Mannen aan het bier

“Je weet tegenwoordig ook niet meer wat echt is en wat niet, bij die vrouwen. Het lijkt soms wel alsof ze allemaal naar de plastisch chirurg zijn geweest. Als ik op een terasje zit en ik aanschouw de parade van langslopend winkelvolk, dan zie ik overal dikke tieten, volle lippen, en rimpelloze taarten. Ik raak er helemaal van in de war, ik weet niet wat ik moet geloven.”

“Je ziet dat toch zo, als het nep is.”

“O ja? Ik niet hoor. Vaak genoeg komt er een setje memmen voorbij, en heb ik geen idee of ze echt zijn, of nep. Echt, geen idee.”

“Ik zal het je vertellen. Neptieten staan altijd onnatuurlijk vooruit, daar kan je ze aan herkennen. Alsof ze als marionetten door onzichtbare draadjes aan de tepels omhoog worden gehouden.”

“En opgespoten lippen?”

“Da's nog eenvoudiger. Dan zie je meteen dat de verhoudingen zoek zijn. Als de lippen verder uitsteken dan de neus. Alsof ze zeg maar een paardebek heeft.”

“Ja ja. Nou, ik heb me vaak genoeg vergist. Althans, dat vermoed ik. Je weet het natuurlijk nooit zeker.”

“Maakt het uit dan?”

“Natuurlijk! Ik wil toch geen nepvrouw?! Lijkt me vreselijk, zoenen met van die dikke neplippen, of spelen met ballen van plastic.”

“Ach, dat valt wel mee hoor. Heb je slechte ervaringen dan?”

“Nee, gelukkig niet. Tot nu toe heb ik ze weten te vermijden. Hoop ik. Jij?”

“Ik heb ze wel eens in mijn handen gehad hoor, die plastic jongens. Je voelt er niet zoveel van. Ze staan een beetje strakker dan normaal, je kan er niet te hard in knijpen. Maar verder, niks mis mee. Het oog wil ook wat, nietwaar?”

“Nou, mijn ogen niet. Ik snap niet waar die kerels op geilen. En ik snap al helemaal niet hoe die vrouwen zich zo gemakkelijk kunnen laten opereren. Het is toch een vorm van lichamelijke verminking, moderne automutulatie.”

“Verminking! Nou moet je niet overdrijven. Ze zien het gewoon als een manier om zichzelf mooier maken. Net als make-up, of dure kleren. Volgens mij is dat een heel natuurlijke drang, en zijn wij mannen de eersten om hen ertoe aan te zetten. Ze doen het allemaal voor ons.”

“Hmm. Je zal wel gelijk hebben. Misschien is mijn afkeer beroepshalve. Als dokter geloof ik liever in de natuurlijke versie van het lichaam, inclusief al haar tekortkomingen.”

“Veel plezier dan, als je straks oud bent.”

”Oud is niet lelijk. Hoop ik. Maar zeg eens, jij die het zo goed weet, wie van jouw vriendinnen had dan eigenlijk plastic tieten?”

“Eerlijk gezegd, geen van allen.”

“Ow?”

“Het was een hoertje, een grieks lellebelletje met een heerlijk kontje. Overigens kreeg ik pas door dat het neptieten waren, toen ik haar al betaald had.”

“Ha, een kat in de zak.”

“Een kat in de zak, plastic in de tiet. Ik had wel even de pest in toen ik het merkte, dat geef ik eerlijk toe.”

“Het is ook niet gemakkelijk, met al die nepperij.”