Ouders die licht verstandelijk gehandicapt beperkt zijn en niet voor hun kinderen kunnen zorgen, zouden gedwongen moeten worden tot anticonceptie. Dat vindt 62 procent van een steekproef die onder andere werd gehouden onder mensen die beroepshalve te maken hebben met het begeleiden van bovengenoemde ouders of kinderen.
Ik zou zeggen: kies een ander vak.
Maar liefst 96 procent vindt dat ouders van wie bewezen is dat ze niet voor hun kinderen kunnen zorgen, ontmoedigd moeten worden om nog een kind te verwekken.
Waar hebben we het hier over? Laten we eerst eens het pleit beslechten door de grenzen van het probleem op te rekken. Dan wordt namelijk heel snel duidelijk dat de stellingname staat of valt bij de gehanteerde definities, die op hun beurt zeer vatbaar blijken voor de willekeur van de massa.
Anders gezegd: ik weet het beter dan jij en daarom moet jij doen wat ik zeg.
Zo omvat het etiket 'licht verstandelijk gehandicapt' een zeer diverse groep mensen met een IQ dat ergens tussen de 50 en de 85 zweeft en die zich in meer of mindere mate gedraagt op een manier waar andere mensen zich aan storen.
En wat te denken van 'niet voor hun kinderen kunnen zorgen.' Hebben we het hier over het verschonen van poepluiers of over verantwoord pedagogisch bezig zijn?
In datzelfde weekend werden in Hoensbroek twintig auto’s bekrast door twee jongens, twee agenten geslagen en met stoeptegels bekogeld door drie jongens en vijf medewerkers van de RET ernstig mishandeld door een groep jongeren.
Ik durf wel te stellen dat de jongeren in kwestie hooguit matig zijn opgevoed. Daarmee hebben hun ouders laten zien dat ze niet goed voor hun kinderen kunnen zorgen. Tijd voor een knip in de zaadleider, dunkt me.
Penetentiaire castratie is geen nieuw idee. Verplichte onomkeerbare anticonceptie op grond van ras of geloof is evenzo een beproefd concept. De geschiedenis leert ons dat een maatschappij geen grens moet stellen aan het individuele recht op voortplanting. Simpelweg omdat elke grens arbitrair, oneerlijk en op vooroordelen gebaseerd is.
Maar ditmaal wordt de vinger naar de licht verstandelijk gehandicapten uitgestoken. Ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren voordat de ouders van die kutmarokkaantjes aan de beurt zijn. Laat het de PVV niet horen.
maandag 29 maart 2010
dinsdag 23 maart 2010
Koeienvoer
De Tweede Kamer wil dat de grazers bij de Oostvaardersplassen bijgevoed gaan worden. Hun penzen rommelen immers al maanden in het strenge winterweer en als de kamer ergens gevoelig voor is, dan is het wel voor dierenleed.
Toch?
Geen wonder dat de ene na de andere bestuurder afhaakt voor een ministerspost. Want wie heeft er nou zin om elke dag naar de kamer te moeten afdalen om verantwoording af te komen leggen over beleid dat je zelf niet hebt bedacht, om vragen te moeten beantwoorden van mensen die geen idee hebben waar ze over praten.
Dieren met honger? Geef ze te vreten!
Criminele Marokkanen? Schop ze het land uit!
Dat aan de wintervoedselkwestie een ingewikkelde ideologische discussie ten grondslag ligt tussen bio-ethici en natuurvorsers, ontgaat de meeste kamerleden waarschijnlijk. En zij die zich wél hebben verdiept in de materie, zouden zich moeten realiseren dat het beleid in deze kwestie aan deskundigen moet worden overgelaten.
Het enige waar de politiek zich over uit zou moeten spreken, is het ideologische pad dat ons land moet volgen inzake dierenrechten en leed. Met argumenten waarover nagedacht is en met een consequente hand toegepast.
Maar de Kamer rommelt liever oppervlakkig in de marge. Ook al worden de koraalriffen en de blauwvintonijn de nek om gedraaid, wij hebben tenminste nog onze Oostvaardse grazers. En onze megastallen, en onze antibiotica. Maar dat terzijde.
