Autisme

Iets heel anders nu.

Ons kind is een autist.

Net zeven maanden oud en nu al gebrandmerkt. Zo gaat dat tegenwoordig. We kijken het nog een maandje aan voordat we de pillen door de melk gaan malen.

Volgens een door psychologen serieus uitgevoerd onderzoek zijn er twee manieren waarop babies met speeltjes omgaan. De eerste manier, door de psycholgen als de ‘normale’ manier geduidt, behelst het volgende: het kind pakt het speeltje vast, ramt er een keer of tien mee op tafel en stopt het vervolgens in zijn of haar mond.

Let wel, we hebben het hier over normaal gedrag van een éénjarige. U zult het vast herkennen.

De tweede manier waarop babies in het experiment met speeltjes omgingen, was wat genuanceerder. De uk liet het speeltje eerst een aantal malen op tafel draaien, pakte het vervolgens op en ging het grondig bestuderen. Zo’n kind kon wel meer dan tien seconden naar het speeltje kijken. Je zou haast denken dat ze het interessant vinden.

En wat bleek nu? Babies die de tweede manier van spelen beoefenden, werden later autistisch. U weet wel, de gedragsstoornis waarbij je niet goed tegen een overmaat aan prikkels kan en je weigert jezelf maatschappelijk te conformeren. AAA – van ADHD via Asperger naar Autisme.

Het is dus niet de bedoeling dat uw kind een speeltje onderzoekt. Nee, hij of zij moet er eerst mee slaan en het vervolgens in zijn of haar mond stoppen. Logisch toch?

Helaas denkt Evi daar anders over. Zeker, soms heeft ze zin om lukraak te meppen en haar paarse pantoffel eet ze het liefste op. Maar ze kan ook gebiologeerd kijken naar een kleurig kussentje, of zich helemaal verliezen in het lipje van de rits van mijn trui. Hard op weg om autist te worden, dus. Van wie zou ze dat toch hebben.

Of is het juist andersom?

Mij valt op dat mensen snel geneigd zijn een baby te overprikkelen. Je kan er ook niks aan doen, als je zo’n kind ziet dan ga je als een debiel geluidjes maken, vervolgens het kind tien keer in de lucht gooien en uiteindelijk begraaf je het onder het speelgoed in de box. Probeer dan maar eens rustig te blijven, als uk van zeven maanden.

De meeste kinderen vinden het prachtig, lachen zich suf en vallen daarna in slaap. Maar stel nu dat je een van nature heel rustig en bedachtzaam kind bent. Zou het dan kunnen dat je, als reactie op de overmaat aan prikkels, in jezelf gekeerd raakt en je jezelf wilt afsluiten van de drukke buitenwereld? Ik zou het wel weten.

Met andere woorden, zo’n psychologisch onderzoek is niet meer dan een meting op twee tijdstippen en ieder verband dat men vervolgens tussen die metingen legt, valt in de categorie zwaluwen en zomer.

Of tandjes en open billetjes. Want het schijnt namelijk dat babies, op het moment dat hun eerste tandjes doorkomen, tevens last van open billetjes krijgen. Schijnt met elkaar te maken te hebben. Die van ons heeft er in ieder geval last van.

Wellicht komt het omdat babies rond dezelfde tijd beginnen met groentehapjes, waardoor hun ontlasting hard wordt en tegen hun billen schuurt. Maar daar rept de volkswijsheid met geen woord over. Epifenomenen waren aan de kraamvrouwen van weleer niet besteed. Evenmin aan psychologen, zo heeft het er alle schijn van.

Met Evi zal het wel goedkomen. Dat is het met mij tenslotte ook.