TEGEN WIL EN DANK

Hij is er!

Voorlopig geen columns meer op deze site.

Updates over mijn schrijven op:

http://paulpama.com

Onthoofd

Terwijl de Israeli’s vrolijk verder gaan met het bombarderen van vrouwen en kinderen, maakt de Westerse alliantie zich op voor alweer een nieuwe oorlog in het Midden Oosten. De dreigende taal uit London en Washington laat weinig ruimte voor twijfel, al weet je met draaikont Obama maar nooit.

Ditmaal wordt de gefilmde onthoofding van een Amerikaanse journalist als excuus gebruikt voor een militaire interventie. Nu beschouw ik een onthoofding als een veel humaner lot dan wat de gemiddelde Abu Ghraib-gevangene heeft moeten ondergaan – waren dat trouwens niet Engelse en Amerikaanse beulen? – en bovendien lijkt mij één onthoofde journalist niet in verhouding staan tot een vliegtuig met tweehonderd passagiers, maar over een militaire ingreep in Oekraïne hoor ik niemand praten. Terwijl daar eigenlijk hetzelfde gebeurt: een separatistische groep sticht een eigen staat en maakt zijdelingse slachtoffers.

Het verschil zit hem blijkbaar in de Islam. Wilders kan tevreden zijn. Premier Cameron beweert dat de vijfhonderd Brits geboren IS-koppensnellers een gevaar vormen voor de veiligheid in Engeland, als ze weer thuis komen. Vooropgesteld dat de kans daarop niet zo groot is, levend althans, kan je je vraagtekens bij deze redenering zetten. Die bebaarde jongens geloofden al heilig in de Jihad voordat ze vertrokken en eigenlijk mogen we blij zijn dat ze hun extremisme in de woestijn belijden in plaats van in onze straten. Dat ze daar maar lekker gaan vechten en als ze winnen, mogen ze er ook nog blijven wonen. Hebben wij er geen last van.

Bovendien is het uiterst twijfelachtig of een militair optreden het Jihadistische gevaar indamt. Ondanks de recente oorlogen in de golf en tegen het terrorisme, staat het midden oosten meer dan ooit in brand. Teveel stammen, teveel goden, teveel olie. Je kan van dictators zeggen wat je wilt, maar ze weten tenminste wel hoe ze de boel bij elkaar moeten houden. Vraag maar aan de gemiddelde Irakees, Afghaan of Syriër. Vrijheid en democratie klinkt nobel, maar als je huis aan puin geschoten wordt en je familie uitgemoord, dan ga je toch verlangen naar die goeie ouwe tijd, toen je geen mening mocht hebben maar je wel veilig over straat kon.

En dan bestaat er natuurlijk ook nog zoiets als het internationale recht. Een land heeft zijn soevereiniteit, je mag het niet zomaar bezetten, er hekken omheen bouwen en het bombarderen als de inwoners beginnen te klagen. Volgens datzelfde recht mag je evenmin militair interveniëren, ook niet als er een burgeroorlog woedt.

Maar aan dat recht heeft de Westerse wereld lak. Wij zijn nog steeds de good-old imperialisten, overtuigd van de verhevenheid van onze democratische rechtstaat en schijtbenauwd voor alles wat anders is. Linksom of rechtsom, wij zullen ons gelijk krijgen. En waar de zendeling faalt, klinken de geweren.

Zo is het gegaan, zo gaat het nu en zo zal het blijven gaan, zolang de blanke man aan de macht is. Ik kan alleen maar hopen dat we ditmaal verstandig zijn en de brand niet met vuur gaan blussen, maar met het water van verzoening. Een beetje meer vrede kan nooit kwaad. Het leven is al serieus genoeg!

Dag van nationale rouw

Met alle respect voor de nabestaanden van de vliegramp MH17.

Het kabinet wil een dag van nationale rouw instellen. Wat willen ze dat ik op die dag ga doen? Zwarte kleren aantrekken en jammeren over de verongelukten? Ik ken niemand die in het vliegtuig zat en waarom ik kan rouwen. Het zou misschien een mooi gebaar zijn om met z’n allen de nabestaanden te steunen, maar die ken ik evenmin, en als ik daaraan moet gaan beginnen, ben ik het hele jaar in rouw.

Want ik zou niet weten waarom een Nederlands kind meer recht heeft op mijn rouw dan een Palestijns jongetje in de Gaza of een Nigeriaans meisje onder Boko Haram. Elk uur sterven er zeshonderd kinderen aan de honger (ja, elk uur drie vliegtuigen vol); een flink deel daarvan is te voorkomen, als wij ons niet zouden verschuilen achter een dag van nationale rouw, maar onze collectieve verantwoordelijkheid nemen.

Toon je medeleven door er iets mee te doen! Protesteer tegen het onrecht en kijk waar je zelf een steentje bij kan dragen. Belegt jouw pensioenfonds in de wapenindustrie? Investeert jouw bank in foute multinationals? Steunt jouw politieke partij het geweld in de Gaza? Hoelang nog steken wij stilzwijgend onze kop in het zand, om hem er alleen uit te halen voor een dag van nationale rouw?

Iedereen weet dat politieke beslissingen door economische motieven worden geleid. Rechtvaardigheid heeft zijn prijs, dollar en euro versus roebel en yuan. Zo zal het de ramp in de Oekraïne ook vergaan. Natuurlijk heeft een separatist per ongeluk met een Russische BUK het vliegtuig neergehaald en natuurlijk komt de waarheid nooit boven tafel. De belangen zijn te groot om de consequenties van de feiten te kunnen dragen. Misschien dat de ramp het einde van de oorlog bespoedigd; een wrang geluk bij een ongeluk.

Premier Rutte, en met hem al die andere machthebbers die zo boos en zo verdrietig zijn, weet dit natuurlijk ook. Politiek is niet moeilijk te doorzien, een liegende politicus daarentegen wel. Maar als we werkelijk om de doden geven, dan gaan we er met zijn allen voor zorgen dat ze niet meer hoeven te vallen. Laat het rouwen maar aan de nabestaanden over – die hebben er recht op.

Tot die tijd zal ik me op de dag van nationale rouw vooral schamen. Schamen voor het hypocriete medeleven van allen die niet willen voorkomen dat er elke dag duizenden onschuldige kinderen sterven. Gij zijt gewaarschuwd!