RSI

Mijn brein brokkelt langzaam af als gevolg van een chronisch slaaptekort en een overmaat aan onbegrijpelijke decibellen. Natuurlijk geniet ik van de unieke momenten die mijn dochter me geeft; de gekke bekken die ze trekt, de schoonheid in haar slapende gezicht, de geur van haar gele mosterdpoep. Maar voor een man die zijn eigen bewegingsvrijheid hoog in het vaandel heeft staan en gezegend is met een lage frustratie-tolerantie drempel, zijn de eerste babyweken behoorlijk afzien. Ik hou me maar vast aan de woorden van mijn vele voorgangers. "Het wordt straks allemaal beter," vertellen ze me met een blik in hun ogen die me doet vermoeden dat ze net terug zijn van de loopgraven van Verdun.
Niet alleen mijn neuronen kraken onder de nimmer aflatende papadruk, ook mijn fysiek gestel is het aan het begeven. En ik was al niet gezegend met de Hummer onder de lijven. Meestal merk ik stress als eerste aan mijn onderarmen. Mijn polsen gaan pijn doen, of het gewricht van mijn duimmuis, of de strekspieren van de vingers. Nu zijn mijn ellebogen aan de beurt. U kent het wel, een zeurende pijn die scherp toeslaat bij zware belasting. Zo'n plek waarover je de hele dag aan het wrijven bent zonder dat je je vinger er precies op kan leggen. Zo eentje heb ik nu.
Vroeger dacht men dat overbelasting de oorzaak was van dergelijke zeurende armpijnen. In mijn geval zou het bijvoorbeeld geluxeerd kunnen zijn door overmatig luierwisselwerk. Maar zoals zo vaak verandert het medisch inzicht sneller dan de klacht. De term RSI (repetitive, het woord zegt het al) is uit den boze en vervangen door CANS (complaints of arm, neck and shoulder), waarmee de vereniging voor vuurwerkslachtoffers is handreiking werd gegeven.
Deze week promoveert iemand op een onderzoek waarin hij tweeduizend kantoorarbeiders gedurende twee jaar iedere drie maanden een vragenlijst heeft laten invullen terwijl een stukje software ondertussen bijhield hoeveel uren de buroslaven naar hun monitor staarden. Je kan natuurlijk je vraagtekens zetten bij het gebruik van vragenlijsten, notoir onbetrouwbaar en afhankelijk van het humeur van de respondant, maar dit zijn indrukwekkende aantallen.
De conclusie van het onderzoek? Er bestaat geen verband tussen de duur van het computergebruik en CANS. Daar ga je met je muisarm en je ergonomisch verantwoord toetsenbord. Wél van slechte invloed zijn het gelijktijdig gebruik van de telefoon en de computer. Zeg dus maar dag tegen je mobieltje als je van je RSI af wilt. En ook van slechte invloed: een overmatige toewijding aan werk! Plus doorwerken tijdens lunchpauzes! Dit mogen gerust een baanbrekende resultaten genoemd worden.
Eindelijk is het bewezen: hard werken is ongezond. Ik roep het al jaren maar het is vechten tegen een diepgeworteld economisch dogma. Maar nu kan niemand meer om mijn werkadvies heen. Zorg goed voor u zelf! Wees niet te streng met uw werktijden, surf af en toe naar marktplaats.nl of hyves en neem vooral de tijd om uitgebreid te lunchen. Dan komt het allemaal goed.
Nu nog een manier vinden om deze kennis thuis te implementeren. Ik zal het er eens met Evi over hebben.