Spoeddebatje?

En weer volgde een spoeddebat op een uitzending van Zembla. Ditmaal over Brandon, een zwaar geretardeerde, schizofrene jongen, die vastgebonden leeft. Treurig, maar de enige optie. Vroeger werden dit soort kinderen in de gierput gegooid, maar sinds de paus heeft verordonneerd dat iedereen moet wachten tot God hem een seintje geeft, stoppen we ze weg in duurbetaalde instellingen. Schrijnend wachten op het einde. Menselijk? Ach ja, wie zijn wij om dat te bepalen.


De Tweede Kamer is ook zo’n duurbetaalde instelling. Maar zouden de hitsige debatkonijnen eigenlijk weten waar ze het over hebben? Zou de fractie eerst medische experts hebben geraadpleegd? Hebben die politici zich in het ziektebeeld verdiept of kent men het alleen van het mongooltje van vroeger uit de klas? Heeft men überhaupt ooit één stap in een zorginstelling gezet?
Ik vrees van niet. Ik vrees dat de meeste Kamerleden niet weten waarover ze praten, maar zich, zoals zo vaak en steeds vaker, laten leiden door de waan van de dag. Aldus degraderen deze kamerleden zichzelf tot trekpoppen, die hun mondjes roeren als de media aan de touwtjes trekt.
Met serieuze politiek heeft dit natuurlijk niets te maken. En waarom zou je ook serieus zijn, als je opponeert tegen een kabinet dat zonder pardon, zonder overleg en zonder houdbare argumentatie rigoreus snijdt in langlopende projecten van natuurbeheer, kunst, onderwijs, innovatie, duurzaamheid, energie, ja, in alles eigenlijk, behalve asfalt.
En met die vijfentwintig PVV-malloten erbij is de Tweede Kamer een kleuterklas geworden, waar bijvoorbeeld een serieuze stemronde (voor de nieuwe ombudsman) in baldadigheid ontaardt. Lollig? U zegt het maar. Want ze vertegenwoordig ook u.

Als je dan toch een spoedebat wil houden, waarom dan niet over de Don Bosco school? Dit katholieke bolwerk legt een advies van de commissie gelijke behandeling naast zich neer en blijft leerlingen met hoofddoekjes weren. De enige uiting van geloof die deze school toestaat, is een katholieke. Dus knapen, doe de broekjes maar omlaag en bend over.
Nu valt er in Volendam weinig meer te verliezen en mogen die palingvissers van mij hun kinderen best naar een Katholiek bolwerk sturen. Maar niet van mijn geld.
Ik bedoel, ik moet al met lede ogen toezien hoe mijn zuurverdiende belastingcenten worden verspild aan de publieke pulp die PowNed heet, of ‘Op zoek naar Zorro’ of ‘de drie Js op weg naar het fucking songfestival’. Om nog maar te zwijgen van al dat nieuwe asfalt, waar Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs zonder tol en zonder keuring, maar mét een neutje achter de kiezen, overheen mogen denderen. Of een nieuwe straaljager, die nog steeds niet kan vliegen en daarom nog minstens twee keer zo duur gaat worden. Kernwapens opslaan? We hebben nog wel een vliegbasis over.

Nee, je zou haast denken dat er belangrijkere politieke issues zijn dan een on(be-)handelbare psychiatrische patiënt die een balletje trapt aan een tuigje. Helaas. De politiek van nu is nauwelijks meer serieus te nemen en lijkt dat ook niet te ambiëren. Maar wie weet, krijgt Goeroe Geert het voor elkaar om de monarchie tot een ceremonieel aanhangsel te degraderen. Dan is de weg vrij voor een nieuwe republiek en daar hoort een echte president bij. Geef mij dan maar een groen en links dictatortje. Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn. En totdat het zover is, blijft het komkommers eten.