Een verbod op minaretten…
Het komt uit een land waar vrouwen pas sinds 1981 gelijkgesteld zijn aan mannen. Dan zal het nog wel even duren voordat moslims gelijksteld worden aan de vrome katholieken. Bovendien bestaat de helft van de Zwitserse bevolking uit simpele Alpenboeren, die grote bellen om hun koeien moeten hangen omdat ze anders het verschil met hun vrouwen niet merken. Skieën, dat kunnen ze. De stemmers van vandaag hebben als kind nog zonder helm leren skieën en het lijkt erop dat ze net een keertje te vaak op hun kop zijn geland.
Moet je eigenlijk serieus op zo’n referendum reageren?
Politici vinden van wel; rechts Europa spint er garen bij als krolse katten in een ton met melk.
De Italianen noemen het “een grote les gegeven in democratie en gezond mensenverstand.” De Fransen reppen over de “zogenaamde elites” en de “angsten van mensen in Europa.” En dat allemaal vanwege een paar minaretten. Vier, welgeteld, want meer staan er niet in Zwitersland.
Weldenkende mensen zeggen dat vrijheid het grootste goed is. Zoiets staat ook in onze heilige en minder heilige geschriften . Lees maar:
‘Overwegende, dat erkenning van de inherente waardigheid en van de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de mensengemeenschap grondslag is voor de vrijheid, gerechtigheid en vrede in de wereld’ en ‘ieder individu en elk orgaan van de gemeenschap er naar zal streven de eerbied voor deze rechten en vrijheden te bevorderen.’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“We hold these Truths to be self-evident, that all Men are created equal, That they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty, and the Pursuit of Happiness.’ (Declaration of Independence)
Maar het lijkt haast alsof we vergeten zijn hoeveel vrijheid waard is. Rechts Europa is vooral bezig met het afnemen van vrijheid, bij voorkeur van minderheden en anders denkenden. Links Europa doet het niet veel beter en concentreert zich vooral op de meerderheid, die in toom moet worden gehouden met regeltjes en voorschriften. Zo schijn je in Nederland een bruidspaar niet meer met rijst te mogen bekogelen. Wie verzint zoiets?
Helaas is er maar één manier om mensen te herinneren aan de waarde van hun vrijheid. En dat is door ze die af te nemen. Hoe? Door oorlog bijvoorbeeld. Oorlog is een prima motief voor vrede. Slavernij is een uitstekende drijfveer voor rassengelijkheid. Hoe wrang dat ook moge klinken.
Ik heb dit niet zelf bedacht. Ga maar na:
‘Overwegende, dat terzijdestelling van en minachting voor de rechten van de mens geleid hebben tot barbaarse handelingen, die het geweten van de mensheid geweld hebben aangedaan’ wordt gevolgd door ‘Opdat de mens niet gedwongen worde om in laatste instantie zijn toevlucht te nemen tot opstand tegen tirannie en onderdrukking’ (Universele verklaring van de rechten van de mens)
“…that whenever any Form of Government becomes destructive of these Ends, it is the Right of the People to alter or abolish it.” (Declaration of Independence)
Rechts of Links zal zich dus uiteindelijk in de voet schieten. Je kan niet onbeperkt doorgaan met mensen beperken in hun geloofsbelijdenis, in hun sexuele voorkeur, of in de manier waarop ze hun leven willen leiden. Het volk zal in opstand komen om hun vrijheid terug te winnen. Oorlog, revolutie, een hoop ellende met een boel dooien.
En daarna, als de rust is wedergekeerd, zal iedereen weer de vrijheid koesteren als ons grootste goed. Zo herhaalt de geschiedenis zich telkens weer. Niet omdat we er niet van leren, maar omdat het nodig is. Omdat de mensheid blijkbaar zo nu en dan eens stevig wakker geschud moet worden.
Dus ja, een minarettenverbod… Die dingen staan ook alleen maar in de weg op de piste.
maandag 30 november 2009
zondag 29 november 2009
De natuur is van slag
Zoals inmiddels gebruikelijk voor deze tijd van het jaar, is de natuur van slag. Rozen bloeien in de voortuin, egels vertikken het in winterslaap te vallen, en de eerste zwaluwen zijn reeds in Tietjerkstradeel gesignaleerd.
De natuur is van slag. Kunt u zich er iets bij voorstellen?
