Basisklanten

Wat is er toch mis met dit land?

Die vraag rolt ieder jaar weer over menig kersttafel. Starend in het hol van een gevulde kalkoen, voelen we ons ineens schuldig over hoeveel wij er met de kerst doorheen jagen terwijl armoede en honger elders onverminderd voortwoekeren. Maar we willen er niet aan denken, het is tenslotte een feestelijke aangelegenheid. En dus verschuilen we ons met z’n allen achter onze eigen ellende.

De vooruitzichten voor 2008 zijn natuurlijk somber: een koopkrachtverlies van enkele tientjes dreigt voor menigeen als straks de zorgverzekeraar zijn schaapskleren uittrekt. De energie is geprivatiseerd en wordt dus explosief duurder, de VVD regeert niet mee en dus wordt autorijden een zonde, en als straks de zeespiegel een halve meter stijgt, krijgen we allemaal natte sokken.

Bovendien, we hebben het al zo slecht (zei hij sarcastisch). Ik las in de krant dat de vluchten naar Amerika vol zitten met Hollanders die wapperend met waardeloze dollars New York lachend leegkopen. De rij voor de Apple Store is drie blokken lang. Ondertussen vliegen stukjes opgespoten zand op de miljonairsfair als warme koekjes over de toonbank en raakt ons wagenpark steeds beter ingespeeld op even fraaie als fictieve off-roads. We hebben zoveel, maar we willen nog steeds meer. Consumptie, het is onze tweede natuur. Wat onze eerste was, dat zijn we al lang vergeten.

De politiek rommelt ondertussen op gebruikelijke wijze verder. De verzamelde pers van krant en televisie kiest een inhoudsloze fascist als beste politicus van het jaar. De reden? Een aantal goed getimede one-liners, aldus het persbericht. Je zou haast denken dat de NOS door John de Mol is opgekocht.

De rest van Nederland houdt het bij Verdonk, wiens beweging vooral stil lijkt te staan. Dat zowel Wilders als Verdonk de grote afwezigen waren tijdens het belangrijkste jaarlijkse integratiedebat, en daarmee hun politieke geloofwaardigheid tot op het nulpunt deden dalen, doet blijkbaar niet terzake.

Ondertussen winden onze volksvertegenwoordigers zich op over volstrekt nutteloze zaken, zoals een brand in het Catshuis. De onderste steen moet boven, roepen ze in koor, er komen twintig kamervragen over. Want stelt u zich eens voor, de schuldige schilder had tinner gebruikt, en dat is immers brandbaar spul! U begrijpt, het zal niet lang duren voordat spiritus, wasbenzine, en afwasmiddel niet zonder vergunning in uw aanrechtkastje mogen staan.

Dat de vakbonden nog steeds een machtige positie hebben, werd jongstleden weekend pijnlijk duidelijk toen een politiestaking het voetbalprogramma op zijn gat legde. De jongens in het blauw, de knuppelaars van Amsterdam, hebben het slecht en willen een vergoeding voor iedere steen die ze terug koppen. Begrijpelijk, wie wil er nou bij de politie.

Henk Kessler in ieder geval niet. Maar ook hij moest anderhalve dag later aanschuiven in de alsmaar groeiende rij van stoere-taal-excuus-makers.

Vreemd eigenlijk. Je mag in dit land de islam tot op het bot toe beledigen en als iemand daarover valt, sla je hem met een flyer over vrijheid van meningsuiting om zijn oren. Maar als het níet over moslims gaat, dan kan je er vergif op innemen dat je een dag later, na enige morele druk van allerlei organisaties, sorry staat te zeggen. Hoezo hypocriet? Ik raak er steeds meer van overtuigd dat er een heel ongezonde anti-moslim bodem onder dit land ligt.

Nu we het toch over voetbal hebben: van Basten gooit eindelijk de handdoek in de ring. En maar hopen dat ie niet bij Ajax komt. Heeft u trouwens het interview met enfant terrible van Persie gezien? Die lichtte een tipje van de oranjesluier op. Oranje heeft namelijk basisklanten, zo zei de ooit van verkrachting verdachte voetballer. Een associatie was snel gelegd.

Clarence, hoe lang moet jij nog zitten? Zes wedstrijden, antwoordt de gedesillusioneerde topmiddenvelder. Drie bij goed gedrag.

En daar sta je dan onder de douche, je shampoo naast je op de grond. Om je heen staan gespierde lichamen volgeklad met tribal tattoos. Twee rotkoppen grijnzen je tegemoet: een gemillimeteriseerde Hollander en een pokdalige Marokaan.

Durft u te bukken?

Ach, het zijn Japie en Khalid maar. Prettige kerst!

Verwende Vijanden van Democratie

In deze drukke tijden schiet het columneren er helaas bij in. Ik weet dat u honger heeft naar mijn ontluisterende woorden, smacht naar haarscherpe analyses van de hedendaagse maatschappij, en niet kan wachten om onder het mom van een reactie eens flink te gaan schelden. Maar ik zeg u: ik kom tijd te kort. U zult het daarom moeten doen met dit tussendoortje.

Eerst aandacht voor Doekle Terpstra, die ons Nederlanders heeft opgeroepen de strijd aan te gaan tegen Wilders. Doekle, wat een prachtige naam is dat. Je kan er alle kanten mee op, maar probeer er maar eens op te rijmen.

‘Dit jaar een fraaie oekelele, voor onze kloeke Doekelele.’

Dat wordt niks. Niet dat Wilders het makkelijker heeft, overigens.

’Sinterklaas, waar zijn uw Pieten toch?’

‘Die zijn terug naar hun oerwoud gestuurd, kind.’

Wilders kon het natuurlijk niet over zijn kant laten gaan, en zijn reactie werd tot vervelens toe herhaald op het radiojournaal. Net terwijl ik naar het voetballen luisterde. Is het niet de reclame die je het leven zuur maakt, dan is het wel het nieuws.

