Gaza (II)

Ongeveer 250 kinderen gedood door Israëlische militairen.

Een school vol mensen, een gebouw vol vluchtelingen, zonder pardon opgeblazen.

Ambulances en hulpverleners van het internationale Rode Kruis worden beschoten terwijl ze gewonden ophalen.

Zelfs de Verenigde Naties worden beschoten – eerst een konvooi, vandaag gewoon hun hoofdkwartier in Gaza.

De Nederlandse regering: “Wij hebben onvoldoende gegevens om Israël te kunnen veroordelen.”

De Verenigde Naties nemen een resolutie aan waarin Israël wordt veroordeeld – buitensporig geweld en schending van de (oorlogs)mensenrechten. Israël legt deze resolutie, zoals zovelen daarvoor, gewoon naast zich neer.

Het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen staken hun hulpverlening omdat het te gevaarlijk wordt. Zij beamen dat Israël de humanitaire rechten schendt.

Frankrijk, Engeland, Duitsland, ja zelfs Amerika is boos op Israël en eist dat ze zich internationaal mensenrecht houden.

De Nederlandse regering: “Het is niet op zijn plaats om Israël te veroordelen. Wij willen eerst meer onderzoek naar de situatie.”

In de media verschijnen elke dag berichten over Nederlanders die genoeg hebben van de blinde steun aan Israël. Oud-ministers van buitenlandse zaken van de Broek en van Agt, toch niet de minsten, bijvoorbeeld. In het NRC Handelsblad staan iedere dag opiniestukken van voor- en tegenstanders van de oorlog. Wat opvalt is dat de tegenstanders een lange lijst rationele argumenten brengen, met als belangrijkste dat dit soort oorlogen meestal een averechts effect hebben – zo is Hamas pas groot geworden ná een Israëlisch offensief – en dat deze aanval op geen enkele manier de oorzaken van het slepende conflict wegneemt.

De voorstanders daarentegen maken zich vooral boos maken over de raketten die Hamas op Israël vuurt en claimen het recht op zelfverdediging. Dat een volledig gedeterioreerde humanitaire situatie in Gaza, als gevolg van de langdurige Israëlische occupatie, iets te maken kan hebben met die raketten, wordt in al die stukken met geen woord genoemd.

Ondertussen roept ene Jort Kelder bij Pauw en Witteman dat Hamas schuld is aan de dode kinderen, omdat Hamas ze als menselijk schild gebruikt. Diezelfde Jort Kelder schoffeert oud-minister van de Broek alsof hij een broekkie is en roept twee dagen later eveneens op televisie dat er capabele mannen worden gepasseerd voor ministerposten omdat er zonodig vrouwen in het kabinet moeten, vrouwen, die duidelijk minder capabel zijn.

Blijkbaar werkt het zo in Hilversum. Als je een nieuw televisieprogramma wilt lanceren, dan nodig je jezelf uit in allerlei praatprogramma’s en roep je een hoop domme dingen over zaken waar je helemaal geen verstand van hebt. Het maakt namelijk niet uit wát je roept, als je maar íets roept. Het ‘geenstijl’-principe waar Nederland onder lijdt. ' Stijlloos', eerder.

Hamas, hamas, alle joden aan het gas. Dit mag ik dus niet roepen. Hirsh-Ballin, vast een Jood, gaat onderzoeken of dit tijdens een demonstratie is geroepen en waarom de politie er vervolgens niet op los heeft geslagen. Blijkbaar mag je wel zeggen dat Mohammed’s moeder een hoer is en de Islam een achterlijke godsdienst – dat is immers vrijheid van meningsuiting. Maar joden en gas, nee, das kommt nicht im frage.

Bram Moskowitz, vast ook een jood, gaat kamerlid van Bommel aanklagen omdat hij zich niet heeft gedistantiëerd van de anti-Israël demonstratie. Naast de vrijheid van meningsuiting wordt ook het recht op demonstreren aangepakt. Wat zou ik graag Moskowitz aanklagen omdat hij zich niet distantiëert van het Israëlische geweld. Ik doe het maar niet, hij zou gehakt van me maken.

De lijst van mensen die zichzelf te kak zet wordt elke dag langer. Rita Verdonk’s “Als je als mug een olifant boos maakt, kan je verwachten dat je platgewalst wordt,” is een fraaie. Conny Mus’ “Hoeveel Hamasstrijders een kopje kleiner gemaakt zijn,” getuigt evenmin van veel respect voor Arabisch bloed.

Maar het ergste blijft toch wel de houding van de Nederlandse regering. Het uitblijven van een gepaste afkeuring van het Israëlische oorlogsgeweld is ronduit beschamend. Alleen Groen Links en de SP hebben dit hardop gedaan, de PvdA weifelend en halfslachtig. In tijden van oorlog laat de politiek zich kennen, alle mooie praatjes ten spijt. Het is een lachertje, zo blijkt eens te meer.