
Dat je ondertussen zou je moeten proberen om zo iemand op andere gedachten te brengen, spreekt voor zich. Niet tornen aan diens vrijheid, maar tornen aan diens mening.
Voìla, mijn standpunt. Ik zal afzien van een beschouwing over de relativiteit van vrijheid. Ik zal niet spotten met de mening van de meerderheid die eigenlijk geen mening heeft, of een kwinkslag maken over de wijze waarop de gemiddelde burger zijn zogenaamde mening uit. Daarvoor is het onderwerp te belangrijk. Geef mij maar gewoon gelijk, dan hebben we het er verder niet meer over.
donderdag 15 januari 2009
Gaza (II)
Ongeveer 250 kinderen gedood door Israëlische militairen.
Een school vol mensen, een gebouw vol vluchtelingen, zonder pardon opgeblazen.
Ambulances en hulpverleners van het internationale Rode Kruis worden beschoten terwijl ze gewonden ophalen.
Zelfs de Verenigde Naties worden beschoten – eerst een konvooi, vandaag gewoon hun hoofdkwartier in
De Nederlandse regering: “Wij hebben onvoldoende gegevens om Israël te kunnen veroordelen.”
De Verenigde Naties nemen een resolutie aan waarin Israël wordt veroordeeld – buitensporig geweld en schending van de (oorlogs)mensenrechten. Israël legt deze resolutie, zoals zovelen daarvoor, gewoon naast zich neer.
Het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen staken hun hulpverlening omdat het te gevaarlijk wordt. Zij beamen dat Israël de humanitaire rechten schendt.
Frankrijk, Engeland, Duitsland, ja zelfs Amerika is boos op Israël en eist dat ze zich internationaal mensenrecht houden.
De Nederlandse regering: “Het is niet op zijn plaats om Israël te veroordelen. Wij willen eerst meer onderzoek naar de situatie.”
In de media verschijnen elke dag berichten over Nederlanders die genoeg hebben van de blinde steun aan Israël. Oud-ministers van buitenlandse zaken van de Broek en van Agt, toch niet de minsten, bijvoorbeeld. In het NRC Handelsblad staan iedere dag opiniestukken van voor- en tegenstanders van de oorlog. Wat opvalt is dat de tegenstanders een lange lijst rationele argumenten brengen, met als belangrijkste dat dit soort oorlogen meestal een averechts effect hebben – zo is Hamas pas groot geworden ná een Israëlisch offensief – en dat deze aanval op geen enkele manier de oorzaken van het slepende conflict wegneemt.
De voorstanders daarentegen maken zich vooral boos maken over de raketten die Hamas op Israël vuurt en claimen het recht op zelfverdediging. Dat een volledig gedeterioreerde humanitaire situatie in
Ondertussen roept ene Jort Kelder bij Pauw en Witteman dat Hamas schuld is aan de dode kinderen, omdat Hamas ze als menselijk schild gebruikt. Diezelfde Jort Kelder schoffeert oud-minister van de Broek alsof hij een broekkie is en roept twee dagen later eveneens op televisie dat er capabele mannen worden gepasseerd voor ministerposten omdat er zonodig vrouwen in het kabinet moeten, vrouwen, die duidelijk minder capabel zijn.
Blijkbaar werkt het zo in
Hamas, hamas, alle joden aan het gas. Dit mag ik dus niet roepen. Hirsh-Ballin, vast een Jood, gaat onderzoeken of dit tijdens een demonstratie is geroepen en waarom de politie er vervolgens niet op los heeft geslagen. Blijkbaar mag je wel zeggen dat Mohammed’s moeder een hoer is en de Islam een achterlijke godsdienst – dat is immers vrijheid van meningsuiting. Maar joden en gas, nee, das kommt nicht im frage.
Bram Moskowitz, vast ook een jood, gaat kamerlid van Bommel aanklagen omdat hij zich niet heeft gedistantiëerd van de anti-Israël demonstratie. Naast de vrijheid van meningsuiting wordt ook het recht op demonstreren aangepakt. Wat zou ik graag Moskowitz aanklagen omdat hij zich niet distantiëert van het Israëlische geweld. Ik doe het maar niet, hij zou gehakt van me maken.
De lijst van mensen die zichzelf te kak zet wordt elke dag langer. Rita Verdonk’s “Als je als mug een olifant boos maakt,
Maar het ergste blijft toch wel de houding van de Nederlandse regering. Het uitblijven van een gepaste afkeuring van het Israëlische oorlogsgeweld is ronduit beschamend. Alleen Groen Links en de SP hebben dit hardop gedaan, de PvdA weifelend en halfslachtig. In tijden van oorlog laat de politiek zich kennen, alle mooie praatjes ten spijt. Het is een lachertje, zo blijkt eens te meer.
zondag 4 januari 2009
Gaza
Woest ben ik over de schandalige aanvallen van Israël op Gaza. Woest ben ik over de stilzwijgende goedkeuring die Nederland
Palestina ligt als een uitgemergelde gevangene geketend op de martelbank van Joodse fanatici en telkens wanneer ze haar cipier bespuugt worden de duimschroeven aangehaald. Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voordat de Joodse gemeenschap van Europa en Amerika hun ontspoorde collega’s eindelijk tot de orde roepen? Nee, we kloppen onszelf op de borst met de 60ste verjaardag van de universele rechten van de mens. Laat me niet lachen.
