“Muy bien libro!” zei de kleine man en hij lachte zijn rottende tanden bloot.
Normaal gesproken is mijn eerste reactie om terug te duwen, ongeacht wat ze me proberen aan te smeren. Maar nu viel mijn oog op het zwarte hakenkruis dat prominent op de voorkant van het boek prijkte. ‘Mein Kampf’, door Adolf Hitler. Logisch, dacht ik, die kerel denkt natuurlijk dat ik een ariër ben.
Ik had het beruchte boek nog nooit in mijn vingers gehad. Opgewonden besefte ik dat ik keek naar het enige boek dat in Nederland verboden is, het literaire magnum opus van wellicht de meest kwaadaardige autist uit de geschiedenis van de mensheid.
“Wat kost het?” vroeg ik aan de verkoper. “Veertig soles,” zei de man met een kop alsof hij er zijn hele familie een maand van moest onderhouden. Nou weet ik dat je in Peru altijd en overal wordt getild, dus zette ik mij schrap voor stevige onderhandelingen.
Maar toen rinkelden er enkele alarmbellen in mijn hoofd. Het was een verboden boek! Als ze m’n koffer zouden doorzoeken, terug op Schiphol, wie weet wat er dan zou gebeuren? Arrestatie, een hoge boete, of zelfs levenslange opsluiting als vermeende terrorist? Enkele reis Guantanamo Bay, pak uw koffers maar weer in.
Met spijt legde ik het boek terug bij de rest, en vertelde de man dat het verboden was in
Ollanda. Hij snapte er niks van. Verboden? Wat voor raar land is dat?
Inderdaad. Wat voor raar land is dit? Het CDA blies vorige week op hoge toon een minister terug toen die een soortgelijke verbazing opperde, nadat Wilders het vuurtje weer eens had aangestoken. In het kort hun argumenten.
Wilders noemde het een haatzaaiend boek. Welnu, als er iemand grossiert in haatzaaierij, dan is het Geert zelf. Laten we dan consequent zijn, en allereerst hém verbieden. En wat te denken van de bijbel, het handboek van de CDA? Ik weet eigenlijk niet of er meer dooien zijn gevallen in de naam van Onze Lieve Heer dan in de naam van Onze Boze Adolf. Niet dat het aantal slachtoffers echt belangrijk is, het gaat hier om haatzaaierij. Maar toch.
Een ander kamp leunde op het handjevol bejaarden dat nog samenhangende herinneringen koestert van de tweede wereldoorlog. Die mensen kunnen zich gekwetst voelen als Mein Kampf ineens met stip de boeken top-tien binnenduikt. Bij mij slaat deze vorm van kleinburgerlijke bejaardenbetutteling de bek dicht. En even later valt ie van verbazing weer open, als onze politici vertellen dat ze bang zijn dat de opgeschoten Lonsdale jeugd uit Venlo foute ideeën uit het boek overneemt. Alsof hun racisme níet uit onwetendheid is geboren.
Het argument van de voorstanders, namelijk dat het boek elders vrij verkrijgbaar is en eenvoudig te bestellen of down te loaden via internet, is net zo invalide als de rest. Ter vergelijking: in Amerika is een uzi legaal, en te bestellen via internet. Zullen we onze wapenwet dan ook maar aanpassen?
Helaas bleef de kern van de zaak buiten schot. Dat is namelijk deze principiële vraag: mag je in een democratie die rust op de pijlers van vrije meningsuiting een boek verbieden?
Gevoelsmatig zou ik zeggen ‘nee’, maar ik geef toe dat je er een interessante filosofische avond over zou kunnen organiseren. Zo impliceert het bijvoorbeeld dat we onszelf verbieden iets te verbieden. Dat kan enige verwarring scheppen.
Ik kwam er vandaag achter dat Mein Kampf helemaal niet verboden is in Nederland. Wilders riep maar wat, je mag het gewoon in de kast hebben staan. Hoogstens meent de Nederlandse Staat het auteursrecht op het boek te hebben (leg dat maar eens uit aan de familie H.), en verbiedt hij uit dat recht herdruk of verspreiding. Een fraai staaltje gedoogbeleid, dat overigens ook in Duitsland zo wordt toegepast.
Ik liet een vloek toen ik dit ontdekte. Was ik toch weer te braaf geweest. Nu rest mij niks anders dan de gang naar een openbare bibliotheek. Want ik wil nou wel eens weten waar iedereen het toch over heeft.
2 opmerkingen:
Tja Paul, wat moet ik ervan zeggen? Zo langzamerhand heb ik de discussie uit deze column al te vaak uitgemolken zien worden door zowel voor- als tegenstanders van betutteling. En ben er dus een beetje moe van. Een verplichte etude voor elke zichzelf respecterende columnist, zo lijkt het wel.
Persoonlijk geloof ik niet dat een enkel boek, of column, brief of andersoortig geschrift mij zou kunnen aanzetten tot haat, behalve dan wellicht tegen de schrijver daarvan. Voor haatzaaien is meer nodig dan wat ongenuanceerde vuilspuiterij (want dat kan altijd worden uitgelegd als een onbegrepen stijlvorm die juist het tegengestelde beoogt.) Echt haatzaaiende geschriften bestaan volgens mij alleen bij de gratie van de juiste context. Een context waarin vrije meningsuiting wordt onderdrukt en afwijkende meningen gecensureerd. En dat pleit er in elk geval voor om het boek toch maar gewoon vrij te geven.
Eerlijk gezegd vind ik het jammer dat je niet echt een standpunt inneemt - anders dan de oppervlakkige teleurstelling over het gedoogbeleid van Vadertje Staat. Want dat beleid is in het geval van Mein Kampf ook wel weer begrijpelijk in dit post-WOII era waarin de vreselijke herinneringen (en het plaatsvervangend schuldgevoel) nog te vers zijn. Misschien kun je na lezing van het bewuste boek nog eens een column wijden aan de vraag of een boek op zichzelf in staat is tot haatzaaien? Los van de vraag of we er dan goed aan doen het te verbieden, want die discussie kennen we nu wel.
In vergelijking met China zijn we prima bezig hier. Echt geinteresseerden kunnen 't boek wel ergens downloaden. In China mag je nog geen fabeltje publiceren of je wordt al 10 jaar in de cel gezet.
Een reactie posten