Wilders beschuldigde Doekele van een aanval op de parlementaire democratie. Ha! Alsof je juist in een democratie geen commentaar mag leveren op het gedachtengoed van een partij! De reactie van Wilders is precies datgene waarvan hij ons beschuldigt: anti-democratisch. Dit omgekeerd beschuldigen doet hij overigens wel vaker. Zo zou de koran een fascistisch boek zijn. Zegt de fascist zelf. Het zal wel de plank voor zijn kop zijn die hem de wereld als een spiegel van zichzelf doet zien.

Een andere aardappeleter, Hansje Wiegel, hoopt op een bijzonder kado in zijn schoen: een nieuwe liberale partij. Hij heeft het goed gezien - de VVD is op sterven na dood - maar helaas kijkt hij de verkeerde kant uit. De tribune op de rechtervleugel zit namelijk mudjevol. Het zooitje neofascisten van de PVV zingt gebroederlijk ‘zie ginds komt de tsunami’ met de ijzeren nationalisten van Verdonk, terwijl om hen heen rijke zakkenvullers nieuwe kartels beklinken.

De VVD is verworden tot een belangenpartij voor asfaltvreters en vastgoedhandelaren. Hun leider krijgt een harde plasser van het woord ‘marktwerking’ en verwerpt ieder sociaal of milieuvriendelijk initatief omdat het slecht voor de economie zou zijn. En dat terwijl zijn heilige economie berust op slechts een handjevol slim bedachte modellen met schrikbarend weinig wetenschappelijke onderbouwing. Een dogma dus, en een behoorlijk fundamentalistische ook.

Voor de goede orde: het liberalisme is ooit geboren uit de Verlichting, en koestert de vrijheid van het individu boven bemoeienis van de staat. De letters V-V-D staan voor Volkspartij voor Vrijheid en Democratie. Een mondvol idealen waar de huidige VVD mijlenver van af staat.

Want één blik op de zaal tijdens het partijcongres leerde me dat deze partij een flink deel van het volk vooral nìet wil vertegenwoordigen. Ondernemers, oud geld, en softe conservatieven, die zag ik wel. Maar daar hield het ook wel zo’n beetje mee op.

Ook met de Vrijheid wordt een loopje genomen. Henk Kamp lanceerde een ridicuul voorstel om het helpen van illegalen strafbaar te maken. Als ik een buitenlander op straat zie liggen hard op weg dood te bloeden, zou ik hem als het aan de VVD ligt eerst om zijn verblijfsvergunning moeten vragen. Heeft ie die niet, dan loop ik door. Je vraagt je af hoeveel kortsluiting iemand in zijn hoofd moet hebben om tot een dergelijk onmenselijk en vooral onvrij idee te komen.

En hun Democratische principes? Nou, die gingen de prullenbak in toen Rutte milieuorganisaties en andere bonafide belangenbehartigers het recht wilde ontnemen om een bezwaarschrift in te dienen. Absurd natuurlijk, en zeer anti-democratisch. Weer een liberaal die niet weet waar hij onze democratie moet zoeken. Maar zolang zijn onwetendheid de economie niet schaadt, zal Rutte er niet van wakker liggen.

Zo poept de politiek iedere week weer genoeg aanstootgevende kolder uit waar we ons druk over kunnen maken. Maar weet u, ik heb het eigenlijk veel te druk om me bezig te houden met onzinnige meningen van omhooggevallen nietskunners. Ik vind het ook wel eens lekker om dat pafferige gewauwel lekker langs me heen te laten glijden, in plaats van er een column over te schrijven.

Bovendien, en daar verlaat ik u voor nu weer mee, in een democratie waar de stem van een onwetende malloot even zwaar telt als die van een doorgestudeerde intellectueel, kan het ook niet anders zijn dan dat de waanzin er regeert.

It's all about money

Zelfverrijking is de kanker van de Westerse maatschappij. Als de zucht naar geld ongelimiteerd gaat woekeren, sterft de omgeving in armoede.

Het probleem: geld kent waarde, maar geen norm. Met belachelijke excessen tot gevolg.

In de City van London krijgen aan het eind van het jaar ongeveer drieduizend advocaten een bonus van één miljoen pond bovenop hun salaris. De nieuwe topman van een Brits Private Equity fonds krijgt bij zijn aanstelling alvast vijftig miljoen euro, nog voordat hij iets heeft laten zien. Dan valt de bonus van twintig miljoen euro voor de baas van de ABN nog mee.

Dat de alsmaar groeiende winst van die bank is behaald over de ruggen van duizenden mensen die zonder pardon werden ontslagen, heeft de topmanager nooit aan zijn vorstelijk salaris gemerkt. En zo zijn er wel meer ‘saneringen’ waarbij rücksichtsloos een hele woonwijk van werk wordt beroofd omdat topmannen en aandeelhouders, hoe rijk al, nog rijker willen worden.

En dacht u nu werkelijk dat een topmanager die betaald wordt in aandelen van een bedrijf er alles aan doet om dat bedrijf beter te maken? Niet dus. Telkens weer blijkt dat hij er vooral op uit is zijn aandelen meer waard te maken, en daar zit een wezenlijk verschil. Prestatie-gebonden aandelen leiden vooral tot korte termijn strategie waarbij de gewone werknemers zoveel waard zijn als hun ontslag oplevert. De topman van Numico verdiende het absurde bedrag van achtenzeventig miljoen euro door eerst de koers te laten dalen, vervolgens een flink pakket prestatiegebonden-aandelen te regelen, en hierna het bedrijf weer op zijn normale manier te laten werken. Bingo.

