Mannen aan het bier

“Je weet tegenwoordig ook niet meer wat echt is en wat niet, bij die vrouwen. Het lijkt soms wel alsof ze allemaal naar de plastisch chirurg zijn geweest. Als ik op een terasje zit en ik aanschouw de parade van langslopend winkelvolk, dan zie ik overal dikke tieten, volle lippen, en rimpelloze taarten. Ik raak er helemaal van in de war, ik weet niet wat ik moet geloven.”

“Je ziet dat toch zo, als het nep is.”

“O ja? Ik niet hoor. Vaak genoeg komt er een setje memmen voorbij, en heb ik geen idee of ze echt zijn, of nep. Echt, geen idee.”

“Ik zal het je vertellen. Neptieten staan altijd onnatuurlijk vooruit, daar kan je ze aan herkennen. Alsof ze als marionetten door onzichtbare draadjes aan de tepels omhoog worden gehouden.”

“En opgespoten lippen?”

“Da's nog eenvoudiger. Dan zie je meteen dat de verhoudingen zoek zijn. Als de lippen verder uitsteken dan de neus. Alsof ze zeg maar een paardebek heeft.”

“Ja ja. Nou, ik heb me vaak genoeg vergist. Althans, dat vermoed ik. Je weet het natuurlijk nooit zeker.”

“Maakt het uit dan?”

“Natuurlijk! Ik wil toch geen nepvrouw?! Lijkt me vreselijk, zoenen met van die dikke neplippen, of spelen met ballen van plastic.”

“Ach, dat valt wel mee hoor. Heb je slechte ervaringen dan?”

“Nee, gelukkig niet. Tot nu toe heb ik ze weten te vermijden. Hoop ik. Jij?”

“Ik heb ze wel eens in mijn handen gehad hoor, die plastic jongens. Je voelt er niet zoveel van. Ze staan een beetje strakker dan normaal, je kan er niet te hard in knijpen. Maar verder, niks mis mee. Het oog wil ook wat, nietwaar?”

“Nou, mijn ogen niet. Ik snap niet waar die kerels op geilen. En ik snap al helemaal niet hoe die vrouwen zich zo gemakkelijk kunnen laten opereren. Het is toch een vorm van lichamelijke verminking, moderne automutulatie.”

“Verminking! Nou moet je niet overdrijven. Ze zien het gewoon als een manier om zichzelf mooier maken. Net als make-up, of dure kleren. Volgens mij is dat een heel natuurlijke drang, en zijn wij mannen de eersten om hen ertoe aan te zetten. Ze doen het allemaal voor ons.”

“Hmm. Je zal wel gelijk hebben. Misschien is mijn afkeer beroepshalve. Als dokter geloof ik liever in de natuurlijke versie van het lichaam, inclusief al haar tekortkomingen.”

“Veel plezier dan, als je straks oud bent.”

”Oud is niet lelijk. Hoop ik. Maar zeg eens, jij die het zo goed weet, wie van jouw vriendinnen had dan eigenlijk plastic tieten?”

“Eerlijk gezegd, geen van allen.”

“Ow?”

“Het was een hoertje, een grieks lellebelletje met een heerlijk kontje. Overigens kreeg ik pas door dat het neptieten waren, toen ik haar al betaald had.”

“Ha, een kat in de zak.”

“Een kat in de zak, plastic in de tiet. Ik had wel even de pest in toen ik het merkte, dat geef ik eerlijk toe.”

“Het is ook niet gemakkelijk, met al die nepperij.”

Trots op Nederland

Er is al veel geschreven over de onzinnigheid van het concept Trots op Nederland, dat deze week door ijzeren Rita officiëel is gelanceerd. De meeste geleerden zijn het wel eens over het neofascistische karakter van een dergelijke beweging en over de leegte van populistische opvattingen in het algemeen. Rita windt er geen doekjes om: zij wil haar programma schrijven naar de wensen van de kiezers. Een andere manier om te zeggen dat je in het geheel geen eigen visie hebt. Tenzij je conservatieve xenofobie als ideologie wilt beschouwen, een stroming die zich tot doel heeft gesteld Nederland om te toveren in een goed bewaakt paradijs voor rijke ondernemers en andersoortig welvaartstuig.

