Seculier

Het is één van die woorden waarvan tot voor kort bijna niemand wist wat het betekende, en waarbij ik nog steeds in het duister tast als ik het moet vervoegen. Seculirarisatie? Seculisering? Ik heb geen idee.

Nu zesenzestig miljoen Turkse moslims op de Europese deur kloppen, staan wij op onze achterste seculiere poten om hen te wijzen op de kwalijke gevolgen van een huwelijk tussen regering en moskee. Want wij weten wel beter, en zoals gewoonlijk wijzen we onze belerende vingertjes naar nietsvermoedende anders-denkenden.

Maar in een land waar de islam diepere wortels heeft dan het koekhappen in Nederland snappen ze niet waar wij ons zo druk om maken. Een collectief schuldgevoel, het spook van ons koloniaal verleden, is de Turken vreemd. Al denken de Armeniërs daar anders over, maar dat terzijde.

Wij Europeanen hebben een fraaie historie waar het kerkelijke bemoeienissen met staatsaangelegenheden betreft. De evangelisering van de wereld voer op imperialistische driemasters in een tijd dat Europa het kapitalisme ontdekte. Terwijl de mannen van god met hun rechterhand Spaanse en Hollandse slavenhandelaars zegenden, brandden ze met hun linker de ene na de andere inheemse cultuur tot op de laatste bladzijde af.

Daarom hebben we seculiriteit bedacht: om het christendom buiten onze staat en onze nationale moraal te houden. Om niet nogmaals in de naam van god hele volkstammen af te slachten en hun land en rijkdom in te pikken.

Helaas is het Westen niet zo seculier als wij de moslims doen geloven. Zo wordt in de ‘grootste’ democratie ter wereld een president gekozen omdat hij zich net een beetje meer christelijk voordoet dan zijn opponent. Zijn neokoloniale leger krijgt de zegen van god mee op weg nar het zwarte woestijngoud. Ook het Amerikaanse geld is opgedragen aan god; een zonde waarvan wij sinds de invoering van de euro gelukkig zijn verlost.

Dan de kwestie Israël, waar het seculiere principe moeilijk te hanteren is. Ik weet namelijk niet of het jodendom nu een religie, een volk, of een religieus volk is. Hoe seculistisch is dat?

Ook in ons eigen land staan wij in ons seculiere hemd. Deze column werd vorige week geboren toen ik rond etenstijd op twee van de drie Nederlandse publieke zenders met de EO werd geconfronteerd. Let wel, van mij mogen ze uitzenden wat ze willen op ieder willekeurig reliekanaal, maar de publieke omroepen behoren net zo seculier te zijn als de staat. Voorkeuren en meningen over god, prima. Echter, een omroep die de evolutie verknipt en hun eigen versie als waarheid brengt, overschrijdt de grens tussen mening en dogma. Mensen die denken dat de wereld in zeven dagen is gemaakt, en de botten van dinosauriërs door god zijn bedacht om ons van een hobby te voorzien, zouden wat mij betreft de toegang tot een publiek kanaal ontzegd moeten worden.

Nog dubieuzer seculierig is onze regering, waarvan twee partijen zelfs hun naam lenen aan hun christelijke geloofsovertuiging. De politieke agenda van met name de CU is rechtstreeks gebaseerd op de bijbel, en aldus in feite staatsgevaarlijk.

Een discussie over het onderwijs, het homohuwelijk, of bijvoorbeeld abortus en euthanasie, moet gaan over de vrijheid van een individu in het kiezen van zijn eigen lotsbestemming, en de hulp die een maatschappij hem daarbij biedt. Hier is geen plaats voor een religieuze doctrine, zeker niet als deze gestoeld is op overlevering zonder enig wetenschappelijk, filosofisch, of anderszins inhoudelijk bewijs.

Gelukkig groeit intussen de rij intelligentia die het westen erop wijst dat ze niet moet proberen haar democratie en haar maatschappij op te leggen aan landen die een volstrekt andere culturele en historische ontwikkeling hebben doorgemaakt. Dat lijkt mij een gezonde instelling. Een globaal seculier streven, om het zo maar te zeggen. Het wachten is nu nog op het moment dat onze christelijke leiders niet elke bebaarde Arabier met een hoedje voor een godsdienstfanaat aanzien.