Ander voorbeeld. Een journalist van de NRC heeft de werkwijze van de private equity fondsen blootgelegd. Die jongens zijn zeg maar de hooggradige maligne tumoren van het kapitalisme. Ze kopen met een beetje privé-kapitaal, en daarom los van de meeste regelgeving, grote conglomeraten op (zoals VNU, PCM, en SBS). Het overgrote deel van de overnamesom betalen ze echter niet uit eigen zak, maar met de kasreserves van het bedrijf dat ze kopen, en daarbovenop met dure leningen die ze via hetzelfde bedrijf afsluiten. Zo verandert binnen een mum van tijd een gezonde winstgevende onderneming in ziek arm bedrijf met een flinke schuldenlast. Dus moet de boel dan gesaneerd worden, en verdienen de managers ook nog wat aan de ontslagrondes.

Saillant detail is overigens dat bedrijven die rood staan geen belasting meer betalen, maar juist geld terug krijgen. Let wel, belastinggeld waar u en ik aan mee hebben betaald, en dat dus regelrecht in de zakken van de private equity jongens verdwijnt. Eerlijk? Ik dacht het niet.

Begrijp me goed, ik ben niet tegen persoonlijke verrijking. Een beetje liberalisme is mij niet vreemd. Iemand die beter zijn best doet dan een ander mag daar best beloond voor worden.

Maar de verhoudingen zijn zoek. De waarde van werk wordt in het huidige kapitalisme afgemeten aan de hoeveelheid geld die ermee gemoeid gaat, en niet aan wat het werkelijk waard is voor de maatschappij. Zo is geld an sich een hoger doel geworden.

Niemand maakt mij wijs dat de topman van een beursgenoteerd bedrijf een zwaardere baan heeft met meer verantwoordelijkheid dan een piloot van een Boeing 767 die jaarlijks veertigduizend mensen in zijn kist vervoerd, een hartchirurg die iedere dag eigenhandig weer een leven redt (althans, meestal), of een rechter die over de vrijheid van duizenden mensen beslist. Toch verdient een beetje topmanager vele malen meer dan deze vakmensen.

Zo trekt de heersende cultuur van schaamteloze hebzucht langzaam de angel uit het solidariteitsprincipe. Onze overheid probeert nog enig chemotherapeutisch werk te doen, met halve maatregelen waarop het clubje rijken nota bene nog commentaar heeft ook. Hoezo sociaal besef? Denken die geldwolven nou werkelijk dat ze met niemand rekening hoeven te houden, omdat ze meer geld hebben dan de ander?

Dat doet mij denken aan de moderne versie van een klassieke hit. Ben ik te min, omdat jij meer geld hebt dan ik?

Seculier

Het is één van die woorden waarvan tot voor kort bijna niemand wist wat het betekende, en waarbij ik nog steeds in het duister tast als ik het moet vervoegen. Seculirarisatie? Seculisering? Ik heb geen idee.

Nu zesenzestig miljoen Turkse moslims op de Europese deur kloppen, staan wij op onze achterste seculiere poten om hen te wijzen op de kwalijke gevolgen van een huwelijk tussen regering en moskee. Want wij weten wel beter, en zoals gewoonlijk wijzen we onze belerende vingertjes naar nietsvermoedende anders-denkenden.

Maar in een land waar de islam diepere wortels heeft dan het koekhappen in Nederland snappen ze niet waar wij ons zo druk om maken. Een collectief schuldgevoel, het spook van ons koloniaal verleden, is de Turken vreemd. Al denken de Armeniërs daar anders over, maar dat terzijde.

Wij Europeanen hebben een fraaie historie waar het kerkelijke bemoeienissen met staatsaangelegenheden betreft. De evangelisering van de wereld voer op imperialistische driemasters in een tijd dat Europa het kapitalisme ontdekte. Terwijl de mannen van god met hun rechterhand Spaanse en Hollandse slavenhandelaars zegenden, brandden ze met hun linker de ene na de andere inheemse cultuur tot op de laatste bladzijde af.

Daarom hebben we seculiriteit bedacht: om het christendom buiten onze staat en onze nationale moraal te houden. Om niet nogmaals in de naam van god hele volkstammen af te slachten en hun land en rijkdom in te pikken.

Helaas is het Westen niet zo seculier als wij de moslims doen geloven. Zo wordt in de ‘grootste’ democratie ter wereld een president gekozen omdat hij zich net een beetje meer christelijk voordoet dan zijn opponent. Zijn neokoloniale leger krijgt de zegen van god mee op weg nar het zwarte woestijngoud. Ook het Amerikaanse geld is opgedragen aan god; een zonde waarvan wij sinds de invoering van de euro gelukkig zijn verlost.

Dan de kwestie Israël, waar het seculiere principe moeilijk te hanteren is. Ik weet namelijk niet of het jodendom nu een religie, een volk, of een religieus volk is. Hoe seculistisch is dat?

Ook in ons eigen land staan wij in ons seculiere hemd. Deze column werd vorige week geboren toen ik rond etenstijd op twee van de drie Nederlandse publieke zenders met de EO werd geconfronteerd. Let wel, van mij mogen ze uitzenden wat ze willen op ieder willekeurig reliekanaal, maar de publieke omroepen behoren net zo seculier te zijn als de staat. Voorkeuren en meningen over god, prima. Echter, een omroep die de evolutie verknipt en hun eigen versie als waarheid brengt, overschrijdt de grens tussen mening en dogma. Mensen die denken dat de wereld in zeven dagen is gemaakt, en de botten van dinosauriërs door god zijn bedacht om ons van een hobby te voorzien, zouden wat mij betreft de toegang tot een publiek kanaal ontzegd moeten worden.

Nog dubieuzer seculierig is onze regering, waarvan twee partijen zelfs hun naam lenen aan hun christelijke geloofsovertuiging. De politieke agenda van met name de CU is rechtstreeks gebaseerd op de bijbel, en aldus in feite staatsgevaarlijk.

Een discussie over het onderwijs, het homohuwelijk, of bijvoorbeeld abortus en euthanasie, moet gaan over de vrijheid van een individu in het kiezen van zijn eigen lotsbestemming, en de hulp die een maatschappij hem daarbij biedt. Hier is geen plaats voor een religieuze doctrine, zeker niet als deze gestoeld is op overlevering zonder enig wetenschappelijk, filosofisch, of anderszins inhoudelijk bewijs.