Ik niet. Ik kom toch niet verder dan het idee dat de natuur is zoals hij is, het kan vriezen of het kan dooien, en als de zon lang genoeg schijnt, dan gaat alles bloeien. Dus als november lekker warm is, zoals dit jaar, vinden de rozen het leuk om nog eens geplukt te worden, en scharrelen de egels vrolijk verder tussen het gevallen gebladerte.
Alles oké, zou je denken. Die winter komt toch wel, want die komt elk jaar en meestal pas in februari. En mocht ie dit jaar niet komen, dan leeft de natuur gewoon verder. Misschien op een andere manier dan in de afgelopen jaren, maar daar heeft de natuur geen boodschap aan.
En daar ligt natuurlijk de crux. De natuur is niet van slag, nee, onze schema’s raken in de war. Wij houden immers zo mooi bij wanneer wat bloeit en wanneer wie in z’n winterslaap duikt. Wij mensen houden van orde en regelmaat, reinheid en ritme is niet alleen voor uw baby gezond, maar voor alles in de natuur. Als het aan ons ligt. Het zal de natuur een zorg zijn.
Onze schema’s raken in de war en daarvan worden mensen nerveus. Het is niet goed als dingen anders lopen dan we gewend zijn. Het leven moet voorspelbaar zijn, we zijn bang voor het onbekende. De mens is een conservatief wezen in hart en nieren.
Dat is ook waar de klimaattop in Stockholm over gaat: hoe houden we alles zoals het nu is. In Stockholm voelen ze het overigens ook: november is verrekte warm dit jaar. De gemiddelde Zweed weet niet beter dan dat hij van november tot maart de sneeuwkettingen onder zijn Volvo hangt, maar dit jaar is het anders. Met al die hitte is het bijkans gevaarlijk om op winterbanden te rijden.
Volgens onze staatjes wordt november 2009 de op één na warmste novembermaand ooit. Kan je nagaan hoe warm het was. Dat ‘ooit’ moet je overigens met een korreltje zout nemen, daarmee bedoelen ze ‘sinds dat we het nauwkeurig bijhouden’. En dat is pakweg zo’n honderd jaar. Het zou zomaar kunnen dat de gemiddelde temperatuur van november 1312 zeven graden hoger was dan die van 2010, maar dat weet geen hond meer.
Wat veel mensen ook niet meer weten, is dat Europa van de vijftiende tot en met de negentiende eeuw een zogenaamde kleine ijstijd heeft doorgemaakt. Toen was de temperatuur 1 á 2 graden lager dan nu.
Dat het nu wat warmer wordt, is dus eigenlijk helemaal niet zo vreemd. Niets in de natuur is stabiel, hoe graag wij dat ook zouden willen. Zonder constante variatie zou er überhaupt geen leven bestaan, als je de Darwinisten moet geloven.
Maar om de een of andere reden blijven wij hangen in onze metingen. De experts wijten de kleine ijstijd aan natuurlijke variatie van temperatuur, maar de opwarming van de afgelopen twintig jaar, die schiet toch echt onze verwachtingen voorbij. Broeikaseffect!
Gelul, brom ik u. We kunnen meten tot we een ons wegen, we kunnen schemaatjes en grafiekjes en stroomdiagrammen en boxplots en regressielijnen tekenen tot we er bij neer vallen, maar érgens een fatsoenlijke voorspelling van maken?
Ho maar. De recente kredietcrisis (die overigens alweer voorbij is, net als de Mexicaanse griep waar we net iedereen voor ingeënt hebben) bewijst maar weer eens ons volstrekte gebrek aan voorspellend vermogen.
En zo is het dus ook met de natuur. Wij kunnen wel roepen dat de natuur van slag is, maar hoeveel recht van spreken hebben we, als we niet eens het weer nauwkeurig kunnen voorspellen?
Ik maak mij dus nergens zorgen over. Dat zouden meer mensen moeten doen. Dan raakte de natuur tenminste niet zo van slag.
De natuur is van slag. Kunt u zich er iets bij voorstellen?
Ik niet. Ik kom toch niet verder dan het idee dat de natuur is zoals hij is, het kan vriezen of het kan dooien, en als de zon lang genoeg schijnt, dan gaat alles bloeien. Dus als november lekker warm is, zoals dit jaar, vinden de rozen het leuk om nog eens geplukt te worden, en scharrelen de egels vrolijk verder tussen het gevallen gebladerte.
Alles oké, zou je denken. Die winter komt toch wel, want die komt elk jaar en meestal pas in februari. En mocht ie dit jaar niet komen, dan leeft de natuur gewoon verder. Misschien op een andere manier dan in de afgelopen jaren, maar daar heeft de natuur geen boodschap aan.