Ik ben er zo boos over dat het me moeite kost om er een samenhangend verhaal over te schrijven.
Natuurlijk is het een ingewikkelde situatie, daar in die zandbank. Maar dat is nog altijd geen reden om een volk te onderdrukken met hongersnood of excessief geweld. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Naastenliefde en samen delen we het brood?
Natuurlijk moet Hamas ophouden met die vervelende raketten (die in de afgelopen jaren al aan drie Israeli het leven heeft gekost). Maar dat is nog altijd geen reden om met honderdvoudig dodelijker geweld terug te slaan. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Keren wij hen de andere wang toe?
Spuugzat ben ik van de hypocrisie van politici als Bush en Merkel die alleen maar met het vingertje wijzen naar Hamas. Spuugzat ben ik van mensen als Wilders en Verdonk die de grootste bek hebben over de Islam en haar imans, maar niet thuis geven wanneer het Jodendom over de schreef gaat en de Nederlandse rabijnen zwijgen.
Het is misschien wel de grootste westerse misdaad van dit moment. Dit is immers geen bloedige Afrikaanse stammenstrijd waar wij vanaf de zijlijn commentaar op geven. Dit gaat om mensen die deel uitmaken van onze cultuur - blanke joden zoals ze ook in Europa, Amerika en Rusland wonen. Slachtoffers van een gruwelijke oorlog die hun halve volk heeft uitgeroeid.
Hoe stom kan je dan zijn als je zestig jaar later zelf de wapens grijpt om je buren te onderdrukken.
Hoe stom kan je zijn om een muur te bouwen als in de oude hoofdstad van het kwaad juist een muur is omgevallen.
En waarom? Vanwege een geloof in een of andere God. Vanwege een boek vol lulkoek.
Even voor de duidelijkheid: ik maak geen onderscheid tussen een Jood en een Arabier. Ze zijn allebei mens en allebei medeburger. Ik koester evenveel sympathie voor Joden als voor Palestijnen. En waar gevochten wordt hebben twee schuld. Heel simpel.
Daarom erger ik me kapot aan de onvoorwaardelijke steun die Israel van het westen krijgt. Het is jereinste discriminatie. Zou het allemaal een nasleep van de 2e wereldoorlog zijn? Ik heb die oorlog gelukkig niet meegemaakt maar ik ken de geschiedenis en ik walg ervan. Misschien dat ik de verwantschap die tussen Joodse en niet-Joodse Europeanen tijdens en na de oorlog is ontstaan vreselijk onderschat.
Jammer dan. De volgende generatie staat klaar en net als Harry van Bommel heb ik lak aan oude familiebanden. In mijn ogen heb je mensen die vreedzaam samen willen leven en mensen die er een puinhoop van willen maken. De eerste groep verdient alle steun, de tweede dient zo snel mogelijk de mond gesnoerd te worden. Jood of Palestijn, Marokkaan of Venloenaar.
Nu realiseer ik me ineens dat Obama die laatste zinnen in ongeveer dezelfde woorden in zijn overwinningsspeech uitsprak. Wie weet, gaat híj nu eindelijk eens een einde maken aan dat vermalijde zionisme. Want van de Joden zie ik dat vooralsnog niet komen.
Peace!
Palestina ligt als een uitgemergelde gevangene geketend op de martelbank van Joodse fanatici en telkens wanneer ze haar cipier bespuugt worden de duimschroeven aangehaald. Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voordat de Joodse gemeenschap van Europa en Amerika hun ontspoorde collega’s eindelijk tot de orde roepen? Nee, we kloppen onszelf op de borst met de 60ste verjaardag van de universele rechten van de mens. Laat me niet lachen.
Ik ben er zo boos over dat het me moeite kost om er een samenhangend verhaal over te schrijven.
Natuurlijk is het een ingewikkelde situatie, daar in die zandbank. Maar dat is nog altijd geen reden om een volk te onderdrukken met hongersnood of excessief geweld. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Naastenliefde en samen delen we het brood?
Natuurlijk moet Hamas ophouden met die vervelende raketten (die in de afgelopen jaren al aan drie Israeli het leven heeft gekost). Maar dat is nog altijd geen reden om met honderdvoudig dodelijker geweld terug te slaan. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Keren wij hen de andere wang toe?
Spuugzat ben ik van de hypocrisie van politici als Bush en Merkel die alleen maar met het vingertje wijzen naar Hamas. Spuugzat ben ik van mensen als Wilders en Verdonk die de grootste bek hebben over de Islam en haar imans, maar niet thuis geven wanneer het Jodendom over de schreef gaat en de Nederlandse rabijnen zwijgen.