Gelukkig groeit intussen de rij intelligentia die het westen erop wijst dat ze niet moet proberen haar democratie en haar maatschappij op te leggen aan landen die een volstrekt andere culturele en historische ontwikkeling hebben doorgemaakt. Dat lijkt mij een gezonde instelling. Een globaal seculier streven, om het zo maar te zeggen. Het wachten is nu nog op het moment dat onze christelijke leiders niet elke bebaarde Arabier met een hoedje voor een godsdienstfanaat aanzien.

moderne leugens

Vraagt u zichzelf wel eens af hoe eerlijk u eigenlijk bent?

Moet u toch eens doen. Want straks is het te laat, dan bent u verzopen in het behaaglijke bad van leugens en bedrog waar wij ons iedere dag als varkens in de modder in wentelen. De meeste leugens gaan waarschijnlijk aan u voorbij zonder dat u het in de gaten heeft. Daar zijn ze te geraffineerd, verwrongen, of eenvoudigweg te onzichtbaar voor. Maar zo nu en dan botst er eentje tegen uw neus. Vervelend, u wuift ze liever weg.

Want u weet eigenlijk wel dat uw democratisch gekozen leiders u zonder blikken of blozen voorliegen over geld, macht, en massavernietigingswapen, maar toch stemt u telkens weer op ze. U weet eigenlijk wel dat uw economische boost van het afgelopen decennium over de ruggen van het milieu en de derde wereld is gegaan, maar toch kocht u ieder jaar weer. En die sigaret, die is echt niet uw laatste.

We liegen alsof we ermee geboren zijn. We leven liever de leugen dan de waarheid. Ja schat, je ziet er weer schitterend uit. Met je honderddertig kilo en je varkenskop.

Ik geef toe dat het moeilijk is eerlijk te blijven als je je omringd weet door namaak en bedrog. De wereld toont u nooit zijn ware gezicht, maar dat wat anderen willen dat u ziet. Het kapitalistische slagschip stuwt onverminderd voort op de golven van reclame en PR machines, die hun wereldbeeld voor u opdienen als een smakelijk drie-gangen menu van gedrogeerd vlees en bespoten groenten.

Niet dat het vroeger beter was. De sporthelden wiens posters aan uw muur hingen moeten nu één voor één hun medailles inleveren. De lippen en borsten van een bevallige blondine die op uw deur prijkte, blijken van plastic te zijn. Maar dat wist u toen nog niet. En de maanlanding, die is toch eigenlijk opgenomen in een keldertje in Hollywood?

Ooit waren er mensen wiens roeping het ontmaskeren van leugens was. Zij noemden zich advocaten en beschermden ons tegen valse beschuldigingen en scheve rechtspraak. Zij riepen dat zelfs verkrachters en moordenaars recht hadden op een eerlijk proces, en ik gaf ze gelijk.

Maar de zucht naar weelde slaat niemand over. Tegenwoordig meten advocaten hun succes niet af aan strafvermindering, maar aan het aantal jaguars in hun garage. Voor een dikke zak poet en een beetje dope veranderen ze met veel grandeur notoire criminelen in goedhartige mensenvrienden. Eerlijke getuigen verlaten bang en huilend het bankje, en mocht de rechter toch het oordeel schuldig vellen, dan volgt steevast het lucratieve pad naar hoger beroep.

Soms wordt het zelfs hen te gortig om de waarheid te verdraaien. Dan gooien ze het op een procedurefout of oneerlijke rechtsgang. Zo claimde de advocaat van de Belgische jongen die in koelen bloede twee allochtoonse meisjes had doodgeschoten, dat zijn client bij voorbaat al veroordeeld was door alle negatieve berichtgeving. Dat de jongen op heterdaad was betrapt en tevens had bekend, deed volgens de advocaat niet ter zake.

Ook de raadsman van beroepscrimineel Holleeder wond zich op over de rol van de media. Speculaties rondom de dood van al weer de vierde getuige tegen Holleeder en Holleeder zelf waren volgens hem uit de lucht gegrepen. Wij weten wel beter; een ervaren gebruiker als Zeegers dient zichzelf en zijn vriendin niet zomaar een overdosis toe.

Maar advocaat Kuyper probeerde ons met een goudeerlijke smoel te verkopen dat de zon schijnt terwijl het pijpestelen regent. O wee de journalist die anders beweert. Iemand dreigen een proces aan z’n broek te doen kan niet overtuigender klinken dan uit de mond van een strafpleiter. En dus laat de media hun pootjes hangen naar de grillen van leugenachtige rijkaards in dure pakken. Zelfs Peter R. de Vries onthield zich van commentaar.
Hoeveel vertrouwen kan je hebben in een rechtssyteem waarvan de pleitbezorgers van eerlijkheid grote leugenaars zijn? Net zo veel als in een maatschappij die zichzelf verrijkt door leugens en bedrog, en net doet alsof z’n neus bloedt.

Ik hoop dat u zichzelf inmiddels heeft afgevraagd hoe eerlijk u eigenlijk bent, en dat u tot een geruststellende conclusie bent gekomen. De waarheid is tenslotte altijd snel genoeg.

Hirsch(i) (B)Ali(n)

Ze is weer voor even onder ons, de Jeanne D’Arc van de moslima’s.

Onze besneden Afrikaanse parel landde op Schiphol, en ik vroeg me af waarom. Haar beveiliging is opgeheven, en het eerste wat ze doet is terugkeren naar het land waar de dreiging het grootste is, getuige de brute moord op Theo van Gogh. Ze kon meteen aanschuiven bij Geert en Jami aan de geheime kaarttafel.

