Gaza (II)

Ongeveer 250 kinderen gedood door Israëlische militairen.

Een school vol mensen, een gebouw vol vluchtelingen, zonder pardon opgeblazen.

Ambulances en hulpverleners van het internationale Rode Kruis worden beschoten terwijl ze gewonden ophalen.

Zelfs de Verenigde Naties worden beschoten – eerst een konvooi, vandaag gewoon hun hoofdkwartier in Gaza.

De Nederlandse regering: “Wij hebben onvoldoende gegevens om Israël te kunnen veroordelen.”

De Verenigde Naties nemen een resolutie aan waarin Israël wordt veroordeeld – buitensporig geweld en schending van de (oorlogs)mensenrechten. Israël legt deze resolutie, zoals zovelen daarvoor, gewoon naast zich neer.

Het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen staken hun hulpverlening omdat het te gevaarlijk wordt. Zij beamen dat Israël de humanitaire rechten schendt.

Frankrijk, Engeland, Duitsland, ja zelfs Amerika is boos op Israël en eist dat ze zich internationaal mensenrecht houden.

De Nederlandse regering: “Het is niet op zijn plaats om Israël te veroordelen. Wij willen eerst meer onderzoek naar de situatie.”

In de media verschijnen elke dag berichten over Nederlanders die genoeg hebben van de blinde steun aan Israël. Oud-ministers van buitenlandse zaken van de Broek en van Agt, toch niet de minsten, bijvoorbeeld. In het NRC Handelsblad staan iedere dag opiniestukken van voor- en tegenstanders van de oorlog. Wat opvalt is dat de tegenstanders een lange lijst rationele argumenten brengen, met als belangrijkste dat dit soort oorlogen meestal een averechts effect hebben – zo is Hamas pas groot geworden ná een Israëlisch offensief – en dat deze aanval op geen enkele manier de oorzaken van het slepende conflict wegneemt.

De voorstanders daarentegen maken zich vooral boos maken over de raketten die Hamas op Israël vuurt en claimen het recht op zelfverdediging. Dat een volledig gedeterioreerde humanitaire situatie in Gaza, als gevolg van de langdurige Israëlische occupatie, iets te maken kan hebben met die raketten, wordt in al die stukken met geen woord genoemd.

Ondertussen roept ene Jort Kelder bij Pauw en Witteman dat Hamas schuld is aan de dode kinderen, omdat Hamas ze als menselijk schild gebruikt. Diezelfde Jort Kelder schoffeert oud-minister van de Broek alsof hij een broekkie is en roept twee dagen later eveneens op televisie dat er capabele mannen worden gepasseerd voor ministerposten omdat er zonodig vrouwen in het kabinet moeten, vrouwen, die duidelijk minder capabel zijn.

Blijkbaar werkt het zo in Hilversum. Als je een nieuw televisieprogramma wilt lanceren, dan nodig je jezelf uit in allerlei praatprogramma’s en roep je een hoop domme dingen over zaken waar je helemaal geen verstand van hebt. Het maakt namelijk niet uit wát je roept, als je maar íets roept. Het ‘geenstijl’-principe waar Nederland onder lijdt. ' Stijlloos', eerder.

Hamas, hamas, alle joden aan het gas. Dit mag ik dus niet roepen. Hirsh-Ballin, vast een Jood, gaat onderzoeken of dit tijdens een demonstratie is geroepen en waarom de politie er vervolgens niet op los heeft geslagen. Blijkbaar mag je wel zeggen dat Mohammed’s moeder een hoer is en de Islam een achterlijke godsdienst – dat is immers vrijheid van meningsuiting. Maar joden en gas, nee, das kommt nicht im frage.

Bram Moskowitz, vast ook een jood, gaat kamerlid van Bommel aanklagen omdat hij zich niet heeft gedistantiëerd van de anti-Israël demonstratie. Naast de vrijheid van meningsuiting wordt ook het recht op demonstreren aangepakt. Wat zou ik graag Moskowitz aanklagen omdat hij zich niet distantiëert van het Israëlische geweld. Ik doe het maar niet, hij zou gehakt van me maken.

De lijst van mensen die zichzelf te kak zet wordt elke dag langer. Rita Verdonk’s “Als je als mug een olifant boos maakt, kan je verwachten dat je platgewalst wordt,” is een fraaie. Conny Mus’ “Hoeveel Hamasstrijders een kopje kleiner gemaakt zijn,” getuigt evenmin van veel respect voor Arabisch bloed.

Maar het ergste blijft toch wel de houding van de Nederlandse regering. Het uitblijven van een gepaste afkeuring van het Israëlische oorlogsgeweld is ronduit beschamend. Alleen Groen Links en de SP hebben dit hardop gedaan, de PvdA weifelend en halfslachtig. In tijden van oorlog laat de politiek zich kennen, alle mooie praatjes ten spijt. Het is een lachertje, zo blijkt eens te meer.

Gaza

Woest ben ik over de schandalige aanvallen van Israël op Gaza. Woest ben ik over de stilzwijgende goedkeuring die Nederland, onze vooraanstaande Joden voorop, geeft aan deze afgeknepen variant van genocide.
Palestina ligt als een uitgemergelde gevangene geketend op de martelbank van Joodse fanatici en telkens wanneer ze haar cipier bespuugt worden de duimschroeven aangehaald. Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voordat de Joodse gemeenschap van Europa en Amerika hun ontspoorde collega’s eindelijk tot de orde roepen? Nee, we kloppen onszelf op de borst met de 60ste verjaardag van de universele rechten van de mens. Laat me niet lachen.
Ik ben er zo boos over dat het me moeite kost om er een samenhangend verhaal over te schrijven.

Natuurlijk is het een ingewikkelde situatie, daar in die zandbank. Maar dat is nog altijd geen reden om een volk te onderdrukken met hongersnood of excessief geweld. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Naastenliefde en samen delen we het brood?
Natuurlijk moet Hamas ophouden met die vervelende raketten (die in de afgelopen jaren al aan drie Israeli het leven heeft gekost). Maar dat is nog altijd geen reden om met honderdvoudig dodelijker geweld terug te slaan. Hoe staat het ook maar weer in de bijbel? Keren wij hen de andere wang toe?

Spuugzat ben ik van de hypocrisie van politici als Bush en Merkel die alleen maar met het vingertje wijzen naar Hamas. Spuugzat ben ik van mensen als Wilders en Verdonk die de grootste bek hebben over de Islam en haar imans, maar niet thuis geven wanneer het Jodendom over de schreef gaat en de Nederlandse rabijnen zwijgen.
Het is misschien wel de grootste westerse misdaad van dit moment. Dit is immers geen bloedige Afrikaanse stammenstrijd waar wij vanaf de zijlijn commentaar op geven. Dit gaat om mensen die deel uitmaken van onze cultuur - blanke joden zoals ze ook in Europa, Amerika en Rusland wonen. Slachtoffers van een gruwelijke oorlog die hun halve volk heeft uitgeroeid.
Hoe stom kan je dan zijn als je zestig jaar later zelf de wapens grijpt om je buren te onderdrukken.
Hoe stom kan je zijn om een muur te bouwen als in de oude hoofdstad van het kwaad juist een muur is omgevallen.
En waarom? Vanwege een geloof in een of andere God. Vanwege een boek vol lulkoek.

Even voor de duidelijkheid: ik maak geen onderscheid tussen een Jood en een Arabier. Ze zijn allebei mens en allebei medeburger. Ik koester evenveel sympathie voor Joden als voor Palestijnen. En waar gevochten wordt hebben twee schuld. Heel simpel.
Daarom erger ik me kapot aan de onvoorwaardelijke steun die Israel van het westen krijgt. Het is jereinste discriminatie. Zou het allemaal een nasleep van de 2e wereldoorlog zijn? Ik heb die oorlog gelukkig niet meegemaakt maar ik ken de geschiedenis en ik walg ervan. Misschien dat ik de verwantschap die tussen Joodse en niet-Joodse Europeanen tijdens en na de oorlog is ontstaan vreselijk onderschat.

Jammer dan. De volgende generatie staat klaar en net als Harry van Bommel heb ik lak aan oude familiebanden. In mijn ogen heb je mensen die vreedzaam samen willen leven en mensen die er een puinhoop van willen maken. De eerste groep verdient alle steun, de tweede dient zo snel mogelijk de mond gesnoerd te worden. Jood of Palestijn, Marokkaan of Venloenaar.
Nu realiseer ik me ineens dat Obama die laatste zinnen in ongeveer dezelfde woorden in zijn overwinningsspeech uitsprak. Wie weet, gaat híj nu eindelijk eens een einde maken aan dat vermalijde zionisme. Want van de Joden zie ik dat vooralsnog niet komen.

Peace!

Autisme

Iets heel anders nu.

Ons kind is een autist.

Net zeven maanden oud en nu al gebrandmerkt. Zo gaat dat tegenwoordig. We kijken het nog een maandje aan voordat we de pillen door de melk gaan malen.

Volgens een door psychologen serieus uitgevoerd onderzoek zijn er twee manieren waarop babies met speeltjes omgaan. De eerste manier, door de psycholgen als de ‘normale’ manier geduidt, behelst het volgende: het kind pakt het speeltje vast, ramt er een keer of tien mee op tafel en stopt het vervolgens in zijn of haar mond.

Let wel, we hebben het hier over normaal gedrag van een éénjarige. U zult het vast herkennen.

De tweede manier waarop babies in het experiment met speeltjes omgingen, was wat genuanceerder. De uk liet het speeltje eerst een aantal malen op tafel draaien, pakte het vervolgens op en ging het grondig bestuderen. Zo’n kind kon wel meer dan tien seconden naar het speeltje kijken. Je zou haast denken dat ze het interessant vinden.

En wat bleek nu? Babies die de tweede manier van spelen beoefenden, werden later autistisch. U weet wel, de gedragsstoornis waarbij je niet goed tegen een overmaat aan prikkels kan en je weigert jezelf maatschappelijk te conformeren. AAA – van ADHD via Asperger naar Autisme.

Het is dus niet de bedoeling dat uw kind een speeltje onderzoekt. Nee, hij of zij moet er eerst mee slaan en het vervolgens in zijn of haar mond stoppen. Logisch toch?

Helaas denkt Evi daar anders over. Zeker, soms heeft ze zin om lukraak te meppen en haar paarse pantoffel eet ze het liefste op. Maar ze kan ook gebiologeerd kijken naar een kleurig kussentje, of zich helemaal verliezen in het lipje van de rits van mijn trui. Hard op weg om autist te worden, dus. Van wie zou ze dat toch hebben.

Of is het juist andersom?

Mij valt op dat mensen snel geneigd zijn een baby te overprikkelen. Je kan er ook niks aan doen, als je zo’n kind ziet dan ga je als een debiel geluidjes maken, vervolgens het kind tien keer in de lucht gooien en uiteindelijk begraaf je het onder het speelgoed in de box. Probeer dan maar eens rustig te blijven, als uk van zeven maanden.

De meeste kinderen vinden het prachtig, lachen zich suf en vallen daarna in slaap. Maar stel nu dat je een van nature heel rustig en bedachtzaam kind bent. Zou het dan kunnen dat je, als reactie op de overmaat aan prikkels, in jezelf gekeerd raakt en je jezelf wilt afsluiten van de drukke buitenwereld? Ik zou het wel weten.

Met andere woorden, zo’n psychologisch onderzoek is niet meer dan een meting op twee tijdstippen en ieder verband dat men vervolgens tussen die metingen legt, valt in de categorie zwaluwen en zomer.

Of tandjes en open billetjes. Want het schijnt namelijk dat babies, op het moment dat hun eerste tandjes doorkomen, tevens last van open billetjes krijgen. Schijnt met elkaar te maken te hebben. Die van ons heeft er in ieder geval last van.

Wellicht komt het omdat babies rond dezelfde tijd beginnen met groentehapjes, waardoor hun ontlasting hard wordt en tegen hun billen schuurt. Maar daar rept de volkswijsheid met geen woord over. Epifenomenen waren aan de kraamvrouwen van weleer niet besteed. Evenmin aan psychologen, zo heeft het er alle schijn van.

Met Evi zal het wel goedkomen. Dat is het met mij tenslotte ook.