Vraagt u zichzelf wel eens af hoe eerlijk u eigenlijk bent?
Moet u toch eens doen. Want straks is het te laat, dan bent u verzopen in het behaaglijke bad van leugens en bedrog waar wij ons iedere dag als varkens in de modder in wentelen. De meeste leugens gaan waarschijnlijk aan u voorbij zonder dat u het in de gaten heeft. Daar zijn ze te geraffineerd, verwrongen, of eenvoudigweg te onzichtbaar voor. Maar zo nu en dan botst er eentje tegen uw neus. Vervelend, u wuift ze liever weg.
Want u weet eigenlijk wel dat uw democratisch gekozen leiders u zonder blikken of blozen voorliegen over geld, macht, en massavernietigingswapen, maar toch stemt u telkens weer op ze. U weet eigenlijk wel dat uw economische boost van het afgelopen decennium over de ruggen van het milieu en de derde wereld is gegaan, maar toch kocht u ieder jaar weer. En die sigaret, die is echt niet uw laatste.
We liegen alsof we ermee geboren zijn. We leven liever de leugen dan de waarheid. Ja schat, je ziet er weer schitterend uit. Met je honderddertig kilo en je varkenskop.
Ik geef toe dat het moeilijk is eerlijk te blijven als je je omringd weet door namaak en bedrog. De wereld toont u nooit zijn ware gezicht, maar dat wat anderen willen dat u ziet. Het kapitalistische slagschip stuwt onverminderd voort op de golven van reclame en PR machines, die hun wereldbeeld voor u opdienen als een smakelijk drie-gangen menu van gedrogeerd vlees en bespoten groenten.
Niet dat het vroeger beter was. De sporthelden wiens posters aan uw muur hingen moeten nu één voor één hun medailles inleveren. De lippen en borsten van een bevallige blondine die op uw deur prijkte, blijken van plastic te zijn. Maar dat wist u toen nog niet. En de maanlanding, die is toch eigenlijk opgenomen in een keldertje in Hollywood?
Ooit waren er mensen wiens roeping het ontmaskeren van leugens was. Zij noemden zich advocaten en beschermden ons tegen valse beschuldigingen en scheve rechtspraak. Zij riepen dat zelfs verkrachters en moordenaars recht hadden op een eerlijk proces, en ik gaf ze gelijk.
Maar de zucht naar weelde slaat niemand over. Tegenwoordig meten advocaten hun succes niet af aan strafvermindering, maar aan het aantal jaguars in hun garage. Voor een dikke zak poet en een beetje dope veranderen ze met veel grandeur notoire criminelen in goedhartige mensenvrienden. Eerlijke getuigen verlaten bang en huilend het bankje, en mocht de rechter toch het oordeel schuldig vellen, dan volgt steevast het lucratieve pad naar hoger beroep.
Soms wordt het zelfs hen te gortig om de waarheid te verdraaien. Dan gooien ze het op een procedurefout of oneerlijke rechtsgang. Zo claimde de advocaat van de Belgische jongen die in koelen bloede twee allochtoonse meisjes had doodgeschoten, dat zijn client bij voorbaat al veroordeeld was door alle negatieve berichtgeving. Dat de jongen op heterdaad was betrapt en tevens had bekend, deed volgens de advocaat niet ter zake.
Ook de raadsman van beroepscrimineel Holleeder wond zich op over de rol van de media. Speculaties rondom de dood van al weer de vierde getuige tegen Holleeder en Holleeder zelf waren volgens hem uit de lucht gegrepen. Wij weten wel beter; een ervaren gebruiker als Zeegers dient zichzelf en zijn vriendin niet zomaar een overdosis toe.
Maar advocaat Kuyper probeerde ons met een goudeerlijke smoel te verkopen dat de zon schijnt terwijl het pijpestelen regent. O wee de journalist die anders beweert. Iemand dreigen een proces aan z’n broek te doen kan niet overtuigender klinken dan uit de mond van een strafpleiter. En dus laat de media hun pootjes hangen naar de grillen van leugenachtige rijkaards in dure pakken. Zelfs Peter R. de Vries onthield zich van commentaar.
Hoeveel vertrouwen kan je hebben in een rechtssyteem waarvan de pleitbezorgers van eerlijkheid grote leugenaars zijn? Net zo veel als in een maatschappij die zichzelf verrijkt door leugens en bedrog, en net doet alsof z’n neus bloedt.
Ik hoop dat u zichzelf inmiddels heeft afgevraagd hoe eerlijk u eigenlijk bent, en dat u tot een geruststellende conclusie bent gekomen. De waarheid is tenslotte altijd snel genoeg.
3 opmerkingen:
dag Paul,
ik heb 'ns ff je stuk niet gelezen, behalve de eerste zin. Hulde!
Een vreugdevolle zoen met 'n vernisje onder waterproof mascara,
Loesewiese Weihnachten-Bos
een waarlijk groot mens wordt slechts herinnerd als de mythe die hij heeft neergezet. en die ligt de 'waarheid' doorgaans zeer nabij.
"de hoogste mate van eerlijkheid waartoe een mens geraken kan, is de voortdurende overtuiging dat hij niet verder komen kan dan het inzicht: ik ben niet eerlijk, ik doe niet wat ik meen te doen en erger nog, wat ik meen te doen is bovendien niet wat ik zou moeten doen. want tot welke conclusie wij ook komen ten aanzien van datgene wat wij op aarde moeten uitvoeren, wij kunnen niet anders dan dit ideaal acteren. het hoogste wat wij bereiken kunnen, is ons te gedragen, zo, alsof wij datgene wat wij willen zijn, reeds zijn. wie zo leeft, voortdurend doordrongen van de lamentabele wijze waarop hij acteert en tegelijk diep overtuigd van de waarde van het stuk en zijn onafwendbare plicht het te spelen, leeft eerlijk."
als je me niks vraagt hoef ik niet te liegen..
Een reactie posten