In mijn naïeviteit had ik er nooit bij stil gestaan dat ik al tijden een financiële bijdrage lever aan de persoonsbeveiliging van onder meer Ayaan HA (in verband met de dreiging zal ik haar achternaam mijden) en policlown Wilders. Dat wil ik helemaal niet, dacht ik meteen.

Want waarom zou ik betalen voor de beveiliging van mensen die anderen – bij voorkeur extreme moslims – tot op het bot toe beledigen? Als jij zo graag iemand op zijn bek wil slaan, ga vooral je gang, maar kom achteraf niet bij mij zeuren als ze terug slaan.

Het lijkt er echter op dat de intellectuele elite van onze modeldemocratie het oeroude principe ‘eigen schuld, dikke bult’ onder het tapijt van een pseudopacifistische beschaving willen schuiven. De verhouding tussen tolerantie en vrijheid wordt helemaal zoek geluld.

Natuurlijk, onder de noemer van vrijheid van meningsuiting mag iedereen zeggen wat hij of zij wil. Zo legde ik laatst aan een dominee uit dat Jesus eigenlijk een gefrustreerde pedo was en ik met het nieuwe testament mijn reet nog niet zou willen afvegen. Toen de man commentaar had, propte ik zijn bek vol met hosties terwijl ik mij beriep op mijn vrijheid van meningsuiting. Niemand die me wat doet.

Maar dat argument is eigenlijk een drogreden waarachter we onze lafheid verbergen. Want geef maar toe: we zijn gewoon bang. Nederland zit vol met watjes die het in hun broek doen voor geweld en als de dood zijn voor de dood. We zijn zo bang om te sterven, dat een begrafenis van een willekeurige bejaarde uitmondt in een twee uur durend spektakel van wansmaak en neptranen. De algemene beschouwingen, toch de belangrijkste kamerzitting van het jaar, worden zonder pardon stil gelegd vanwege de dood van een soldaat in Afghanistan. Alsof een goede soldaat niet in het harnas hoort te sterven. Zoals gezegd, de verhoudingen zijn volledig zoek.

En het is niet dat Ayaan het niet zelf zou kunnen betalen. De Amerikaanse rechts conservatieve denktank – je moet welhaast een besneden clitoris hebben om van zo’n club lid te willen worden – verdient geld genoeg aan eigen uitgaven van inspirerende boeken zoals ‘The Iranian Time Bomb’ en ‘Surrender is not an option’. Waarom Ayaan HA haar clubje niet om een lening heeft gevraagd, in afwachting van haar permanente verblijfsvergunning en bijkomend recht tot fondswerving, roept vraagtekens op. Ze wist immers al lang dat haar persoonsbeveiliging opgeheven zou worden.

Maar de hele kwestie heeft me wel meer verbaasd. Waar bleef de motie van Wilders? Het gaat hier immers om een moslima met een dubbele nationaliteit die op onze kosten in Amerika woont en werkt. En Verdonk roept nu ineens dat de overheid gewezen asielzoekers die ons land weer hebben verlaten vrolijk moet blijven betalen. Over dubbele moraal gesproken.

Maar de grootste verrassing was echter ons nationaal watjessymbool Balkenende. Hij stelde namelijk dezelfde vraag als ik: wat komt Ayaan hier überhaupt doen? Ze kan maar beter stoppen met zeuren en het eerste vliegtuig terug nemen, adviseerde hij koeltjes.

Jan Peter Balkenende die mijn week goedmaakt. Het moet niet gekker worden. Ik ben benieuwd hoe lang hij het stoere jongetje uit blijft hangen.

Waarschijnlijk totdat iemand hem bedreigt.

Het verboden boek

Nog niet zo lang geleden stond ik in een steegje in Cusco, Peru, voor een tafel waarop een indrukwekkende verzameling boeken lag uitgestald. Nog voor ik goed en wel had kunnen kijken, drukte de verkoper enthousiast een boek in mijn handen.

“Muy bien libro!” zei de kleine man en hij lachte zijn rottende tanden bloot.

Normaal gesproken is mijn eerste reactie om terug te duwen, ongeacht wat ze me proberen aan te smeren. Maar nu viel mijn oog op het zwarte hakenkruis dat prominent op de voorkant van het boek prijkte. ‘Mein Kampf’, door Adolf Hitler. Logisch, dacht ik, die kerel denkt natuurlijk dat ik een ariër ben.

Ik had het beruchte boek nog nooit in mijn vingers gehad. Opgewonden besefte ik dat ik keek naar het enige boek dat in Nederland verboden is, het literaire magnum opus van wellicht de meest kwaadaardige autist uit de geschiedenis van de mensheid.

“Wat kost het?” vroeg ik aan de verkoper. “Veertig soles,” zei de man met een kop alsof hij er zijn hele familie een maand van moest onderhouden. Nou weet ik dat je in Peru altijd en overal wordt getild, dus zette ik mij schrap voor stevige onderhandelingen.

Maar toen rinkelden er enkele alarmbellen in mijn hoofd. Het was een verboden boek! Als ze m’n koffer zouden doorzoeken, terug op Schiphol, wie weet wat er dan zou gebeuren? Arrestatie, een hoge boete, of zelfs levenslange opsluiting als vermeende terrorist? Enkele reis Guantanamo Bay, pak uw koffers maar weer in.

Met spijt legde ik het boek terug bij de rest, en vertelde de man dat het verboden was in

Ollanda. Hij snapte er niks van. Verboden? Wat voor raar land is dat?

Inderdaad. Wat voor raar land is dit? Het CDA blies vorige week op hoge toon een minister terug toen die een soortgelijke verbazing opperde, nadat Wilders het vuurtje weer eens had aangestoken. In het kort hun argumenten.

Wilders noemde het een haatzaaiend boek. Welnu, als er iemand grossiert in haatzaaierij, dan is het Geert zelf. Laten we dan consequent zijn, en allereerst hém verbieden. En wat te denken van de bijbel, het handboek van de CDA? Ik weet eigenlijk niet of er meer dooien zijn gevallen in de naam van Onze Lieve Heer dan in de naam van Onze Boze Adolf. Niet dat het aantal slachtoffers echt belangrijk is, het gaat hier om haatzaaierij. Maar toch.

