Afgelopen week ontstond ophef over een youtubefilmpje waarin te zien was hoe kansloze brommerjeugd een mentaal minder bedeelde soortgenoot fysiek nogal grof mishandelden, en nog eens hard om kon lachen ook. Geïnterviewde volwassenen spraken er verbijsterd schande van, en in studio 1-vandaag ontspon zich een zinloos gesprek over de censuurplicht van youtube of internetproviders.
De jongeren zelf werden helaas buitenspel gezet. Gelijk aan de futiele pogingen om onze Westerse democratie aan Arabieren op te leggen, lijken we te verwachten dat onze morele waarden en normen passen in de belevingswereld van jongeren.
En dat terwijl gedegen wetenschappelijk onderzoek heeft laten zien dat de meeste adolescenten hun empathisch vermogen pas ná de pubertijd ontwikkelen. Een kind van tien of vijftien kan zich eenvoudigweg niet inleven in iemand anders en snapt daarom niet dat hij iemand kan kwetsen met een handeling waar hij zelf weinig last van heeft. Het zou een hoop zelfkwelling schelen als ouders dit wisten.
Het onderzoek verklaart in ieder geval wel waarom kinderen zo gemeen kunnen zijn. Keihard pesten is niemand vreemd, en natuurlijk zijn de zwakkeren het haasje. Giet er een sausje gewelddadigheid overheen – nog zo’n prettige menselijke eigenschap – en zie daar: ze slaan een mongooltje in elkaar. Of ze gooien stenen naar auto’s en treinen, om maar wat te noemen.
Het verklaart tevens waarom kinderen zonder scrupules of afkeer de meest bloederige computerspelletjes kunnen spelen, of gefascineerd kunnen kijken naar gewelddadige televisieseries en films. Die overigens in ruime mate op ieder tijdstip van de dag worden aangeboden. De tijd dat het A-team tien rondjes munitie leegknalde zonder een druppel bloed te doen vloeien is helaas voorbij.
Ik ben geen voorstander van de vanzelfsprekendheid van het geweld op de diverse schermen. Ik geloof best dat kinderen hiervan niet vriendelijker worden, dat is wetenschappelijk inmiddels ook wel redelijk onderbouwd. Maar dat sommige ouders niet inzien dat pesten, plagen, en knokken normaal kindgedrag is, getuigt vooral van naïeviteit.
Dat kinderen en empathie niet samengaan, wreekt zich bijvoorbeeld ook in films. U kent zo’n scène wel, wanneer een klein jochie met een serieus gezicht in prachtig nederlands zijn excuses aanbiedt, hij had het zo niet bedoeld, en hij snapt dat hij moeders veel pijn heeft gedaan. Braak. Een echt kind zegt zoiets alleen maar om ergens mee weg te komen.
Goed, kinderen zijn dus gevaarlijke etters. Welke opvoedkundige mogelijkheden zijn er eigenlijk voorhanden? Mijn eerste, waarschijnlijk primitieve, reactie was om die jochies opvoedkundig eens goed in elkaar te timmeren. Laat ze maar voelen wat er gebeurt als ze zich niet aan de regels houden. Je zou denken dat ze zo’n signaal nog wel kunnen snappen. Maar eerlijk gezegd zie ik mezelf, als aanstaande vader, niet zomaar mijn eigen kind een hengst verkopen. Dan is het wellicht ook niet helemaal jofel om kinderen van anderen te meppen.
Bovendien is er net een evaluatie van het Glen Mills instituut geweest, een kliniek voor jong tuig waar ze een op een Amerikaanse leest geschoeid conservatief heropvoedingsprogramma krijgen aangeboden. Volgens een ex-opvoeder betekende dat in ieder geval een flink potje fysieke repressie. Het recidiefpercentage van deze jongeren bleek rond de vijfenzeventig procent te liggen, dik boven de vijftig die met onze psychologische methoden wordt gehaald. Jammer, maar helaas.
Zonder eten naar bed dan? Twee weken huisarrest, vier weken een computerverbod? Moderne opvoedmethoden schrijven een serieus gesprek voor, waarin je aan je kind uitlegt waarom hij een mongooltje niet moet slaan. Ik zie het eerlijk gezegd niet gebeuren, zo’n gesprek.
Gelukkig groeien de meesten er wel weer uit, als ze eenmaal een beetje empathie ontwikkelen. Als je daarnaast als ouders zorgt voor een stabiele omgeving, dan zal de kans dat je kind op het criminele pad belandt vast niet zo groot zijn. Daaarom is volgens mij de oplossing voor het probleem waarmee ik deze column begon heel eenvoudig: slachtofferhulp voor de ouders. En, uiteraard, voor iedere mongool een helm. Want geslagen worden ze toch.
1 opmerking:
wat een leuk stuk, gefeliciteerd Pama!
Een reactie posten