‘What the fuck?’ Zoiets moet Donald Trump gedacht hebben
toen hij zich realiseerde dat hij de verkiezing gewonnen had.
Het beeld van zijn overwinningsspeech was veelzeggend. Hier
stond niet een man triomfantelijk met een gebalde vuist te zwaaien, maar een
bijna deemoedig persoon die zich rot geschrokken was. Hier stond een man die
niet had verwacht dat hij president van Amerika zou worden.
‘Are they really that stupid?’ vroeg hij nog aan zijn lieftallige echtgenote.
Yes, they are.
En nu zit hij met de gebakken peren. Want alhoewel hij graag
wint, heeft hij helemaal geen zin om zijn luxe, goedbetaalde leventje in te
moeten ruilen voor de zwaarste en meest ondankbare baan ter wereld. Deze deal
pakt niet uit zoals hij had verwacht.
Het zal me een gekkenhuis worden voor Trump in de Oval Office.
Dezelfde republikeinse haviken die hem tijdens de campagne afgevallen zijn,
staan nu te springen om een goedbetaalde functie in zijn regering te
bemachtigen. Bovendien wil de helft van het land, de absolute meerderheid
zelfs, hem zo snel mogelijk afzetten, terwijl de andere helft geen idee heeft waarom
ze op hem gestemd hebben.
Zelf zei hij daarover, toen hij nog jong en lid van de
democratische partij was, dat het veel gemakkelijker was om als republikein president
te worden, omdat hun achterban traditioneel aartsdom is en achter iedere
schreeuwlelijk aan lijkt te lopen. Waarvan acte.
En nu zit Donald met de gebakken peren. Het zou mij niet
verbazen als hij dezelfde route kiest als een van zijn befaamde voorgangers: Sylvio
Berlusconi. Een puissant rijke mediamagnaat met een voorliefde voor jonge
meisjes. Met de juiste vriendjes op de juiste plekken kan Trump de komende jaren
zijn vermogen verder uitbreiden en zoveel pussy grabben als hij wil.
Hij zal merken dat politiek en corruptie onlosmakelijk met
elkaar verbonden zijn. Hij zal eraan mee moeten doen, want in het centrum van de macht blijft niemand onbesmeurd. Ook Trump niet.
Voor de democraten is de boodschap
duidelijk. Aan het Clinton bastion, met hun dubieuze foundation, hun stevige
banden met Wall Street en andere rijke dictaturen, en hun diepe verankering binnen
de democratische partij moet snel een einde komen. Wat zullen ze er spijt van hebben dat ze Bernie Sanders geen eerlijke kans gegeven hebben. Hopelijk leggen ze hun oor
bij president Obama te rade en blijft er nog iets van zijn erfenis bewaard.
En voor ons Nederlanders zal de
schade wel meevallen. In onze democratie zou Clinton gewonnen hebben, wellicht de
minst kwade van de twee, want wij tellen gewoon de stemmen. Wilders kan hopen
wat hij wil, maar zonder coalitie zal hij niet aan de macht komen. Je kan er een boek over schrijven wat er anders zou gebeuren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten