Dag van nationale rouw

Met alle respect voor de nabestaanden van de vliegramp MH17.

Het kabinet wil een dag van nationale rouw instellen. Wat willen ze dat ik op die dag ga doen? Zwarte kleren aantrekken en jammeren over de verongelukten? Ik ken niemand die in het vliegtuig zat en waarom ik kan rouwen. Het zou misschien een mooi gebaar zijn om met z’n allen de nabestaanden te steunen, maar die ken ik evenmin, en als ik daaraan moet gaan beginnen, ben ik het hele jaar in rouw.

Want ik zou niet weten waarom een Nederlands kind meer recht heeft op mijn rouw dan een Palestijns jongetje in de Gaza of een Nigeriaans meisje onder Boko Haram. Elk uur sterven er zeshonderd kinderen aan de honger (ja, elk uur drie vliegtuigen vol); een flink deel daarvan is te voorkomen, als wij ons niet zouden verschuilen achter een dag van nationale rouw, maar onze collectieve verantwoordelijkheid nemen.

Toon je medeleven door er iets mee te doen! Protesteer tegen het onrecht en kijk waar je zelf een steentje bij kan dragen. Belegt jouw pensioenfonds in de wapenindustrie? Investeert jouw bank in foute multinationals? Steunt jouw politieke partij het geweld in de Gaza? Hoelang nog steken wij stilzwijgend onze kop in het zand, om hem er alleen uit te halen voor een dag van nationale rouw?

Iedereen weet dat politieke beslissingen door economische motieven worden geleid. Rechtvaardigheid heeft zijn prijs, dollar en euro versus roebel en yuan. Zo zal het de ramp in de Oekraïne ook vergaan. Natuurlijk heeft een separatist per ongeluk met een Russische BUK het vliegtuig neergehaald en natuurlijk komt de waarheid nooit boven tafel. De belangen zijn te groot om de consequenties van de feiten te kunnen dragen. Misschien dat de ramp het einde van de oorlog bespoedigd; een wrang geluk bij een ongeluk.

Premier Rutte, en met hem al die andere machthebbers die zo boos en zo verdrietig zijn, weet dit natuurlijk ook. Politiek is niet moeilijk te doorzien, een liegende politicus daarentegen wel. Maar als we werkelijk om de doden geven, dan gaan we er met zijn allen voor zorgen dat ze niet meer hoeven te vallen. Laat het rouwen maar aan de nabestaanden over – die hebben er recht op.

Tot die tijd zal ik me op de dag van nationale rouw vooral schamen. Schamen voor het hypocriete medeleven van allen die niet willen voorkomen dat er elke dag duizenden onschuldige kinderen sterven. Gij zijt gewaarschuwd!