Geen last meer van allochtonen met hun boerka’s en onverstaanbaar gejengel, geen last meer van ongeschoold gepeupel dat in de rij voor de voedselbank hun dagelijks voer haalt, geen last meer van milieumaatregelen die de grenzeloze groei van verkeer of industrie belemmeren. Heerlijk, nietwaar?

Populistische bewegingen als Trots op Nederland of Vrijheid voor Geert hebben de neiging het grootste deel van de werkelijkheid gemakshalve te negeren. Ze reduceren de wereld tot een begrijpelijk en kneedbaar fenomeen, waarover de mens met simpele maatregelen volledige controle kan krijgen. Een sausje van nostalgische romantiek over het aloude adagium ‘vroeger was alles beter’, en de collonnes gepeupel volgen je blind. Nijpende globale issues, ik noem het klimaatvraagstuk, de ongelijkheid tussen rijk en arm, of het feit dat er iedere seconde ergens een kind een sterft van de honger, daar kijken de populisten gemakshalve van weg. De wereld is niet groter dan je eigen achtertuin. En het lullige is, ergens hebben ze nog gelijk ook. Het is een aantrekkelijk standpunt. Je negeert de rest van de wereld, behalve wanneer deze in ons land voor problemen zorgt. In dat geval schop je de rest van de wereld er gewoon weer uit.

Een gemakkelijke oplossing, maar grenzend aan waanzinnige stupiditeit. Denk er maar eens over na. Daar waar de globalisering van de economie al lang een feit is, wil Wilders de euro per direct afschaffen. Lijkt me prachtig, dan gaan we weer met spelden en kralen ruilen. En zo zijn er wel meer oplossingen van Verdonk en Wilders die uitblinken in infantiele eenvoud. Dat zal ook wel die vijfendertig zetels verklaren die ze samen kunnen halen; domme oplossingen spreken domme mensen aan, en daar zijn er in dit land genoeg van.

Vandaag verscheen een overzicht van de ideeën van de aanhangers van Verdonk. Ik had hartelijk om de suggesties kunnen lachen als ze niet zo aartsfout waren geweest. Het probleem van de criminaliteit wordt opgelost door de doodstraf opnieuw in te voeren. De files verdwijnen nadat alle snelwegen minimaal zesbaans zijn geworden. Moslims mogen hun vrouw en kinderen niet meer naar dit land brengen, met een boerka de straat niet meer op, en geen nieuwe moskeeën bouwen.

Nou, daar kan Rita wel wat mee. Wilders ook, trouwens, het is wachten op een coalitie. Die waarschijnlijk meteen stuk zal lopen op hoe de doodstraf dan precies uitgevoerd moet worden. Ik stel mij zo voor dat Wilders in ieder dorp in Nederland naast dat goeie ouwe blauwe plaatsnamenbordje een boom wil zien met een opgeknoopte moslim met een boerka aan. Rita daarentegen voelt meer voor een dodelijke injectie, die ze af en toe zelf zal toedienen, ze komt tenslotte graag onder het volk.

En ik? Ik walg van deze repressieve terreurtaal. Trots op Nederland gaat zich helemaal niet inzetten voor het behoud van het Nederlandse karakter. Ik weet niet uit welk land u komt, maar ik ben in mijn Nederland opgegroeid met heel andere ideeën. Openheid en tolerantie jegens de medemens, hoe anders die ook is. Ruimdenkendheid en vooruitstrevendheid om de problemen van Nederland en van de wereld mee aan te pakken. Dát is Nederland ten voeten uit. Laat u niets wijsmaken door mensen die gedreven worden door angst en egoïsme.

