Trump!

‘What the fuck?’ Zoiets moet Donald Trump gedacht hebben toen hij zich realiseerde dat hij de verkiezing gewonnen had.

Het beeld van zijn overwinningsspeech was veelzeggend. Hier stond niet een man triomfantelijk met een gebalde vuist te zwaaien, maar een bijna deemoedig persoon die zich rot geschrokken was. Hier stond een man die niet had verwacht dat hij president van Amerika zou worden.

‘Are they really that stupid?’ vroeg  hij nog aan zijn lieftallige echtgenote.

Yes, they are.

En nu zit hij met de gebakken peren. Want alhoewel hij graag wint, heeft hij helemaal geen zin om zijn luxe, goedbetaalde leventje in te moeten ruilen voor de zwaarste en meest ondankbare baan ter wereld. Deze deal pakt niet uit zoals hij had verwacht.

Het zal me een gekkenhuis worden voor Trump in de Oval Office. Dezelfde republikeinse haviken die hem tijdens de campagne afgevallen zijn, staan nu te springen om een goedbetaalde functie in zijn regering te bemachtigen. Bovendien wil de helft van het land, de absolute meerderheid zelfs, hem zo snel mogelijk afzetten, terwijl de andere helft geen idee heeft waarom ze op hem gestemd hebben.

Zelf zei hij daarover, toen hij nog jong en lid van de democratische partij was, dat het veel gemakkelijker was om als republikein president te worden, omdat hun achterban traditioneel aartsdom is en achter iedere schreeuwlelijk aan lijkt te lopen. Waarvan acte.

En nu zit Donald met de gebakken peren. Het zou mij niet verbazen als hij dezelfde route kiest als een van zijn befaamde voorgangers: Sylvio Berlusconi. Een puissant rijke mediamagnaat met een voorliefde voor jonge meisjes. Met de juiste vriendjes op de juiste plekken kan Trump de komende jaren zijn vermogen verder uitbreiden en zoveel pussy grabben als hij wil.

Hij zal merken dat politiek en corruptie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hij zal eraan mee moeten doen, want in het centrum van de macht blijft niemand onbesmeurd. Ook Trump niet.

Voor de democraten is de boodschap duidelijk. Aan het Clinton bastion, met hun dubieuze foundation, hun stevige banden met Wall Street en andere rijke dictaturen, en hun diepe verankering binnen de democratische partij moet snel een einde komen. Wat zullen ze er spijt van hebben dat ze Bernie Sanders geen eerlijke kans gegeven hebben. Hopelijk leggen ze hun oor bij president Obama te rade en blijft er nog iets van zijn erfenis bewaard.

En voor ons Nederlanders zal de schade wel meevallen. In onze democratie zou Clinton gewonnen hebben, wellicht de minst kwade van de twee, want wij tellen gewoon de stemmen. Wilders kan hopen wat hij wil, maar zonder coalitie zal hij niet aan de macht komen. Je kan er een boek over schrijven wat er anders zou gebeuren.

 

US President

De eerste uitslag van de Amerikaanse verkiezingen is binnen! Dixville Notch (New Hampshire) valt die eer ten deel en wat voor prachtig resultaat mogen wij ter plekke noteren! Want de acht inwoners lijken met hun stemgedrag een perfecte voorspelling van de verkiezingsuitslag te hebben gegeven.

Hillary heeft de helft van het aantal stemmen vergaard, vier stuks maar liefst. Geen meerderheid dus, maar wel voldoende om gekozen te worden. Want van de overgebleven vier stemmen gaan er slechts twee naar Donald. Eén persoon heeft op de onafhankelijke libertijn gestemd en iemand heeft Mitt Romney ingevuld, want in Amerika mag je ook een stem uitbrengen op een zelfgekozen kandidaat.

De nieuwe gouverneur daarentegen wordt een republikein (6 tegen 2 winst), terwijl de stemming voor zowel het Huis van afgevaardigden als de Senaat staakt op 4 tegen 4.

Treffender dan dit kan je het niet krijgen. Fifty-fifty, zoals het hoort in een land dat al sinds zijn oprichting tot op het bot verdeeld is. De helft links, de helft rechts. Statistisch gezien is dat bijna een voorwaarde voor een goed functionerende democratie, want als het systeem teveel naar één van beide zijden overhelt, krijg je types als Erdogan en Putin aan de macht.

In Amerika is het voor een presidentskandidaat dus niet zozeer de vraag of je in staat bent om iemand van het andere kamp tot inkeer te laten komen, maar of je de eigen gelederen gesloten kan houden. En dat is precies waarin Donald in Dixville Notch gefaald heeft. De helft van de republikeinse stemmen zijn naar andere kandidaten gegaan.

Dus durf ik na het tellen van acht stemmen met een gerust hart te verkondigen dat Hillary gaat winnen, zelfs zonder een absolute meerderheid van kiesmannen. Met die wetenschap kan ik vannacht in elk geval op tijd naar bed.

Het circus in Amerika laat wel weer kraakhelder zien hoe gelukkig wij ons mogen prijzen met ons poldermodel. In een tweepartijenstelsel is bij voorbaat bijna de helft van de bevolking ongelukkig, ongeacht wie er regeert. Wij daarentegen brengen een stem uit in de hoop dat er een coalitie gevormd kan worden die onze voorkeuren een beetje behartigd. Die kans is aanzienlijk groter in een meerpartijenstelsel. Een beetje links, een beetje rechts, met bij voorkeur een premier die in het midden staat. Het beste recept voor een stabiele democratie.

Als ik in Amerika zou wonen, had ik bij de voorverkiezingen waarschijnlijk op Bernie Sanders gestemd. Vandaag zou ik het niet weten. Ik vertrouw ze allebei niet. Ze zijn te glad, te conservatief en teveel met zichzelf bezig. Waarschijnlijk zou ik stemmen op een kandidaat die officieel niet verkiesbaar is. Barack Obama bijvoorbeeld. Dat was nog eens een president!