Mijn dochters hebben een nieuw vak op school. Nieuwsbegrip
heet het. Elke week wordt een actueel onderwerp belicht, zoals de aanleg van de
Marker wadden of de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Vorige week waren de
terroristen aan de beurt. Na twee nachten vol merries over oorlog vroeg mijn oudste
dochter mij waarom wij bommen gooien op kinderen in Syrië.
Ik moest haar het antwoord schuldig blijven.
Want er is nooit
een goede reden om kinderen te bombarderen. De oorlog in het Midden Oosten is
al tot in den treure bediscussieerd en ongeacht de uitkomst van het debat,
blijven wij zonder wroeging meedoen aan de massamoord op onschuldige burgers. Wij
weten het, wij zien het elke dag op televisie, en iedereen met een beetje
verstand in zijn hoofd snapt dat die mensen niet voor niets hun huis en haard
ontvluchten.
Maar hoe leg je aan een kind van acht uit dat de wereld vol
ellende zit die we eigenlijk allemaal niet willen? Ik kan haar niets wijsmaken,
zij gelooft mij alleen als ik het simpel en kloppend hou.
Bij haar hoef ik niet aan te komen met het argument dat IS alleen
met geweld te stoppen is. Dat staat haaks op wat ze van zichzelf kent en op wat
ze van ons grote mensen leert, want mijn dochter groeit op in een vredige
omgeving waar conflicten liefdevol worden beslecht.
Als ze ouder is, zal ze wijzen naar Afghanistan (2x), naar
Irak (2x), naar Libië en naar Syrië, naar een lange rij van mislukte militaire
interventies die elke burgeroorlog alleen maar hebben verergerd. Ze zal lezen
dat er in Laos en Vietnam tachtig miljoen (!!!) niet ontplofte mijnen vlak onder
de grond verscholen liggen, wachtend op de voetjes van een spelend kind.
Bij haar hoef ik evenmin aan te komen met het idee dat onze
bommen een hoger doel dienen. Dat wij vrijheid en democratie brengen door steden
plat te gooien en leiders omver te werpen, besnorde autocraten die wij nota
bene zelf in het zadel hebben geholpen en tot de tanden toe hebben bewapend.
Als ze ouder is, zal ze leren dat elke heerser een bloederig
spoor van genocide achter zich aan zeult en dat zij de mazzel heeft gehad als
blanke in Nederland geboren te zijn in dit tijdperk van Westerse dominantie.
Nog steeds blijf ik haar het antwoord schuldig. Maar ik kan
haar wel uitleggen dat de mens zoveel beter is dan dat. In ieder mens schuilt een
kind, een liefdevol, vredelievend wezen met een aangeboren afkeer van geweld. Veel
mensen lijken dit gaandeweg hun leven te vergeten, veelal buiten hun wil om.
Dat kan je niemand kwalijk nemen. Behalve jezelf. Daarom
leer ik mijn dochters om het kind in hen zo lang mogelijk te koesteren. Want wie in vrede leeft, zal in vrijheid sterven.
