De crisis komt, de crisis gaat.

Zoals zoveel anderen (zie bv Ira Helsloot (https://www.ed.nl/brabant/coronamaatregelen-veroorzaken-op-langere-termijn-juist-meer-doden~a0f0aa10/)) was ook ik bang voor de gevolgen van een 'lockdown' op de lange termijn. Een zware economische recessie zou ons onherroepelijk te wachten staan. Schrijnende armoede, hoge werkeloosheid, de ideale voedingsbodem voor een scala aan lichamelijke en geestelijke gezondheidsproblemen, en bovendien de perfecte voedingsbodem voor het xenofobe populisme van Baudet c.s.

Welnu. Wat is drijfveer voor deze bewering? Het is: angst. Het zijn doemscenario's die door angst worden ingegeven. En we weten allemaal: angst is een slechte raadgever.
Natuurlijk, als er niets verandert, staat er inderdaad een ernstige economische recessie voor de deur. Maar laten we nou eens niet vanuit angst denken, maar vanuit hoop. Laten we hopen dat er wél iets gaat veranderen!
Laten we hopen dat de coronacrisis vele ogen opent en dat mensen gaan inzien hoe kwetsbaar het huidige systeem is en hoe vervreemd we van elkaar en van de wereld zijn geraakt.

Hoe kwetsbaar bijvoorbeeld een schuld iemand maakt en hoe hard reserves soms nodig zijn. Hoe blij we mogen zijn dat Nederland het beste jongentje van de klas is met de aanpak van de staatsschuld. Hoe enkele banken en economen tot voor kort nog adviseerden om juist wél schulden te maken, te investeren, want wat kon ons nou gebeuren? Nou, dit dus.
Of neem het klimaat als voorbeeld. Iedereen ziet de luchtkwaliteit en de leefbaarheid in de stad enorm verbeteren door de drastische afname van het verkeer en de fabrieksuitstoot. Iedereen zal dus ook gaan voelen hoe smerig en druk het straks weer wordt als we doorgaan op dezelfde voet als voorheen. Zal dat mensen aan het denken zetten?
Je kan dan antwoorden: 'Ik ben bang van niet.'
Maar je kan ook antwoorden: 'Ik hoop van wel!'

Neem het nut van jezelf. Nogal wat mensen die nu gedwongen thuis zitten, zullen misschien beseffen dat hun werk eigenlijk weinig toevoegt of noodzaak heeft, en tegelijkertijd voelen ze veel minder stress, hebben ze veel meer tijd over om leuke dingen te doen. Ze hoeven ze niet meer in de file te staan om de hele dag naar een monitor te staren, maar kunnen ze eindelijk eens voor zichzelf en voor anderen zorgen, en merken hoeveel meer voldoening dat geeft. Wat zullen deze mensen gaan denken, wanneer zij straks weer in de zinloze dagelijkse optocht mogen aansluiten?
En wat te denken van de mensen die het land nu draaiende houden? Gaan we straks hun beroepen opwaarden en hun eindelijk rechtvaardig belonen voor hun inspanningen?
De saamhorigheid in de buurt, de straatapps, de vele prachtige initiatieven om elkaar liefde te geven, zullen die straks allemaal weer als sneeuw voor zon verdwijnen?
Je kan zeggen: 'Ik ben bang van wel.'
Je kan ook zeggen: 'Ik hoop van niet!'

De lijst is nog vele malen langer, maar telkens komt het op hetzelfde neer. Wie zich door angst laat leiden, ziet de wereld aan de voet van de Apocalyps staan. Maar als we ons daarentegen open stellen voor verandering, kunnen we deze crisis benutten om de toekomst voor iedereen een stukje mooier te maken. Te beginnen met het helpen van de mensen die nu onze hulp nodig hebben. Fuck angst. Lang leve de hoop!