Seculier

Het is één van die woorden waarvan tot voor kort bijna niemand wist wat het betekende, en waarbij ik nog steeds in het duister tast als ik het moet vervoegen. Seculirarisatie? Seculisering? Ik heb geen idee.

Nu zesenzestig miljoen Turkse moslims op de Europese deur kloppen, staan wij op onze achterste seculiere poten om hen te wijzen op de kwalijke gevolgen van een huwelijk tussen regering en moskee. Want wij weten wel beter, en zoals gewoonlijk wijzen we onze belerende vingertjes naar nietsvermoedende anders-denkenden.

Maar in een land waar de islam diepere wortels heeft dan het koekhappen in Nederland snappen ze niet waar wij ons zo druk om maken. Een collectief schuldgevoel, het spook van ons koloniaal verleden, is de Turken vreemd. Al denken de Armeniërs daar anders over, maar dat terzijde.

Wij Europeanen hebben een fraaie historie waar het kerkelijke bemoeienissen met staatsaangelegenheden betreft. De evangelisering van de wereld voer op imperialistische driemasters in een tijd dat Europa het kapitalisme ontdekte. Terwijl de mannen van god met hun rechterhand Spaanse en Hollandse slavenhandelaars zegenden, brandden ze met hun linker de ene na de andere inheemse cultuur tot op de laatste bladzijde af.

Daarom hebben we seculiriteit bedacht: om het christendom buiten onze staat en onze nationale moraal te houden. Om niet nogmaals in de naam van god hele volkstammen af te slachten en hun land en rijkdom in te pikken.

Helaas is het Westen niet zo seculier als wij de moslims doen geloven. Zo wordt in de ‘grootste’ democratie ter wereld een president gekozen omdat hij zich net een beetje meer christelijk voordoet dan zijn opponent. Zijn neokoloniale leger krijgt de zegen van god mee op weg nar het zwarte woestijngoud. Ook het Amerikaanse geld is opgedragen aan god; een zonde waarvan wij sinds de invoering van de euro gelukkig zijn verlost.

Dan de kwestie Israël, waar het seculiere principe moeilijk te hanteren is. Ik weet namelijk niet of het jodendom nu een religie, een volk, of een religieus volk is. Hoe seculistisch is dat?

Ook in ons eigen land staan wij in ons seculiere hemd. Deze column werd vorige week geboren toen ik rond etenstijd op twee van de drie Nederlandse publieke zenders met de EO werd geconfronteerd. Let wel, van mij mogen ze uitzenden wat ze willen op ieder willekeurig reliekanaal, maar de publieke omroepen behoren net zo seculier te zijn als de staat. Voorkeuren en meningen over god, prima. Echter, een omroep die de evolutie verknipt en hun eigen versie als waarheid brengt, overschrijdt de grens tussen mening en dogma. Mensen die denken dat de wereld in zeven dagen is gemaakt, en de botten van dinosauriërs door god zijn bedacht om ons van een hobby te voorzien, zouden wat mij betreft de toegang tot een publiek kanaal ontzegd moeten worden.

Nog dubieuzer seculierig is onze regering, waarvan twee partijen zelfs hun naam lenen aan hun christelijke geloofsovertuiging. De politieke agenda van met name de CU is rechtstreeks gebaseerd op de bijbel, en aldus in feite staatsgevaarlijk.

Een discussie over het onderwijs, het homohuwelijk, of bijvoorbeeld abortus en euthanasie, moet gaan over de vrijheid van een individu in het kiezen van zijn eigen lotsbestemming, en de hulp die een maatschappij hem daarbij biedt. Hier is geen plaats voor een religieuze doctrine, zeker niet als deze gestoeld is op overlevering zonder enig wetenschappelijk, filosofisch, of anderszins inhoudelijk bewijs.

Gelukkig groeit intussen de rij intelligentia die het westen erop wijst dat ze niet moet proberen haar democratie en haar maatschappij op te leggen aan landen die een volstrekt andere culturele en historische ontwikkeling hebben doorgemaakt. Dat lijkt mij een gezonde instelling. Een globaal seculier streven, om het zo maar te zeggen. Het wachten is nu nog op het moment dat onze christelijke leiders niet elke bebaarde Arabier met een hoedje voor een godsdienstfanaat aanzien.

moderne leugens

Vraagt u zichzelf wel eens af hoe eerlijk u eigenlijk bent?

