Palestina ligt als een uitgemergelde gevangene geketend op de martelbank van Joodse fanatici en telkens wanneer ze haar cipier bespuugt worden de duimschroeven aangehaald. Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voordat de Joodse gemeenschap van Europa en Amerika hun ontspoorde collega’s eindelijk tot de orde roepen? Nee, we kloppen onszelf op de borst met de 60ste verjaardag van de universele rechten van de mens. Laat me niet lachen.
Ik ben er zo boos over dat het me moeite kost om er een samenhangend verhaal over te schrijven.
Natuurlijk is het een ingewikkelde situatie, daar in die zandbank. Maar dat is nog altijd geen reden om een volk te onderdrukken met hongersnood of excessief geweld. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Naastenliefde en samen delen we het brood?
Natuurlijk moet Hamas ophouden met die vervelende raketten (die in de afgelopen jaren al aan drie Israeli het leven heeft gekost). Maar dat is nog altijd geen reden om met honderdvoudig dodelijker geweld terug te slaan. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Keren wij hen de andere wang toe?
Spuugzat ben ik van de hypocrisie van politici als Bush en Merkel die alleen maar met het vingertje wijzen naar Hamas. Spuugzat ben ik van mensen als Wilders en Verdonk die de grootste bek hebben over de Islam en haar imans, maar niet thuis geven wanneer het Jodendom over de schreef gaat en de Nederlandse rabijnen zwijgen.
Het is misschien wel de grootste westerse misdaad van dit moment. Dit is immers geen bloedige Afrikaanse stammenstrijd waar wij vanaf de zijlijn commentaar op geven. Dit gaat om mensen die deel uitmaken van onze cultuur - blanke joden zoals ze ook in Europa, Amerika en Rusland wonen. Slachtoffers van een gruwelijke oorlog die hun halve volk heeft uitgeroeid.
Hoe stom kan je dan zijn als je zestig jaar later zelf de wapens grijpt om je buren te onderdrukken.
Hoe stom kan je zijn om een muur te bouwen als in de oude hoofdstad van het kwaad juist een muur is omgevallen.
En waarom? Vanwege een geloof in een of andere God. Vanwege een boek vol lulkoek.
Even voor de duidelijkheid: ik maak geen onderscheid tussen een Jood en een Arabier. Ze zijn allebei mens en allebei medeburger. Ik koester evenveel sympathie voor Joden als voor Palestijnen. En waar gevochten wordt hebben twee schuld. Heel simpel.
Daarom erger ik me kapot aan de onvoorwaardelijke steun die Israel van het westen krijgt. Het is jereinste discriminatie. Zou het allemaal een nasleep van de 2e wereldoorlog zijn? Ik heb die oorlog gelukkig niet meegemaakt maar ik ken de geschiedenis en ik walg ervan. Misschien dat ik de verwantschap die tussen Joodse en niet-Joodse Europeanen tijdens en na de oorlog is ontstaan vreselijk onderschat.
Jammer dan. De volgende generatie staat klaar en net als Harry van Bommel heb ik lak aan oude familiebanden. In mijn ogen heb je mensen die vreedzaam samen willen leven en mensen die er een puinhoop van willen maken. De eerste groep verdient alle steun, de tweede dient zo snel mogelijk de mond gesnoerd te worden. Jood of Palestijn, Marokkaan of Venloenaar.
Nu realiseer ik me ineens dat Obama die laatste zinnen in ongeveer dezelfde woorden in zijn overwinningsspeech uitsprak. Wie weet, gaat híj nu eindelijk eens een einde maken aan dat vermalijde zionisme. Want van de Joden zie ik dat vooralsnog niet komen.
Peace!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten