Zwarte Piet

Eigenlijk was ik van plan om mij van deze discussie geheel afzijdig te houden, maar nu ik op Facebook allerlei berichten gedeeld zie worden door mensen die ik als vriend beschouw, voel ik mij toch geroepen om een duit in het zakje te doen.

Ik heb overwogen om een stukje te schrijven over het koningspaar, dat er schoon genoeg van krijgt om telkens weer met oranje geassocieerd te worden. Iedereen weet immers dat Maxima’s favoriete kleur groen is. En Willem-Alexander heeft geen flauw benul waarom hij keer op keer die oranje sjerp moet omhangen. Omdat het traditie is, souffleert zijn kamerheer hem dan in.

Of neem de Smurfen. Die voelen zich niet langer met het blauw verbonden. Brilsmurf is reeds gesignaleerd in een bruin colbertje, Lolsmurf in een clownspak en Moppersmurf heeft zichzelf zwart geverfd. Ook deze revolte is door een vrouw op gang gebracht: het was Smurfin die smachtte naar een make-over. Maar Grote Smurf heeft een dikke streep door deze plannen getrokken. Want, zo zei hij, wij Smurfen zijn blauw. Omdat het smurf is.

Wat dat betreft is het jammer dat de discussie over de kleur van Piet door buitenstaanders gevoerd wordt. Ik zou denken dat als er iemand is die over Piets uitdossing gaat, het Piet zelf is. Misschien heeft de Sint ook nog een stem in deze, en voor de zekerheid zou je nog een marktonderzoek onder de doelgroep kunnen houden.

Dat laatste heb ik gedaan. Zoals wij allen weten, is Sinterklaas een kinderfeest. Ja, u hoort het goed, het is een kinderfeest. Had ik al gezegd dat het een kinderfeest is? Aha! Dus heb ik vorig jaar mijn dochters en hun vriendinnetjes gevraagd wat ze van die paar andersgekleurde Pieten op school vonden. Ze waren unaniem in hun oordeel. Het maakt de kinderen niet uit welke kleur Piet heeft, zolang hij maar met pepernoten strooit.

En als ik Piet was, dan zou ik het wel weten. Regenboogschmink, dat lijkt mij wel wat. Een andere pruik, geen lippenstift - voor je het weet loop ik er niet meer bij als een mislukte negerpersiflage maar als een vrolijk hulpje van Sinterklaas.
Wij vonden ze vroeger trouwens maar mietjes, die Eijsdense Pieten. Wisten wij veel, want er woonden geen Afrikanen in het dorp om ze mee te associëren.

Kortom, de mensen om wie het gaat en de mensen voor wie het feest bedoeld is worden in deze hetze genegeerd. Er moet dus meer gaande zijn. Het gaat helemaal niet om Zwarte Piet, maar om een dieper sentiment. Zou het allemaal terug te voeren te zijn op die menselijke hang naar tradities, op die conservatieve angst voor verandering? Vluchtelingen, Islam, PVV, dat werk?

Ik heb niks tegen tradities, maar wel tegen de halsstarrige koppigheid waarmee aan oude waarden wordt vastgehouden in een wereld die elke seconde verandert. Voor je het weet sta je te roepen dat het vroeger allemaal beter was en ervaar je elke verandering als een verlies, als een nederlaag die je vanaf de bank moet ondergaan.
En dat terwijl zowel de voor- als de tegenstanders van zwarte Piet niet aan deze prachtige traditie willen tornen. Want de traditie blijft wat hij is, ongeacht Piets kleur: een kinderfeest. Eén groot kinderfeest.

Dus zou ik willen voorstellen dat we nu meteen doorpakken. Die vervuilende, trage roestbak van een stoomboot is bijvoorbeeld broodnodig aan een upgrade toe. En die schimmel, die elk jaar de kade onder kakt, kan heus wel door een elektrische fiets worden vervangen. Een klimaatneutrale Sint met groene Pieten, dat lijkt mij wel wat. Ik denk dat ik volgend jaar deze campagne via Facebook ga opstarten. Nu nog een bekende Nederlander zoeken die mijn boegbeeld wil zijn. Toch jammer dat Wubbo Okkels niet meer onder ons is.