Damian is zeventien jaar. Damian ontvlucht ‘s avonds al jaren zijn thuis, omdat zijn vader alcoholist is en zijn moeder elke avond klappen krijgt. Samen met zijn vrienden hangt hij dan op straat, rokend in een verloren hoekje, luisterend naar muziek.
Ruben is eenentwintig en woont bij zijn strenggelovige ouders. Hij mag niets en doet in de ogen van de Here alles verkeerd. ‘s Avonds vlucht hij uit de verstikkende hel van zijn thuis en drinkt hij biertjes met zijn vrienden in een keet in het weiland.
Mo is negentien jaar en woont met twaalf familieleden in een tweekamerappartement. Zijn vader en moeder spreken nauwelijks Nederlands en begrijpen niet hoe het leven voor Mo in Nederland werkt. Mo zoekt ‘s avonds zijn vrienden op. Ze hangen op de bankjes van het buurtpleintje en zijn inmiddels te oud om de schommel kapot te maken.
Larissa is zestien. Sinds haar elfde wordt ze door haar stiefvader misbruikt. Ze heeft al vaker hulp gezocht bij diverse instanties, maar de deuren bleven voor haar gesloten. Ze vertrouwt niemand meer, behalve haar kleine vriendenclub, vrienden die net als zij thuis geen liefde krijgen.
Ze zijn jong en ze voelen zich ongewenst. Ze komen zoveel liefde tekort, dat haat hun harten vult. Ze vinden alleen nog steun bij hun vrienden, hun kameraden, elke avond ergens in de stad of in het dorp.
Tot nu. Nu worden ze gedwongen opgesloten op de plek waar ze kapot gaan.
Waar kunnen ze heen? Waarom zouden ze roepen om hulp, wanneer niemand hen eerder heeft willen horen? Ze zijn jong en radeloos. Als zij kapot gaan, dan moet alles maar stuk.
Stefan is tweëntwintig jaar. Hij studeert bedrijfseconomie. De afgelopen maanden heeft hij de kroeg erg gemist, maar gelukkig was er elke week wel een feestje bij iemand thuis. Met een man of tien lekker zuipen, niet te veel mensen natuurlijk, want er heerst tenslotte corona. ‘s Nachts fietst hij weer naar huis, brallend door de verlaten straat. Hij is jong en waant zich onkwetsbaar.
Mandy is drieëntwintig en haar twee jaar oudere vriend bezit een Seat Ibiza met spoiler en knalpijp. ‘s Avonds rijden ze naar de MacDonalds om nog een burgertje naar binnen te werken, de lege zak verdwijnt door de open ruit de berm in. Lekker chillen met de gang, wat onschuldige drugs gebruiken en misschien nog een kleine straatrace om het af te toppen. Geen vuiltje aan de lucht. Corona? Zolang ze maar niet bij opa en oma op bezoek gaat, zal het wel loslopen met dat virus.
De avondklok is een draconische maatregel die onze vrijheid buitensporig hard treft. De kwetsbaren in onze samenleving kunnen geen kant meer op, omdat anderen zich niet aan de eerdere regels wilden houden. Wie treft hier blaam?
Het geweld van de afgelopen dagen is op geen enkele manier goed te praten, maar het is wel te begrijpen. Dat is belangrijk, omdat daarin de oplossing ligt. Als we het geweld met geweld gaan beantwoorden, dan escaleert de situatie alleen maar meer. Maar als we een oplossing voor deze jongeren zoeken, als we hen een plek bieden waar ze zich veilig voelen en waar ze gehoord en geliefd worden, dan wil ik nog wel eens zien hoeveel stenengooiers er nog overblijven.