En daar ligt natuurlijk de crux. De natuur is niet van slag, nee, onze schema’s raken in de war. Wij houden immers zo mooi bij wanneer wat bloeit en wanneer wie in z’n winterslaap duikt. Wij mensen houden van orde en regelmaat, reinheid en ritme is niet alleen voor uw baby gezond, maar voor alles in de natuur. Als het aan ons ligt. Het zal de natuur een zorg zijn.
Onze schema’s raken in de war en daarvan worden mensen nerveus. Het is niet goed als dingen anders lopen dan we gewend zijn. Het leven moet voorspelbaar zijn, we zijn bang voor het onbekende. De mens is een conservatief wezen in hart en nieren.
Dat is ook waar de klimaattop in Stockholm over gaat: hoe houden we alles zoals het nu is. In Stockholm voelen ze het overigens ook: november is verrekte warm dit jaar. De gemiddelde Zweed weet niet beter dan dat hij van november tot maart de sneeuwkettingen onder zijn Volvo hangt, maar dit jaar is het anders. Met al die hitte is het bijkans gevaarlijk om op winterbanden te rijden.
Volgens onze staatjes wordt november 2009 de op één na warmste novembermaand ooit. Kan je nagaan hoe warm het was. Dat ‘ooit’ moet je overigens met een korreltje zout nemen, daarmee bedoelen ze ‘sinds dat we het nauwkeurig bijhouden’. En dat is pakweg zo’n honderd jaar. Het zou zomaar kunnen dat de gemiddelde temperatuur van november 1312 zeven graden hoger was dan die van 2010, maar dat weet geen hond meer.
Wat veel mensen ook niet meer weten, is dat Europa van de vijftiende tot en met de negentiende eeuw een zogenaamde kleine ijstijd heeft doorgemaakt. Toen was de temperatuur 1 á 2 graden lager dan nu.
Dat het nu wat warmer wordt, is dus eigenlijk helemaal niet zo vreemd. Niets in de natuur is stabiel, hoe graag wij dat ook zouden willen. Zonder constante variatie zou er überhaupt geen leven bestaan, als je de Darwinisten moet geloven.
Maar om de een of andere reden blijven wij hangen in onze metingen. De experts wijten de kleine ijstijd aan natuurlijke variatie van temperatuur, maar de opwarming van de afgelopen twintig jaar, die schiet toch echt onze verwachtingen voorbij. Broeikaseffect!
Gelul, brom ik u. We kunnen meten tot we een ons wegen, we kunnen schemaatjes en grafiekjes en stroomdiagrammen en boxplots en regressielijnen tekenen tot we er bij neer vallen, maar érgens een fatsoenlijke voorspelling van maken?
Ho maar. De recente kredietcrisis (die overigens alweer voorbij is, net als de Mexicaanse griep waar we net iedereen voor ingeënt hebben) bewijst maar weer eens ons volstrekte gebrek aan voorspellend vermogen.
En zo is het dus ook met de natuur. Wij kunnen wel roepen dat de natuur van slag is, maar hoeveel recht van spreken hebben we, als we niet eens het weer nauwkeurig kunnen voorspellen?
Ik maak mij dus nergens zorgen over. Dat zouden meer mensen moeten doen. Dan raakte de natuur tenminste niet zo van slag.
vrijdag 20 november 2009
Balkenende for president
Met de soap rondom de EU-presidentsverkiezingen wordt eens te meer het bewijs geleverd voor de stelling dat onze Tweede Kamerleden oliedom zijn en onze pers opportunistisch onbetrouwbaar.
Minster Donner legde het vandaag nog eens haarfijn uit. Niet Balkende maar de pers heeft gesuggereerd dat JP in de race was voor de post van eerste Europese president. Balkende zelf heeft dit meermalen ontkend; hij is nooit kandidaat geweest. Verder dan een “Ik word genoemd” is hij niet gekomen maar dat nemen we na prof. dr. ir. Akkermans niet meer serieus.
Dat de pers desondanks wilde speculaties de wereld in braakte, kan ze nauwelijks kwalijk worden genomen. Waarheidsgehalte is immers ondergeschikt aan ophef; hoe meer lezers, hoe meer geld. Getuige ook de berichtgeving over een dertien-jarige meisje dat aan de Mexicaanse griep zou zijn overleden. Bij navraag bleek ze niet eens de griep te hebben. De pijnlijke conclusie is dat je de media niet kan vertrouwen. Ze liegen alsof het gedrukt staat.
