Terwijl de Israeli’s vrolijk verder gaan met het bombarderen
van vrouwen en kinderen, maakt de Westerse alliantie zich op voor alweer een
nieuwe oorlog in het Midden Oosten. De dreigende taal uit London en Washington
laat weinig ruimte voor twijfel, al weet je met draaikont Obama maar nooit.
Ditmaal wordt de gefilmde onthoofding van een Amerikaanse
journalist als excuus gebruikt voor een militaire interventie. Nu beschouw ik
een onthoofding als een veel humaner lot dan wat de gemiddelde Abu Ghraib-gevangene
heeft moeten ondergaan – waren dat trouwens niet Engelse en Amerikaanse beulen?
– en bovendien lijkt mij één onthoofde journalist niet in verhouding staan tot
een vliegtuig met tweehonderd passagiers, maar over een militaire ingreep in
Oekraïne hoor ik niemand praten. Terwijl daar eigenlijk hetzelfde gebeurt: een
separatistische groep sticht een eigen staat en maakt zijdelingse slachtoffers.
Het verschil zit hem blijkbaar in de Islam. Wilders kan
tevreden zijn. Premier Cameron beweert dat de vijfhonderd Brits geboren
IS-koppensnellers een gevaar vormen voor de veiligheid in Engeland, als ze weer
thuis komen. Vooropgesteld dat de kans daarop niet zo groot is, levend althans,
kan je je vraagtekens bij deze redenering zetten. Die bebaarde jongens
geloofden al heilig in de Jihad voordat ze vertrokken en eigenlijk mogen we
blij zijn dat ze hun extremisme in de woestijn belijden in plaats van in onze
straten. Dat ze daar maar lekker gaan vechten en als ze winnen, mogen ze er ook
nog blijven wonen. Hebben wij er geen last van.
Bovendien is het uiterst twijfelachtig of een militair
optreden het Jihadistische gevaar indamt. Ondanks de recente oorlogen in de
golf en tegen het terrorisme, staat het midden oosten meer dan ooit in brand.
Teveel stammen, teveel goden, teveel olie. Je kan van dictators zeggen wat je
wilt, maar ze weten tenminste wel hoe ze de boel bij elkaar moeten houden. Vraag
maar aan de gemiddelde Irakees, Afghaan of Syriër. Vrijheid en democratie
klinkt nobel, maar als je huis aan puin geschoten wordt en je familie
uitgemoord, dan ga je toch verlangen naar die goeie ouwe tijd, toen je geen
mening mocht hebben maar je wel veilig over straat kon.
En dan bestaat er natuurlijk ook nog zoiets als het
internationale recht. Een land heeft zijn soevereiniteit, je mag het niet
zomaar bezetten, er hekken omheen bouwen en het bombarderen als de inwoners
beginnen te klagen. Volgens datzelfde recht mag je evenmin militair
interveniëren, ook niet als er een burgeroorlog woedt.
Maar aan dat recht heeft de Westerse wereld lak. Wij zijn
nog steeds de good-old imperialisten, overtuigd van de verhevenheid van onze
democratische rechtstaat en schijtbenauwd voor alles wat anders is. Linksom of
rechtsom, wij zullen ons gelijk krijgen. En waar de zendeling faalt, klinken de
geweren.
Zo is het gegaan, zo gaat het nu en zo zal het blijven gaan,
zolang de blanke man aan de macht is. Ik kan alleen maar hopen dat we ditmaal
verstandig zijn en de brand niet met vuur gaan blussen, maar met het water van
verzoening. Een beetje meer vrede kan nooit kwaad. Het leven is al serieus
genoeg!