Tot overmaat van ramp kreeg de minister ook nog te maken met kamermeerderheid van CDA, PVV, VVD, CU en ToN. Is dit de toekomstige meerderheid die ons land gaat regeren? Het zou zomaar kunnen. De koeien in de Oostervaardersplassen zullen er blij mee zijn.
Toch?
Geen wonder dat de ene na de andere bestuurder afhaakt voor een ministerspost. Want wie heeft er nou zin om elke dag naar de kamer te moeten afdalen om verantwoording af te komen leggen over beleid dat je zelf niet hebt bedacht, om vragen te moeten beantwoorden van mensen die geen idee hebben waar ze over praten.
Dieren met honger? Geef ze te vreten!
Criminele Marokkanen? Schop ze het land uit!
Dat aan de wintervoedselkwestie een ingewikkelde ideologische discussie ten grondslag ligt tussen bio-ethici en natuurvorsers, ontgaat de meeste kamerleden waarschijnlijk. En zij die zich wél hebben verdiept in de materie, zouden zich moeten realiseren dat het beleid in deze kwestie aan deskundigen moet worden overgelaten.
Het enige waar de politiek zich over uit zou moeten spreken, is het ideologische pad dat ons land moet volgen inzake dierenrechten en leed. Met argumenten waarover nagedacht is en met een consequente hand toegepast.
Maar de Kamer rommelt liever oppervlakkig in de marge. Ook al worden de koraalriffen en de blauwvintonijn de nek om gedraaid, wij hebben tenminste nog onze Oostvaardse grazers. En onze megastallen, en onze antibiotica. Maar dat terzijde.
Tot overmaat van ramp kreeg de minister ook nog te maken met kamermeerderheid van CDA, PVV, VVD, CU en ToN. Is dit de toekomstige meerderheid die ons land gaat regeren? Het zou zomaar kunnen. De koeien in de Oostervaardersplassen zullen er blij mee zijn.
zondag 21 maart 2010
Nomade in niemandsland
Na enkele jaren van radiostilte heeft Ayaan Hirshi Ali ons weer eens getrakteerd op haar zwartgallige kokervisie. Ze heeft een nieuw boek geschreven en daar hoort een opruiende promotiecampagne bij – wie anders dan Wilders om te omarmen.
Ik heb nooit begrepen waarom links en rechts weglopen met deze ongelukkige nomade. Ik heb haar nog nooit kunnen betrappen op een genuanceerde mening of enige bereidheid tot luisteren, laat staan op het bijstellen van haar radicale ideeën.
Wat dat betreft is ze op haar plek in een Amerikaanse neoconservatieve denktank. Wat haar overige ideeën over vrijheid voor vrouwen betreft, geenszins. Maar dat typeert de nomade in haar: nergens helemaal thuis.
Niet dat ik geen medelijden heb met Ayaan. De ellende die zij heeft meegemaakt, gun ik mijn ergste vijanden niet. Vrouwen hebben een schandalig slecht bestaan in de woestijnclancultuur, getuige ook de alsmaar groeiende stapel boeken van besneden Somalische vluchtelingen.
Maar een willekeurige moslim kan je vertellen dat die clancultuur net zo ver van de normale Islambeleving afstaat als Staphorst van Amsterdam. Zeker waar het moslims in Europa betreft.
Ayaan Hirshi Ali is helaas blind voor deze werkelijkheid. Ze zit gevangen in een getraumatiseerde jeugd van mannelijke onderdrukking en culturele wreedheid. Sneu voor haar, funest voor de inhoud van haar ideeën.
Ik heb overigens nog steeds geen idee wat men eigenlijk met het ‘integratiedrama’ bedoelt. En wie zijn toch die ‘intellectuele elite’ die het allemaal verkeerd hebben gedaan?
Ik dacht juist dat wij leven in tijden van overvloed en weelde, in elk geval tot aan de economische crisis. Maar die heeft, voor zover ik na kan gaan, niets te maken met de Islam, noch met de linkse elite.