Een ander kamp leunde op het handjevol bejaarden dat nog samenhangende herinneringen koestert van de tweede wereldoorlog. Die mensen kunnen zich gekwetst voelen als Mein Kampf ineens met stip de boeken top-tien binnenduikt. Bij mij slaat deze vorm van kleinburgerlijke bejaardenbetutteling de bek dicht. En even later valt ie van verbazing weer open, als onze politici vertellen dat ze bang zijn dat de opgeschoten Lonsdale jeugd uit Venlo foute ideeën uit het boek overneemt. Alsof hun racisme níet uit onwetendheid is geboren.

Het argument van de voorstanders, namelijk dat het boek elders vrij verkrijgbaar is en eenvoudig te bestellen of down te loaden via internet, is net zo invalide als de rest. Ter vergelijking: in Amerika is een uzi legaal, en te bestellen via internet. Zullen we onze wapenwet dan ook maar aanpassen?

Helaas bleef de kern van de zaak buiten schot. Dat is namelijk deze principiële vraag: mag je in een democratie die rust op de pijlers van vrije meningsuiting een boek verbieden?

Gevoelsmatig zou ik zeggen ‘nee’, maar ik geef toe dat je er een interessante filosofische avond over zou kunnen organiseren. Zo impliceert het bijvoorbeeld dat we onszelf verbieden iets te verbieden. Dat kan enige verwarring scheppen.

Ik kwam er vandaag achter dat Mein Kampf helemaal niet verboden is in Nederland. Wilders riep maar wat, je mag het gewoon in de kast hebben staan. Hoogstens meent de Nederlandse Staat het auteursrecht op het boek te hebben (leg dat maar eens uit aan de familie H.), en verbiedt hij uit dat recht herdruk of verspreiding. Een fraai staaltje gedoogbeleid, dat overigens ook in Duitsland zo wordt toegepast.

Ik liet een vloek toen ik dit ontdekte. Was ik toch weer te braaf geweest. Nu rest mij niks anders dan de gang naar een openbare bibliotheek. Want ik wil nou wel eens weten waar iedereen het toch over heeft.

Schaamlippen

De strontlading negatief commentaar die ik na de vorige column per email binnen kreeg, deed mij vermoeden dat voetbal niet het beste onderwerp is om inhoudelijk over te schrijven. Men vindt dat namelijk niet interessant genoeg. Ik zal er mee moeten leren leven dat mijn publiek bestaat uit kritische denkers over maatschappelijk relevante issues. Die paar malloten die mijn passie voor Ajax delen, spreek ik wel in de kroeg.

Welnu, vind dan maar eens een interessant onderwerp. Ergernis is de bron van een goede column, maar helaas heb ik mij deze week nauwelijks opgewonden. De wekelijkse clownsact van Geertje Wilders is inmiddels gemeengoed geworden; ik hoef daar niet over te schrijven aangezien hij zichzelf en die miljoen idioten die op hem hebben gestemd al voldoende voor lul zet. Jan Pronk deed eveneens een hoopvolle poging, maar zei de volgende dag al weer sorry. Hoe flauw.

Gelukkig werd ik gered door een documentaire over een onderwerp dat niemand koud zal laten: de schaamlippen! Wie kent ze niet? Die vermetele hangflappen komen in de beste huishoudens voor, en nu zijn ze in opspraak.

Even terzijde, al sinds mijn jonge jaren heb ik mij afgevraagd waarom die dingen zo heten als ze heten. Wellicht denkt u dat dit met ouderwetse preutsheid te maken heeft: we bevinden ons immers in de schaamstreek. Maar waarom dan schaamhaar en niet schaamplasser? Waarom dan schaamlip en niet schaamklit? Dat riekt naar willekeur en discriminatie.
Desalnietemin, tegenwoordig doen de ‘labiae’ hun naam eer aan. Een moderne vrouw blijkt zich rot te schamen voor haar binnenste lippen, als deze als een ongeboren foetus over de buitenste naar buiten kruipen. De vroedvrouw raakt er van in de war, de gynaecoloog weet niet waar hij zijn speculum moet laten. Ze worden gniffelend nagekeken in de sauna, smalend uitgelachen onder de douches van de hockeyclub. Grootlippige vrouwen worden sociaal uitgekotst als parias in een wereld van naakte schijn.

Volgens de documentaire ligt de schuld van deze hetze bij de glamourfoto’s in de betere blootbladen. Het bosje-kreupelhout-voor-de-deur tijdperk is voorbij; de vrouwelijke anatomie wordt ons in volle glorie voorgelegd. En die kale vagina’s moeten er natuurlijk wel een beetje toonbaar uitzien. Volgens de mensen die hun brood verdienen met andersmans genitalia betekent dit dat de binnenste schaamlippen gewoon binnen de buitenste horen. En niet andersom.

Niets is zo menselijk als jezelf vergelijken met anderen, zeker als je weet dat die anderen maatschappelijk lekker liggen. Met in dit geval als resultaat een hele horde onzekere vrouwen die starend naar een spiegel tussen hun benen alsmaar ongelukkiger wordt.

Gelukkig is er een dokter in de Verenigde Staten die je voor enkele duizenden dollars van je oversizede kutlellen afhelpt. Niet alleen rijpere vrouwen, maar ook duizenden jonge meisjes laten zich door deze man behandelen. Hun ouders zijn voldoende de weg kwijt om te denken dat het hier gaat om een condition, en de dokter heeft geconstateerd dat hun dochter een candidate is voor de ingreep. En tsja, als je dochter een candidate is, dan zou je als moeder wel gek zijn om het niet te doen. Het wachten is nu nog op de verzekeringsmaatschappijen, die vooralsnog de tienduizend dollar fee niet willen ophoesten. Maar dat komt vanzelf wel.