Het is misschien wel de grootste westerse misdaad van dit moment. Dit is immers geen bloedige Afrikaanse stammenstrijd waar wij vanaf de zijlijn commentaar op geven. Dit gaat om mensen die deel uitmaken van onze cultuur - blanke joden zoals ze ook in Europa, Amerika en Rusland wonen. Slachtoffers van een gruwelijke oorlog die hun halve volk heeft uitgeroeid.
Hoe stom kan je dan zijn als je zestig jaar later zelf de wapens grijpt om je buren te onderdrukken.
Hoe stom kan je zijn om een muur te bouwen als in de oude hoofdstad van het kwaad juist een muur is omgevallen.
En waarom? Vanwege een geloof in een of andere God. Vanwege een boek vol lulkoek.
Even voor de duidelijkheid: ik maak geen onderscheid tussen een Jood en een Arabier. Ze zijn allebei mens en allebei medeburger. Ik koester evenveel sympathie voor Joden als voor Palestijnen. En waar gevochten wordt hebben twee schuld. Heel simpel.
Daarom erger ik me kapot aan de onvoorwaardelijke steun die Israel van het westen krijgt. Het is jereinste discriminatie. Zou het allemaal een nasleep van de 2e wereldoorlog zijn? Ik heb die oorlog gelukkig niet meegemaakt maar ik ken de geschiedenis en ik walg ervan. Misschien dat ik de verwantschap die tussen Joodse en niet-Joodse Europeanen tijdens en na de oorlog is ontstaan vreselijk onderschat.
Jammer dan. De volgende generatie staat klaar en net als Harry van Bommel heb ik lak aan oude familiebanden. In mijn ogen heb je mensen die vreedzaam samen willen leven en mensen die er een puinhoop van willen maken. De eerste groep verdient alle steun, de tweede dient zo snel mogelijk de mond gesnoerd te worden. Jood of Palestijn, Marokkaan of Venloenaar.
Nu realiseer ik me ineens dat Obama die laatste zinnen in ongeveer dezelfde woorden in zijn overwinningsspeech uitsprak. Wie weet, gaat híj nu eindelijk eens een einde maken aan dat vermalijde zionisme. Want van de Joden zie ik dat vooralsnog niet komen.
Peace!
Autisme
Iets heel anders nu.
Ons kind is een autist.
Net zeven maanden oud en nu al gebrandmerkt. Zo gaat dat tegenwoordig. We kijken het nog een maandje aan voordat we de pillen door de melk gaan malen.
Volgens een door psychologen serieus uitgevoerd onderzoek zijn er twee manieren waarop babies met speeltjes omgaan. De eerste manier, door de psycholgen als de ‘normale’ manier geduidt, behelst het volgende: het kind pakt het speeltje vast, ramt er een keer of tien mee op tafel en stopt het vervolgens in zijn of haar mond.
Let wel, we hebben het hier over normaal gedrag van een éénjarige. U zult het vast herkennen.
De tweede manier waarop babies in het experiment met speeltjes omgingen, was wat genuanceerder. De
En wat bleek nu? Babies die de tweede manier van spelen beoefenden, werden later autistisch. U weet wel, de gedragsstoornis waarbij je niet goed tegen een overmaat aan prikkels
Het is dus niet de bedoeling dat uw kind een speeltje onderzoekt. Nee, hij of zij moet er eerst mee slaan en het vervolgens in zijn of haar mond stoppen. Logisch toch?
Helaas denkt Evi daar anders over. Zeker, soms heeft ze zin om lukraak te meppen en haar paarse pantoffel eet ze het liefste op. Maar ze
Of is het juist andersom?
Mij valt op dat mensen snel geneigd zijn een baby te overprikkelen. Je
De meeste kinderen vinden het prachtig, lachen zich suf en vallen daarna in slaap. Maar stel nu dat je een van nature heel rustig en bedachtzaam kind bent. Zou het dan kunnen dat je, als reactie op de overmaat aan prikkels, in jezelf gekeerd raakt en je jezelf wilt afsluiten van de drukke buitenwereld? Ik zou het wel weten.
Met andere woorden, zo’n psychologisch onderzoek is niet meer dan een meting op twee tijdstippen en ieder verband dat men vervolgens tussen die metingen legt, valt in de categorie zwaluwen en zomer.
Of tandjes en open billetjes. Want het schijnt namelijk dat babies, op het moment dat hun eerste tandjes doorkomen, tevens last van open billetjes krijgen. Schijnt met elkaar te maken te hebben. Die van ons heeft er in ieder geval last van.
Wellicht komt het omdat babies rond dezelfde tijd beginnen met groentehapjes, waardoor hun ontlasting hard wordt en tegen hun billen schuurt. Maar daar rept de volkswijsheid met geen woord over. Epifenomenen waren aan de kraamvrouwen van weleer niet besteed. Evenmin aan psychologen, zo heeft het er alle schijn van.
Met Evi zal het wel goedkomen. Dat is het met mij tenslotte ook.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