Moet u toch eens doen. Want straks is het te laat, dan bent u verzopen in het behaaglijke bad van leugens en bedrog waar wij ons iedere dag als varkens in de modder in wentelen. De meeste leugens gaan waarschijnlijk aan u voorbij zonder dat u het in de gaten heeft. Daar zijn ze te geraffineerd, verwrongen, of eenvoudigweg te onzichtbaar voor. Maar zo nu en dan botst er eentje tegen uw neus. Vervelend, u wuift ze liever weg.

Want u weet eigenlijk wel dat uw democratisch gekozen leiders u zonder blikken of blozen voorliegen over geld, macht, en massavernietigingswapen, maar toch stemt u telkens weer op ze. U weet eigenlijk wel dat uw economische boost van het afgelopen decennium over de ruggen van het milieu en de derde wereld is gegaan, maar toch kocht u ieder jaar weer. En die sigaret, die is echt niet uw laatste.

We liegen alsof we ermee geboren zijn. We leven liever de leugen dan de waarheid. Ja schat, je ziet er weer schitterend uit. Met je honderddertig kilo en je varkenskop.

Ik geef toe dat het moeilijk is eerlijk te blijven als je je omringd weet door namaak en bedrog. De wereld toont u nooit zijn ware gezicht, maar dat wat anderen willen dat u ziet. Het kapitalistische slagschip stuwt onverminderd voort op de golven van reclame en PR machines, die hun wereldbeeld voor u opdienen als een smakelijk drie-gangen menu van gedrogeerd vlees en bespoten groenten.

Niet dat het vroeger beter was. De sporthelden wiens posters aan uw muur hingen moeten nu één voor één hun medailles inleveren. De lippen en borsten van een bevallige blondine die op uw deur prijkte, blijken van plastic te zijn. Maar dat wist u toen nog niet. En de maanlanding, die is toch eigenlijk opgenomen in een keldertje in Hollywood?

Ooit waren er mensen wiens roeping het ontmaskeren van leugens was. Zij noemden zich advocaten en beschermden ons tegen valse beschuldigingen en scheve rechtspraak. Zij riepen dat zelfs verkrachters en moordenaars recht hadden op een eerlijk proces, en ik gaf ze gelijk.

Maar de zucht naar weelde slaat niemand over. Tegenwoordig meten advocaten hun succes niet af aan strafvermindering, maar aan het aantal jaguars in hun garage. Voor een dikke zak poet en een beetje dope veranderen ze met veel grandeur notoire criminelen in goedhartige mensenvrienden. Eerlijke getuigen verlaten bang en huilend het bankje, en mocht de rechter toch het oordeel schuldig vellen, dan volgt steevast het lucratieve pad naar hoger beroep.

Soms wordt het zelfs hen te gortig om de waarheid te verdraaien. Dan gooien ze het op een procedurefout of oneerlijke rechtsgang. Zo claimde de advocaat van de Belgische jongen die in koelen bloede twee allochtoonse meisjes had doodgeschoten, dat zijn client bij voorbaat al veroordeeld was door alle negatieve berichtgeving. Dat de jongen op heterdaad was betrapt en tevens had bekend, deed volgens de advocaat niet ter zake.

Ook de raadsman van beroepscrimineel Holleeder wond zich op over de rol van de media. Speculaties rondom de dood van al weer de vierde getuige tegen Holleeder en Holleeder zelf waren volgens hem uit de lucht gegrepen. Wij weten wel beter; een ervaren gebruiker als Zeegers dient zichzelf en zijn vriendin niet zomaar een overdosis toe.

Maar advocaat Kuyper probeerde ons met een goudeerlijke smoel te verkopen dat de zon schijnt terwijl het pijpestelen regent. O wee de journalist die anders beweert. Iemand dreigen een proces aan z’n broek te doen kan niet overtuigender klinken dan uit de mond van een strafpleiter. En dus laat de media hun pootjes hangen naar de grillen van leugenachtige rijkaards in dure pakken. Zelfs Peter R. de Vries onthield zich van commentaar.
Hoeveel vertrouwen kan je hebben in een rechtssyteem waarvan de pleitbezorgers van eerlijkheid grote leugenaars zijn? Net zo veel als in een maatschappij die zichzelf verrijkt door leugens en bedrog, en net doet alsof z’n neus bloedt.