Met een big smile vertelde de dokter dat hij driehonderdvijftig duizend dollar per maand verdient met zijn gepatenteerde ingreep. Over twee jaar, zo schetste hij, zit hij op een strand aan de stille zuidzee met een mojito in zijn hand, terwijl de miljoenen binnen stromen van de operaties die anderen voor hem doen.

Die kerel heeft het goed voor elkaar, dacht ik meteen. Een stukje vlees wegsnijden met een lasermesje, dat moet ik ook wel kunnen. Ik had in jaren niet zo’n helder toekomstvisoen gehad. Laat maar komen, die puberende lellebelletjes.

En als we eenmaal klaar zijn met alle uit hun oevers getreden schaamlippen, dan gaan we de mannen wijsmaken dat laaghangende ballen slecht zijn voor hun potentie. Kunnen we weer even verder. Ik zie het weer helemaal zitten.

De wc-rol van Praag

Gisteravond ook zo genoten van een ouderwets avondje voetbal? Ik hield het haast niet meer, de spanning hing op het randje van ondraaglijkheid. Ik had moeite het bier door mijn strot te wurmen, zo hard gierden de zenuwen daar. De Tsjechische reuzen werden één voor één gesloopt door onze minimensjes, maar het Praagse Fort bleek onverwoestbaar. Een slotgracht van wc-rollen vormde een onoverkomelijk obstakel voor de Amsterdamse Godenzonen.

Ik vind het een schitterend gebaar: het gooien met rollen pleepapier. Je ziet het publiek denken: we hebben ze toch niet meer nodig, want we vegen de komende negentig minuten onze kont af met de tegenstander. Doekjes voor de tranen die komen gaan.

Je ziet ze in de Arena niet meer, de pleerollen, en dat is jammer. Toegegeven, de betonnen geul die het veld zo sfeervol van de tribunes scheidt, leent zich er minder voor dan een oranje sintelbaan. Desondanks zou het een welkome afwisseling zijn van de kiloos samengeperst papier die nu uit de hemel komen vallen en waar je een stevige hoofdpijn aan over kan houden.

Terug naar de wedstrijd. Knarsetandend keek ik toe hoe onze tengere baasjes opzij geduwd werden door de krachtpatsers uit Praag, terwijl hun bejaarde keeper telkens weer op miraculeuze wijze een 100% kans tot niks reduceerde. En dan was er nog die levensgevaarlijke spits, wiens naam klonk als de fluim die Stam uitspuwde nadat ie een Tsjech op brute wijze door midden had gezaagd.

Maar we waren beter als hun, dat moest zelfs de notoire anti-Ajacied Evert ‘Slavia Glorieus Praag’ ten Napel toegeven. Beter als hun, daar hield ik me aan vast toen ik in slaap wilde vallen.

Trainer Henk kon na afloop niets anders dan stoïcijns grijnzen. Hij kon er tenslotte ook niks aan doen. Zoveel kansen, zo weinig geluk. Henk’s ooglid zakte er spontaan van af. Waar we zeven jaren als Lucky Ajax mochten oogsten, hebben we nu zeven magere jaren, waarin alles tegenzit. Je moet niet denken dat je je als Godenzoon aan dit soort bijbelse waarheden kan onttrekken.

We zitten morgen dus niet in de doorgestoken kokers van de CL-loting. Eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om. Het voetbal is er niet beter, eerder saaier, duurder, en voorspelbaarder, want eigenlijk schuiven een handjevol stinkend rijke topclubs de cup met de grote cheque gewoon onderling heen en weer. En geef nou toe, Ajax hoort niet bij het rijtje topclubs.

Toch zei Tom het gisteravond weer: Ajax is het aan zijn stand verplicht om daar wél bij te horen. Ow ja? dacht ik. Hoezo? Omdat we dat in een grijs verleden wel deden? Nou, de tijden zijn veranderd. Onze beste spelers worden weggekocht door de échte Europese topclubs, en die spelers weten niet hoe snel ze moeten tekenen. Daarmee geven ze een heel duidelijk signaal af: Ajax is geen topclub, maar een springplank daar naar toe. Bovendien lopen we al drie jaar achtereen de nationale titel mis, dus wat willen we nu eigenlijk op het bal der kampioenen.

Een ander veelgehoorde mythe is die van het gemiste geld. De bestuurders kwamen velletjes pleepapier tekort om uit te rekenen hoeveel miljoenen Ajax misloopt door de uitschakeling. Wie weet hoe de beurs zal reageren in deze tijden van economische chaos? Voor je het weet zijn de aandelen Ajax zo weinig meer waard, dat ze in een klap worden opgekocht door een obscure aluminium-magnaat uit Kazachstan die er vervolgens een elftal van tot negers omgebouwde ex-Tsjernobyl werknemers neerzet. Dat wil je niet meemaken, als ras-ajassiet.

Sportief gezien maakt die gemiste 13 miljoen natuurlijk geen flikker uit. De huidige spelersgroep gaat er echt niet beter van voetballen, ze merken het hoogstens in hun portemonnee. En een nieuwe speler kopen, zo’n goeie van 13 miljoen, vergeet het maar. Spelers van dat kaliber gaan liever naar een echte topclub. Hoogstens kopen we nog een paar Urzaisen, Rommedahls, Delorges en Colins. Nee dank je, denk ik dan.

Dan zie ik onze jongens veel liever voetballen voor de UEFA Cup, ploeterend op de knollevelden van IFK Elsborg en het illustere Waregem. Dan hoop ik dat we in de kwartfinale Tottenham Hotspur loten, want dan kan Evert ten Napel me eindelijk eens uitleggen wat Hotspur eigenlijk betekent. En als alles meezit, kunnen we in de finale onze vrienden uit Alkmaar nog eens een veeg uit de pan geven. We zijn ome Louis tenslotte niks verschuldigd.