Alle moslims die ik ken, zijn uitstekend geïntegreerd. Ze spreken Nederlands, werken zesendertig uur in de week, stichten gezinnen met twee kinderen en twee auto's, gaan drie keer per jaar op vakantie, en vasten eens per jaar omdat ze dat gezond vinden. Hoezo integratiedrama?
Dat mensen van nature graag samenscholen met gelijkgestemden, kan je hen niet kwalijk nemen. Dat doen we namelijk allemaal. Elke wereldstad heeft een Hollandse commune; iedere metropool is een lappendeken van cultuurspecifieke wijken.
Bestaat het drama dan uit de overlast die een klein gedeelte van de Marokkaanse jeugd veroorzaakt? De vraag of dat gedrag iets met de Islam te maken heeft, is net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag of het sexuele misbruik van paters door het celibaat komt. Criminelen zijn er altijd geweest, sexuele perversiteiten evenzo.
En dan is er nog 9-11, het terroristische pièce de résitance. Maar leg mij het verband maar eens uit tussen de integratie van moslims in Nederland en de aanslag in New York. De logica wijst eerder naar de gevolgen van het verstikkende Westerse imperialisme.
Maar dat is vloeken in je eigen kerk. Wie haat zaait, zal haat oogsten, staat er in de bijbel. Heeft Amerika niet de dolk in de rug gekregen die ze zelf aan Al-Queda heeft gegeven?
De bottomline is deze: er is helemaal geen integratiedrama. Er is hooguit een verhoogde staat van xenofobie, gevoed door een wegkwijnend saamhorigheidsgevoel en voortdurende samensmelting met Europa. Laten we daarom ophouden met het geouwehoer over integratie en moslims. We hebben het in dit land immers prima voor elkaar. En zij die bang zijn voor het vreemde: sla een arm om hen heen en geef ze een knuffel. Het zal allemaal goedkomen.
Ik heb nooit begrepen waarom links en rechts weglopen met deze ongelukkige nomade. Ik heb haar nog nooit kunnen betrappen op een genuanceerde mening of enige bereidheid tot luisteren, laat staan op het bijstellen van haar radicale ideeën.
Wat dat betreft is ze op haar plek in een Amerikaanse neoconservatieve denktank. Wat haar overige ideeën over vrijheid voor vrouwen betreft, geenszins. Maar dat typeert de nomade in haar: nergens helemaal thuis.
Niet dat ik geen medelijden heb met Ayaan. De ellende die zij heeft meegemaakt, gun ik mijn ergste vijanden niet. Vrouwen hebben een schandalig slecht bestaan in de woestijnclancultuur, getuige ook de alsmaar groeiende stapel boeken van besneden Somalische vluchtelingen.
Maar een willekeurige moslim kan je vertellen dat die clancultuur net zo ver van de normale Islambeleving afstaat als Staphorst van Amsterdam. Zeker waar het moslims in Europa betreft.
Ayaan Hirshi Ali is helaas blind voor deze werkelijkheid. Ze zit gevangen in een getraumatiseerde jeugd van mannelijke onderdrukking en culturele wreedheid. Sneu voor haar, funest voor de inhoud van haar ideeën.
Ik heb overigens nog steeds geen idee wat men eigenlijk met het ‘integratiedrama’ bedoelt. En wie zijn toch die ‘intellectuele elite’ die het allemaal verkeerd hebben gedaan?
Ik dacht juist dat wij leven in tijden van overvloed en weelde, in elk geval tot aan de economische crisis. Maar die heeft, voor zover ik na kan gaan, niets te maken met de Islam, noch met de linkse elite.
Alle moslims die ik ken, zijn uitstekend geïntegreerd. Ze spreken Nederlands, werken zesendertig uur in de week, stichten gezinnen met twee kinderen en twee auto's, gaan drie keer per jaar op vakantie, en vasten eens per jaar omdat ze dat gezond vinden. Hoezo integratiedrama?
Dat mensen van nature graag samenscholen met gelijkgestemden, kan je hen niet kwalijk nemen. Dat doen we namelijk allemaal. Elke wereldstad heeft een Hollandse commune; iedere metropool is een lappendeken van cultuurspecifieke wijken.
