Zwarte Piet

Eigenlijk was ik van plan om mij van deze discussie geheel afzijdig te houden, maar nu ik op Facebook allerlei berichten gedeeld zie worden door mensen die ik als vriend beschouw, voel ik mij toch geroepen om een duit in het zakje te doen.

Ik heb overwogen om een stukje te schrijven over het koningspaar, dat er schoon genoeg van krijgt om telkens weer met oranje geassocieerd te worden. Iedereen weet immers dat Maxima’s favoriete kleur groen is. En Willem-Alexander heeft geen flauw benul waarom hij keer op keer die oranje sjerp moet omhangen. Omdat het traditie is, souffleert zijn kamerheer hem dan in.

Of neem de Smurfen. Die voelen zich niet langer met het blauw verbonden. Brilsmurf is reeds gesignaleerd in een bruin colbertje, Lolsmurf in een clownspak en Moppersmurf heeft zichzelf zwart geverfd. Ook deze revolte is door een vrouw op gang gebracht: het was Smurfin die smachtte naar een make-over. Maar Grote Smurf heeft een dikke streep door deze plannen getrokken. Want, zo zei hij, wij Smurfen zijn blauw. Omdat het smurf is.

Wat dat betreft is het jammer dat de discussie over de kleur van Piet door buitenstaanders gevoerd wordt. Ik zou denken dat als er iemand is die over Piets uitdossing gaat, het Piet zelf is. Misschien heeft de Sint ook nog een stem in deze, en voor de zekerheid zou je nog een marktonderzoek onder de doelgroep kunnen houden.

Dat laatste heb ik gedaan. Zoals wij allen weten, is Sinterklaas een kinderfeest. Ja, u hoort het goed, het is een kinderfeest. Had ik al gezegd dat het een kinderfeest is? Aha! Dus heb ik vorig jaar mijn dochters en hun vriendinnetjes gevraagd wat ze van die paar andersgekleurde Pieten op school vonden. Ze waren unaniem in hun oordeel. Het maakt de kinderen niet uit welke kleur Piet heeft, zolang hij maar met pepernoten strooit.

En als ik Piet was, dan zou ik het wel weten. Regenboogschmink, dat lijkt mij wel wat. Een andere pruik, geen lippenstift - voor je het weet loop ik er niet meer bij als een mislukte negerpersiflage maar als een vrolijk hulpje van Sinterklaas.
Wij vonden ze vroeger trouwens maar mietjes, die Eijsdense Pieten. Wisten wij veel, want er woonden geen Afrikanen in het dorp om ze mee te associëren.

Kortom, de mensen om wie het gaat en de mensen voor wie het feest bedoeld is worden in deze hetze genegeerd. Er moet dus meer gaande zijn. Het gaat helemaal niet om Zwarte Piet, maar om een dieper sentiment. Zou het allemaal terug te voeren te zijn op die menselijke hang naar tradities, op die conservatieve angst voor verandering? Vluchtelingen, Islam, PVV, dat werk?

Ik heb niks tegen tradities, maar wel tegen de halsstarrige koppigheid waarmee aan oude waarden wordt vastgehouden in een wereld die elke seconde verandert. Voor je het weet sta je te roepen dat het vroeger allemaal beter was en ervaar je elke verandering als een verlies, als een nederlaag die je vanaf de bank moet ondergaan.
En dat terwijl zowel de voor- als de tegenstanders van zwarte Piet niet aan deze prachtige traditie willen tornen. Want de traditie blijft wat hij is, ongeacht Piets kleur: een kinderfeest. Eén groot kinderfeest.

Dus zou ik willen voorstellen dat we nu meteen doorpakken. Die vervuilende, trage roestbak van een stoomboot is bijvoorbeeld broodnodig aan een upgrade toe. En die schimmel, die elk jaar de kade onder kakt, kan heus wel door een elektrische fiets worden vervangen. Een klimaatneutrale Sint met groene Pieten, dat lijkt mij wel wat. Ik denk dat ik volgend jaar deze campagne via Facebook ga opstarten. Nu nog een bekende Nederlander zoeken die mijn boegbeeld wil zijn. Toch jammer dat Wubbo Okkels niet meer onder ons is.

Stickers voor uw eigen veiligheid

Kunstgras korrels, mannelijke uitspraken en een koninklijke belastingvoordeel. Het was me het weekje wel.