Ik hoop dat u zichzelf inmiddels heeft afgevraagd hoe eerlijk u eigenlijk bent, en dat u tot een geruststellende conclusie bent gekomen. De waarheid is tenslotte altijd snel genoeg.

Hirsch(i) (B)Ali(n)

Ze is weer voor even onder ons, de Jeanne D’Arc van de moslima’s.

Onze besneden Afrikaanse parel landde op Schiphol, en ik vroeg me af waarom. Haar beveiliging is opgeheven, en het eerste wat ze doet is terugkeren naar het land waar de dreiging het grootste is, getuige de brute moord op Theo van Gogh. Ze kon meteen aanschuiven bij Geert en Jami aan de geheime kaarttafel.

In mijn naïeviteit had ik er nooit bij stil gestaan dat ik al tijden een financiële bijdrage lever aan de persoonsbeveiliging van onder meer Ayaan HA (in verband met de dreiging zal ik haar achternaam mijden) en policlown Wilders. Dat wil ik helemaal niet, dacht ik meteen.

Want waarom zou ik betalen voor de beveiliging van mensen die anderen – bij voorkeur extreme moslims – tot op het bot toe beledigen? Als jij zo graag iemand op zijn bek wil slaan, ga vooral je gang, maar kom achteraf niet bij mij zeuren als ze terug slaan.

Het lijkt er echter op dat de intellectuele elite van onze modeldemocratie het oeroude principe ‘eigen schuld, dikke bult’ onder het tapijt van een pseudopacifistische beschaving willen schuiven. De verhouding tussen tolerantie en vrijheid wordt helemaal zoek geluld.

Natuurlijk, onder de noemer van vrijheid van meningsuiting mag iedereen zeggen wat hij of zij wil. Zo legde ik laatst aan een dominee uit dat Jesus eigenlijk een gefrustreerde pedo was en ik met het nieuwe testament mijn reet nog niet zou willen afvegen. Toen de man commentaar had, propte ik zijn bek vol met hosties terwijl ik mij beriep op mijn vrijheid van meningsuiting. Niemand die me wat doet.

Maar dat argument is eigenlijk een drogreden waarachter we onze lafheid verbergen. Want geef maar toe: we zijn gewoon bang. Nederland zit vol met watjes die het in hun broek doen voor geweld en als de dood zijn voor de dood. We zijn zo bang om te sterven, dat een begrafenis van een willekeurige bejaarde uitmondt in een twee uur durend spektakel van wansmaak en neptranen. De algemene beschouwingen, toch de belangrijkste kamerzitting van het jaar, worden zonder pardon stil gelegd vanwege de dood van een soldaat in Afghanistan. Alsof een goede soldaat niet in het harnas hoort te sterven. Zoals gezegd, de verhoudingen zijn volledig zoek.

En het is niet dat Ayaan het niet zelf zou kunnen betalen. De Amerikaanse rechts conservatieve denktank – je moet welhaast een besneden clitoris hebben om van zo’n club lid te willen worden – verdient geld genoeg aan eigen uitgaven van inspirerende boeken zoals ‘The Iranian Time Bomb’ en ‘Surrender is not an option’. Waarom Ayaan HA haar clubje niet om een lening heeft gevraagd, in afwachting van haar permanente verblijfsvergunning en bijkomend recht tot fondswerving, roept vraagtekens op. Ze wist immers al lang dat haar persoonsbeveiliging opgeheven zou worden.

Maar de hele kwestie heeft me wel meer verbaasd. Waar bleef de motie van Wilders? Het gaat hier immers om een moslima met een dubbele nationaliteit die op onze kosten in Amerika woont en werkt. En Verdonk roept nu ineens dat de overheid gewezen asielzoekers die ons land weer hebben verlaten vrolijk moet blijven betalen. Over dubbele moraal gesproken.

Maar de grootste verrassing was echter ons nationaal watjessymbool Balkenende. Hij stelde namelijk dezelfde vraag als ik: wat komt Ayaan hier überhaupt doen? Ze kan maar beter stoppen met zeuren en het eerste vliegtuig terug nemen, adviseerde hij koeltjes.

Jan Peter Balkenende die mijn week goedmaakt. Het moet niet gekker worden. Ik ben benieuwd hoe lang hij het stoere jongetje uit blijft hangen.

Waarschijnlijk totdat iemand hem bedreigt.