En het enige dat wij als trouwe supporters hoeven te doen, is een paar rollen pleepapier meebrengen. De Arena zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ongefundamentalisme

Stelt u zich eens voor. Een man heeft zich net geïnstalleerd in zijn luie stoel met de benen gestrekt op het uitschuifbare paneel, de afstandbediening van de televisie in zijn linker hand en een flesje bier in de rechter, als de telefoon rinkelt. Het is vijf over vijf. Hij gromt terwijl hij zich bedenkt dat er maar één iemand is die op dit tijdstip belt. De gedachte aan een kleine financiële vergoeding die de beller hem toe zal kennen doet hem met een pijnlijke grimas overeind komen. Elke aanvulling op zijn magere arbeidsongeschiktheidsuitkering is tenslotte welkom. Krom als een reumapatiënt strompelt hij naar de telefoon. Zijn rug doet verrekte pijn, had ie maar niet twee volle boodschappentassen moeten dragen van de kassa naar de auto.

De vrouw aan de andere kant van de lijn heeft een prettige stem met een beschaafd accent. “Vindt u de Islam bedreigend?” vraagt ze zo neutraal mogelijk.

De man denkt even na. Zag hij net niet een stel van die Marokkaanse kutjochies hangen in een dooie hoek van het winkelcentrum? Die waren vast weinig goeds van plan, met hun donkere ogen en mislukte snorretjes. En dan heb je nog die terroristen, en die Palestijnen, en die Tamil Tijgers. Nee, die Islam is geen lekkere jongen.

“Ja, dat vind ik wel.” antwoordt hij, en hij neemt een slok bier.

“Dank u wel voor uw medewerking. Een fijne dag nog.” De vrouw hangt weer op.

Vier op de vijf Nederlanders vinden de Islam bedreigend.

Stelt u zich eens voor. Een man heeft zich net geïnstalleerd achter zijn laptop op de keukentafel, de muis in zijn rechter hand en een kop koffie in de linker, als de telefoon rinkelt. Hoopvol kijkt hij naar zijn vrouw, die in haar luie stoel naar haar soap op televisie kijkt in een trance waar menig Tibetaanse monnik jaloers op zou zijn. Het is vijf over vijf. Wie zou er nou bellen anders dan zo’n vervelend persoon die je een gratis hypotheekadvies wilt geven? Met moeite rukt hij zijn ogen los van het computerscherm en loopt naar de telefoon.

De vrouw aan de andere kant van de lijn heeft een prettige stem met een beschaafd accent.

“Heeft u nog vertrouwen in de rechtspraak in Nederland?” vraagt ze zo neutraal mogelijk.

De man denkt even na. Had hij niet ergens gelezen dat Maurice de Hond de veroordeelde voor de Puttense balpenmoord alsnog vrij had gekregen omdat het bewijs niet deugde? En gisteravond was nog op het nieuws dat die rare kerel die drie meisjes had verkracht en eentje vermoord ‘slechts’ zes jaar cel kreeg, met TBS. Zes jaar, dat is natuurlijk veel te weinig voor zo’n bruut.

“Nee, niet echt nee.” antwoordt hij.

”Dank u wel voor uw medewerking. Prettige dag nog meneer.” zegt de vrouw, en ze hangt op.

De helft van de Nederlandse bevolking heeft geen vertrouwen in de rechtstaat.

Waarom is de mening van de gemiddelde Nederlander tegenwoordig zoveel waard? Vooraanstaande opiniemakers en mediageile politici hebben hun mond vol van percentages en willen op grond van onze mening het beleid veranderen. Maar deze mensen verwarren feiten met meningen. Het mag dan een feit zijn dat een aanzienlijk percentage van de Nederlandse bevolking de Islam bedreigend en de rechtspraak onbetrouwbaar vindt, maar dat wil nog niet zeggen dat de Islam en de rechtspraak dat dus ook zijn. Je zou denken dat je meer gegevens nodig hebt om dat te kunnen beantwoorden. Hoeveel doden zijn er door Islamitisch geweld in Nederland gevallen? Hoe vaak kleunen rechters eigenlijk mis?

Dat de vragen zelf op honderd verschillende manieren te interpreten zijn, nemen we gemakshalve even voor lief. De geënquêteerden hebben immers geen enkele moeite een antwoord te geven, en de toehoorders slikken de uitkomst als zoete koekjes. Hoe kan dat?

Het kan, omdat we de vragen al kennen. "Is de Islam bedreigend?" zingt als de nieuwe zomerhit 2007 rond in ons hoofd, aangezwengeld door de marketing machine van de kijkcijfer beluste media. Het is maar goed dat diezelfde media ons ook weer verlost van dat irritante deuntje. Met suggestieve reportages en opgepimpte nieuwsbulletins worden de antwoorden in hapklare brokken opgediend.

Zo spelen Fons en John een spelletje met ons, gedreven door de onstilbare honger van hun uit de hand gelopen ego. Talpa geeft ons de kruistocht van Maurice de Hond voor de onschuldige tuinman, inclusief pianomuziek van Chopin en treurige coniferen op de achtergrond. RTL toont tegelijkertijd het succesverhaal van een gereïntegreerde pedofiel die na tien jaar TBS nu met veel plezier een kinderdagverblijf runt.

De volgende dag gooien we er een enquête achteraan die het vertrouwen in de rechtspraak peilt, en zie: John heeft vandaag gewonnen. Volgende keer beter, Fons.

Even serieus nu.

Zolang de lacunes in het onderwijs over maatschappelijke vorming niet worden opgevuld, blijft het gros van de mensen verstoken van de kennis en kunde die nodig is voor het vormen van een gefundeerde mening. De middelmaat wordt geregeerd door de mening die de media aan hen opdient. En als mensen vervolgens menen dat het beleid in Nederland hierop moet worden getoetst, dan word ik een beetje nerveus. Daar waar men zo bang is voor fundamentalisme, ben ik veel banger voor ongefundamentalisme.