Als het ooit zover komt dat gefrustreerde machtswellustelingen als Verdonk of Wilders het in Nederland voor het zeggen krijgen, dan pak ik per direct mijn koffers. Dan ga ik naar een land waar de menselijke waardigheden wél hoog in het vaandal staan. Denermarken, of Zweden, of misschien wel Amerika, als Obama daar president wordt. En ja, ik heb getwijfeld over België. België, want daar doen ze niet aan regeringen...

RTL Boulevard

Eén van de meest sneue programma's die ik op televisie ontwijk is RTL Boulevard. Albert Verlinden met z’n bloemkolenneus praat honderduit over Georgina Verbaan die gesnapt is zoenend met een andere kerel. Naast Albert zit een misdaadverslaggever die duidelijk is uitgekozen op zijn profiel; zijn neus is nog groter dan die van Albert en vangt de aandacht een beetje weg. Dat hij blijkbaar ook nog iets te melden heeft, hoor ik al niet meer. Ik zap verder, terwijl ik me afvraag of mensen echt niets beters te doen hebben dan hun tijd te vullen met dit soort walgelijke onzin.
Hoeveel mensen zouden er naar kijken, een miljoen of wat? Als Britney Spears boodschappen gaat doen wordt ze omsingeld door jounalisten en fotografen die haar tot uiterste wanhoop drijven en, net als Lady Di, de vernieling in helpen. En waarom? Omdat er geld mee verdiend wordt. En dat is het erge eraan. Want ik snap werkelijk niet hoe het zover heeft kunnen komen. Wat is er in vredesnaam nou zo interessant aan de boodschappentas van mevrouw Spears, of de nieuwe liefde van mevrouw Verbaan? Ik heb wel andere dingen aan mijn hoofd, het zal mij aan m'n reet roesten wat die omhoog gevallen poppetjes in hun vrije tijd uitspoken.
Maar de bladen verkopen en Albert heeft zijn trouwe schare kijkers. Er zijn blijkbaar genoeg mensen die het niet met mij eens zijn. Zoiets heet: "er is een markt voor", en dat vergoeilijkt alles in deze maatschappij. Maar als het aan mij ligt, dan zouden die mensen zich eens moeten afvragen waar ze eigenlijk mee bezig zijn. Zouden hun levens misschien zó leeg zijn, dat ze het willen vullen met de levens van anderen?

Ach nee, joh, zegt mijn vriendin dan, wind je niet zo op. Het is slechts een vorm van onschuldig vermaak waar je niets achter moet zoeken. Maar dat is mij te simpel, kritisch als ik ben. Want ik noem dit niet onschuldig. Niet wanneer er kwaadwillenden achter zitten, het type volk dat uit is op macht en rijkdom. Dat zijn de mensen die er vroeger voor zorgden dat onschuldige dorpsbewoners op grond van achterbakse geruchten aan een hoge boom werden opgeknoopt; nu vergaren ze hun geld door andermans privéleven te verkopen en hen zo, in ieder geval figuurlijk, om zeep te brengen. Daar is niks onschuldigs aan. En al die onschuldige mensen die er naar kijken of de roddelbladen kopen, die piepen wel anders wanneer zíj ineens het slachtoffer zouden zijn van sluipfotograaf van Tellingen of kwallenkoning Verlinden.

Het is gemakkelijk om je als mens te verschuilen achter een illusie van onwetendheid terwijl je eigenlijk gewoon een moment van luiheid en slapte hebt. Ik ken het gevoel, ik lees ook de Story uit de leesmap als ik op mijn frieten wacht. Het vergt een zekere mate van discipline om je aan je principes te houden en niet als een blinde vlieg op de stront af te komen die de wereld je voorzet. Stront, die alleen maar gemaakt wordt om geld mee te verdienen. Over de ruggen van anderen, over de rug van u. Wilt u daaraan mee blijven doen? Nou, ik niet!