Ronduit beschamend is het echter dat onze tweede kamerleden, onze zogenaamde volksvertegenwoordigers, als blinde apen dansen op de valse mediamuziek. Keer op keer volgt er een opgewonden reactie op nieuws dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Alsof de brandweer met loeiende sirenes uitrukt om een kat uit een boom te halen. Ze moeten ook wat, die kamerleden, om hun hongerige ego’s te bevredigen.
En natuurlijk vinden hun dure woorden (of, in het geval van de PVV, holle scheldkannonades) als broodjes gebakken lucht gretig aftrek bij dezelfde media die het rookgordijn heeft opgetrokken. Zo is de cirkel snel en soepel rond en geven journalisten en politici elkaar de verantwoording voor hun veel te hoge salarissen.
De VVD, nog nauwelijks hersteld van de loslippigheid van Arend Jan Boekestijn – ook al zo’n omhooggevallen corporale bal die zichzelf veel interessanter vindt dan de politiek – zegt over Balkende: “Je wordt er nooit beter van als je lonkt naar een andere baan.” Hetgeen hij ook niet heeft gedaan.
De PVV zingt hun bekende lied van ongenuanceerde scheldwoorden (“aangeschoten wild”, nog redelijk beschaafd) en eist vanzelfsprekend snel nieuwe verkiezingen. Maar dat doen ze al jaren.
Zelfs de populaire Pechtold vindt dat de premier aan gezag heeft ingeboet. Dat is nogal wat om te zeggen over iemand die sowieso al elke vorm van natuurlijke autoriteit ontbeert.
Clint Eastwood zei het al: “Opinions are like assholes. Everybody’s got one.”
Helaas blijkt de mening van de gemiddelde politicus zo hol als diezelfde lichaamsopening.
Minster Donner legde het vandaag nog eens haarfijn uit. Niet Balkende maar de pers heeft gesuggereerd dat JP in de race was voor de post van eerste Europese president. Balkende zelf heeft dit meermalen ontkend; hij is nooit kandidaat geweest. Verder dan een “Ik word genoemd” is hij niet gekomen maar dat nemen we na prof. dr. ir. Akkermans niet meer serieus.
Dat de pers desondanks wilde speculaties de wereld in braakte, kan ze nauwelijks kwalijk worden genomen. Waarheidsgehalte is immers ondergeschikt aan ophef; hoe meer lezers, hoe meer geld. Getuige ook de berichtgeving over een dertien-jarige meisje dat aan de Mexicaanse griep zou zijn overleden. Bij navraag bleek ze niet eens de griep te hebben. De pijnlijke conclusie is dat je de media niet kan vertrouwen. Ze liegen alsof het gedrukt staat.
Ronduit beschamend is het echter dat onze tweede kamerleden, onze zogenaamde volksvertegenwoordigers, als blinde apen dansen op de valse mediamuziek. Keer op keer volgt er een opgewonden reactie op nieuws dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Alsof de brandweer met loeiende sirenes uitrukt om een kat uit een boom te halen. Ze moeten ook wat, die kamerleden, om hun hongerige ego’s te bevredigen.
En natuurlijk vinden hun dure woorden (of, in het geval van de PVV, holle scheldkannonades) als broodjes gebakken lucht gretig aftrek bij dezelfde media die het rookgordijn heeft opgetrokken. Zo is de cirkel snel en soepel rond en geven journalisten en politici elkaar de verantwoording voor hun veel te hoge salarissen.
De VVD, nog nauwelijks hersteld van de loslippigheid van Arend Jan Boekestijn – ook al zo’n omhooggevallen corporale bal die zichzelf veel interessanter vindt dan de politiek – zegt over Balkende: “Je wordt er nooit beter van als je lonkt naar een andere baan.” Hetgeen hij ook niet heeft gedaan.
De PVV zingt hun bekende lied van ongenuanceerde scheldwoorden (“aangeschoten wild”, nog redelijk beschaafd) en eist vanzelfsprekend snel nieuwe verkiezingen. Maar dat doen ze al jaren.
Zelfs de populaire Pechtold vindt dat de premier aan gezag heeft ingeboet. Dat is nogal wat om te zeggen over iemand die sowieso al elke vorm van natuurlijke autoriteit ontbeert.
Clint Eastwood zei het al: “Opinions are like assholes. Everybody’s got one.”
Helaas blijkt de mening van de gemiddelde politicus zo hol als diezelfde lichaamsopening.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