Bestaat het drama dan uit de overlast die een klein gedeelte van de Marokkaanse jeugd veroorzaakt? De vraag of dat gedrag iets met de Islam te maken heeft, is net zo moeilijk te beantwoorden als de vraag of het sexuele misbruik van paters door het celibaat komt. Criminelen zijn er altijd geweest, sexuele perversiteiten evenzo.
En dan is er nog 9-11, het terroristische pièce de résitance. Maar leg mij het verband maar eens uit tussen de integratie van moslims in Nederland en de aanslag in New York. De logica wijst eerder naar de gevolgen van het verstikkende Westerse imperialisme.
Maar dat is vloeken in je eigen kerk. Wie haat zaait, zal haat oogsten, staat er in de bijbel. Heeft Amerika niet de dolk in de rug gekregen die ze zelf aan Al-Queda heeft gegeven?
De bottomline is deze: er is helemaal geen integratiedrama. Er is hooguit een verhoogde staat van xenofobie, gevoed door een wegkwijnend saamhorigheidsgevoel en voortdurende samensmelting met Europa. Laten we daarom ophouden met het geouwehoer over integratie en moslims. We hebben het in dit land immers prima voor elkaar. En zij die bang zijn voor het vreemde: sla een arm om hen heen en geef ze een knuffel. Het zal allemaal goedkomen.
donderdag 4 maart 2010
Peiling in de polder
Wie gisteravond nietsvermoedend de televisie inschakelde, zou gedacht hebben dat hij miden in de landelijke verkiezingen terecht was gekomen. Uren achtereeen werden er analyses getoond, coalities gevormd en triomfen gevierd. Dat alles gebaseerd op de resultaten van een peiling.
Let wel: een peiling. Aan het tellen van de stemmen was men immers nog niet toegekomen. Een peiling die liet zien wat een ‘representatief’ panel zou kiezen als er gisteren landelijke verkiezingen zouden zijn.
Maar er waren gisteren helemaal geen landelijke verkiezingen! Waarom dan toch zoveel heisa over een fictief resultaat van fictieve stemmers in een fictieve verkiezing? Die aandachttrekkerij was bijna schofferend voor de lokale politici.
De landelijke politiek heeft in mijn ogen niets te zoeken bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet één deelnemer aan het meest recente televisiedebat zullen we morgen terugvinden in de raadszaal. Wil men ons soms duidelijk maken dat een lokale afdeling niet meer is dan een verlengstuk van de landelijke partij? Dan kan je net zo goed deze verkiezingen afschaffen.
Wellicht hopen sommige partijen dat de resultaten van gisteren een voorbode zijn voor 9 juni. Dat lijkt mij nogal naief gedacht. Ten eerste zijn de meeste zetels naar de lokale partijen gegaan. Een betere reden waarom de landelijke politiek zich niet met de lokale moet mengen, kan ik niet bedenken.
Ten tweede zeggen experts dat bij de gemeenteraadsverkiezingen een ander deel van het electoraat naar de stembus gaat dan bij de landelijke verkiezingen. Dat maakt extraheren uitermate precair. Temeer omdat de opkomst bedroevend laag was: slechts de helft van de Nederlanders heeft zich de moeite genomen om te gaan stemmen.
Niet stemmen is eigenlijk heel dom, want de lokale politiek heeft veel meer en directer invloed op onze leefomgeving. Van de oorlog in Afghanistan merken we niet zoveel, van een nieuwe snelweg door onze tuin des te meer.
En tenslotte kan er nog veel gebeuren in de komende maanden. Wie weet, bekeert Wilders zich tot de Islam, wordt Bos betrapt op een buitenechtelijke affaire, of heeft Balkenende een dubieus verleden bij de paters van del Bosco. Na de moord op Pim Fortuyn konden honderden containers vol peilingen en voorspellingen naar het oud papier. Men lijkt er niets van geleerd te hebben.
