Het zijn mooie tijden.
Barack Obama is met een serieuze meerderheid aan kiesmannen tot de nieuwe president van Amerika gekozen. Wat er ook gaat gebeuren in de komende jaren, het zal bijzonder worden.
Zeker voor mensen van mijn generatie. Want ik heb nog nooit een politicus meegemaakt die zulke inspirerende toespraken kan houden als Obama. Ik kende zoiets alleen van zwart-wit filmpjes van doodgeschoten helden van weleer. Nu mag ik het zelf ervaren en het bezorgt me iedere keer weer kippevel. En niet alleen mij.
Hoe het verder ook af zal lopen, of Obama zijn beloftes wel of niet na kan komen, of Obama wel of niet neergeschoten wordt door een gefrustreerde redneck, of Obama zich wel of niet vergrijpt aan een sigaar rokende secretaresse, we zullen het allemaal mee gaan maken.
Maar deze verkiezingen zijn, ongeacht de toekomst, vooral een overwinning voor de democratie. De afgelopen acht jaar zijn een ramp voor Amerika geweest en tien stappen terug voor de wereld. De herverkiezing van Bush van vier jaar geleden, of het nou met of zonder fraude geschiedde, was vooral een demonstratie van de machteloosheid van de democratie tegen allesverslindende multinationals en rijke neoconservatieven. Tegen het extremisme van het geld en het geloof. En dat is nou juist waartegen een democratie bestand zou moeten zijn.
Het kan dus veranderen.
Misschien heeft de neergang van het vrije markt-kapitalisme de basis gelegd voor Obama’s overwinning. In dat geval doet het systeem zichzelf nu ook politiek de das om, waar het eerder op het financiële vlak ineen was gestort.
Hoe is het eigenlijk met de recessie? Vooralsnog zijn het vooral de excessen die worden rechtgetrokken. Zo wordt bijvoorbeeld de balans tussen beloning en prestatie aangepakt en daarmee de waarde van arbeid in ere hersteld.
De huizenmarkt stabiliseert zich. Over een tijdje betaal je voor een huis weer wat het daadwerkelijk waard is, in plaats van wat de markt er voor wil hebben.
De filedruk neemt af (er rijden nu 20% minder vrachtwagens) omdat er minder produkten versleept worden. Dit is ook gunstig voor de fijnstofvervuiling.
De olie wordt nog steeds elke dag goedkoper. Wij blijken in het afgelopen jaar veel te veel betaald te hebben voor onze benzine. Zoveel was de olie feitelijk niet waard – alleen de markt bepaalde de prijs. Shell verdiende een recordwinst.
De bouwsector komt tot rust. Ik las een sprekend voorbeeld in de krant, over een stuk land aan de rand van Berlijn, waar honderden volkstuintjes zouden moeten wijken voor de zoveelste volsterkt overbodige kantoorgebouwen. Maar de opdrachtgever, een Amerikaanse zakenbank, ging op de fles en het project is vooralsnog van de baan. Geen vastgoed meer voor het geld, maar voor de ruimte die nodig is.
En als straks de werkeloosheid stijgt, dan sturen we de Polen gewoon weer naar huis.
Een aantal vooraanstaande economen gelooft in het zelfreinigende vermogen van het kapitalistische systeem. Met de verkiezing van Obama heeft het democratische stelsel bewezen ook over dat vermogen te beschikken. Het heeft er alle schijn van dat 2008 het jaar van de grote schoonmaak is.