De discussie over de rubberen korrels op kunstgrasvelden toont eens te meer hoe klein een gemiddeld mens denkt. Een klassiek staaltje paniekvoetbal, waarbij elk perspectief uit zicht raakt en onwetende of onnadenkende mensen op de sociale media over elkaar heen struikelen van verontwaardiging en angstgevoelens. We hebben er zes jaar op moeten wachten, maar eindelijk heeft minister Schippers iets verstandigs gezegd.

Want vergis u niet. Haar barbecue is slechts het topje van de ijsberg. De wereld zit vol kankerverwekkende stoffen! Sterker nog, ik kan nauwelijks iets bedenken waar je géén kanker van krijgt. Want kanker ontstaat als gevolg van een foutje bij de celdeling en cellen delen, elke dag weer met miljoenen tegelijk. Zo’n kankerverwekkende stof maakt de kans op een foutje bij de celdeling vele malen groter. Waarmee meteen duidelijk wordt dat de term op zichzelf misleidend is. Maar dat terzijde.

Neem bijvoorbeeld uitlaatgassen. U kent dat goedje vast wel, het hangt elke ochtend en avond als een geelgrauwe sluier over ons land. Ik zuig mijn longen er vol mee wanneer ik achter een bestelbusje fiets of naast een brommer bij het stoplicht sta te wachten. Heeft u enig idee hoeveel kankerverwekkende stoffen ik dan binnenkrijg? Een heleboel, dat kan ik u verzekeren.

Dieseluitlaatgas bijvoorbeeld zit vol met polycyclische aromatische koolwaterstoffen, afgekort als PAK’s. En laat dat nou net precies hetzelfde kankerverwekkende spul zijn dat vrijkomt uit rubberen kunstgras korrels… Hoe mooi zit de petrochemische industrie toch in elkaar.

Dus als u uw kind niet op kunstgras wilt laten voetballen, laat hem dan ook met een mondkapje op aan het verkeer deelnemen. En zo heb ik nog wel wat tips. Laat hem niet op de fiets met zijn mobieltje spelen. En hang wat lampjes aan het rijwiel, want het wordt weer vroeg donker. Alles voor de veiligheid van uw kind, toch?

Maar ik dwaal af, terug naar de kanker. Als roker worden wij tegenwoordig geconfronteerd met de nieuwste rage van afschrikwekkende verpakkingen, die overigens net zo weinig indruk maakt als de vorige. Alsof ik niet zou weten dat roken ongezond is. Maar het is tenminste wel mijn eigen keuze.

Dat zijn de uitlaatgassen niet. Ik pleit daarom voor een minstens zo streng waarschuwingsbeleid ten aanzien van het gemotoriseerde verkeer. Iedere auto, brommer en motor dient van een bumpersticker te worden voorzien waarop met koeienletters wordt gewaarschuwd voor de 480 kankerverwekkende stoffen die uitlaatgassen bevatten en al wat nog meer schadelijk is voor mens en milieu.

Daarop voortbordurend, vind ik ook dat het Nederlands elftal voortaan met stickers op de borst moet spelen waarop staat: ‘Pas op, deze kleur betaalt te weinig belasting.’ Mits ze in oranje spelen, uiteraard. Dan vergeten we gemakshalve even dat het salaris van de meeste spelers van het Nederlands elftal weinig onder doet voor de toelage aan het koninklijk huis en dat een beetje multinational al jaren een deal met de belastingdienst heeft waar Willem-Alexander nog een puntje aan kan zuigen.

Wat mij in die discussie vooral verbaast, is dat de ophef deels door dezelfde mensen wordt gemaakt die de mond vol hebben van onze Nederlandse normen en waarden, onze eeuwenoude tradities en onze prachtige Joods-Christelijke cultuur. Ik weet het niet hoor, maar het huis van Oranje lijkt mij toch redelijk in dat prentenboekplaatje passen.

En dan is er nog Donald. Donald. Vindt u ook niet dat Hillary die naam zo lekker zoetjes over haar tong laat rollen? Zie ik een twinkel in haar ogen, telkens als ze Donald zegt? Zou ze er stiekem van dromen dat hij haar eens goed bij haar pussy grabt? Het zou mij niet verbazen als Bill haar destijds op een soortgelijke manier heeft verleid, want je moet van goeden huize komen om een ijskonijn te ontdooien.

Persoonlijk ken ik niet één kerel die zich nog nooit in soortgelijke bewoordingen over een lid van het vrouwelijke geslacht heeft uitgelaten. Misschien heb ik de verkeerde vrienden. Maar daarover mag u zelf oordelen, want mijn vrienden zijn dezelfde mensen die mijn columns lezen.

Waarvoor dank. En nu weer aan het werk.