En dan nog, de uitslag van de landelijke verkiezingen staat toch al vast. De ene helft stemt links, de andere helft rechts. Met een foutmarge van 5%. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. De kern van een democratie ligt immers in het evenwicht dat gevonden wordt tussen alle extreme ideeën, en vanuit dat evenwicht ontstaat vanzelf een natuurlijke beweging beide kanten op.
De rest is gerommel in 5% marge. Het is jammer dat alle aandacht naar die marge uitgaat, in plaats van naar de kern. Dit mogen zowel de politici als de media zich aanrekenen. Afgaande op de uitzendingen van gisteravond, zinkt de moed me voor de komende verkiezingen bij voorbaat in de schoenen.
Ik denk dat ik het dit jaar maar eens ga overslaan. Die inhoudsloze debatten, dat oeverloze geanalyseer, de hijgerige media die van iedere scheet een donderwolk wil maken. Het zal mijn stem een zorg zijn. En de uwe?
Let wel: een peiling. Aan het tellen van de stemmen was men immers nog niet toegekomen. Een peiling die liet zien wat een ‘representatief’ panel zou kiezen als er gisteren landelijke verkiezingen zouden zijn.
Maar er waren gisteren helemaal geen landelijke verkiezingen! Waarom dan toch zoveel heisa over een fictief resultaat van fictieve stemmers in een fictieve verkiezing? Die aandachttrekkerij was bijna schofferend voor de lokale politici.
De landelijke politiek heeft in mijn ogen niets te zoeken bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet één deelnemer aan het meest recente televisiedebat zullen we morgen terugvinden in de raadszaal. Wil men ons soms duidelijk maken dat een lokale afdeling niet meer is dan een verlengstuk van de landelijke partij? Dan kan je net zo goed deze verkiezingen afschaffen.
Wellicht hopen sommige partijen dat de resultaten van gisteren een voorbode zijn voor 9 juni. Dat lijkt mij nogal naief gedacht. Ten eerste zijn de meeste zetels naar de lokale partijen gegaan. Een betere reden waarom de landelijke politiek zich niet met de lokale moet mengen, kan ik niet bedenken.
Ten tweede zeggen experts dat bij de gemeenteraadsverkiezingen een ander deel van het electoraat naar de stembus gaat dan bij de landelijke verkiezingen. Dat maakt extraheren uitermate precair. Temeer omdat de opkomst bedroevend laag was: slechts de helft van de Nederlanders heeft zich de moeite genomen om te gaan stemmen.
Niet stemmen is eigenlijk heel dom, want de lokale politiek heeft veel meer en directer invloed op onze leefomgeving. Van de oorlog in Afghanistan merken we niet zoveel, van een nieuwe snelweg door onze tuin des te meer.
En tenslotte kan er nog veel gebeuren in de komende maanden. Wie weet, bekeert Wilders zich tot de Islam, wordt Bos betrapt op een buitenechtelijke affaire, of heeft Balkenende een dubieus verleden bij de paters van del Bosco. Na de moord op Pim Fortuyn konden honderden containers vol peilingen en voorspellingen naar het oud papier. Men lijkt er niets van geleerd te hebben.
En dan nog, de uitslag van de landelijke verkiezingen staat toch al vast. De ene helft stemt links, de andere helft rechts. Met een foutmarge van 5%. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. De kern van een democratie ligt immers in het evenwicht dat gevonden wordt tussen alle extreme ideeën, en vanuit dat evenwicht ontstaat vanzelf een natuurlijke beweging beide kanten op.
De rest is gerommel in 5% marge. Het is jammer dat alle aandacht naar die marge uitgaat, in plaats van naar de kern. Dit mogen zowel de politici als de media zich aanrekenen. Afgaande op de uitzendingen van gisteravond, zinkt de moed me voor de komende verkiezingen bij voorbaat in de schoenen.
Ik denk dat ik het dit jaar maar eens ga overslaan. Die inhoudsloze debatten, dat oeverloze geanalyseer, de hijgerige media die van iedere scheet een donderwolk wil maken. Het zal mijn stem een zorg zijn. En de uwe?
Abonneren op:
Reacties (Atom)
