De Boerkini's

Beste lezers, u heeft wat langer dan gebruikelijk moeten wachten op mijn scherpzinnige analyse van de hedendaagse maatschappelijke problematiek. Om de een of andere reden had last van een gebrek aan inspiratie. Wellicht ben ik na de zware carnaval aan vakantie toe. We zullen het weldra merken, want morgen vliegen we naar La Palma om eens lekker te genieten van de zon, de zee, en de bergen.

Hetgeen mij overigens hoongelach opleverde, ik als overtuigd linkse milieu-idealist die in de winter even naar de kanarische weilanden heen en weer vliegt. Dat is het lot dat ons critici wacht: je moet welhaast een heilige zijn om je geloofwaardigheid te behouden. Gelukkig hebben ze hier het ‘praktisch idealisme’ voor uitgevonden. Google het maar eens op.

Ik had het met u willen hebben over de Boerkini’s, de inmiddels beruchte cabaretgroep (winnaar van het Leidse cabaretfestival) die tijdens een optreden in Zwolle door een dolle menigte in zwemkledij met rotte tomaten werd bekogeld. Of waren het asielzoekers uit Boerkina Fasso, zogeheten Boerkini Fassies, die vanwege hun gebrekkige watertrappeltechniek collectief verzopen en aan hun lot werden overgelaten?

Nee, helaas. Het ging om een moslima. Het zal ook eens niet. Ik heb het al vaker opgemerkt: de voedingsbodem voor fascisme is in dit land vruchtbaarder dan u denkt. In Zwolle is men, zogezegd, nog niet klaar voor de boerkini. Er schijnen mensen aanstoot te nemen aan dit total-body zwempak. Op zich is dat ieders goed recht, hoe bekrompen ook. Voor het openbare zwembad van Zwolle is het zelfs een valide argument om iemand in hun wateren te weigeren. Dat is goed nieuws. Ik neem namelijk aanstoot aan zo ongeveer iedereen en verwacht dan ook bij mijn volgende zwemuurtje een leeg bad. Kan ik eens lekker om me heen spetteren.

Het gemak waarmee de directie de beslissing nam en de moslima naar zwemtijden buiten kantooruren verwees, waar in Zwolle ook de zwaarlijvigen, stringhomofielen, en naaktzwemmers toe worden veroordeeld, doet vermoeden dat de directeur geen enkel begrip heeft van tolerantie of respect voor andersgezinden. Hij had waarschijnlijk niet eens in de gaten dat hij zich op wankel ijs begaf. Dat de man zich diep zou moeten schamen, vond gelukkig half Nederland ook. Er verschenen verschillende goede columns, zodat die van mij mosterd na de maaltijd werd. De badmeester moest schoorvoetend zijn ongelijk toegeven. De moslima kreeg gratis reclame bij Pauw en Witteman, die overigens niet verder kwamen dan enkele goedkope grappen en provocerende anti-Islam opmerkingen. Want ook al zeg je als moslimvrouw dat je vrijwillig die hoofddoek (of boerkini) draagt en er geen enkel probleem mee hebt, dan nog zullen pseudoprogressieve journalisten als P&W de Islam beschuldigen van onderdrukking van de vrouw.

Wij daarentegen dragen de vrouwen in onze kapitalistische maatschappij op handen. Wat te denken van de 1,6 miljoen dollar die mevrouw Lopez krijgt voor de foto’s van haar vers uitgepoepte tweeling. Daar moet ik twintig jaar voor werken. Of de wandelende junk Whitehouse die haar eigen kledinglijn begint van afgeragde spijkerbroeken en t-shirts met kots. Leeghoofdhoer Hilton die opnieuw een eigen reality-show begint. De bedragen die de dames voor deze volstrekt nutteloze pulp krijgen lopen hoog op, ik ben stinkjaloers. Maar de commercie bepaalt de waarde van het geld, of je nou rotzooi maakt of iets moois. En dit dogma heeft het maatschappelijke moreel onthoofd. Zoals gezegd: geld heeft waarde, maar geen norm.

En misschien is dát wel de reden waarom mensen zoeken naar houvast bij extreem-rechtse en christelijke midden partijen. Het collectieve begrip van wat we goed en slecht vinden is zoek en dus vervallen we in protectionistische angstbeelden en agressieve zelfverdediging. Relativeren is bijna een vies woord geworden, we nemen alles bloedserieus. En dat terwijl juist daar de oplossing ligt. Ik las gister een leuke column waarin beschreven werd hoe wij in het begin van de vorige eeuw massaal in boerkini’s op het strand van Scheveningen lagen, en schande spraken van de weinig verhullende zwemkledij die de mode wilde introduceren. Zie daar, de omgekeerde wereld.

Ik wens mijzelf een plezierige en relativerende vakantie toe. Tijd genoeg om na te denken over dat andere wereldnieuws: de verlosser is in Amsterdam aangekomen...

Joran van de zeven Sloten tegelijk

Het is toch wat met die televisie. Volgens een recente meting kijken we gemiddeld drie uur per dag, en meestal naar de grootst mogelijke pulp. Heerlijk, want daar hoeven we niet bij na te denken. En dat doen we graag, niet nadenken.

Behalve politici natuurlijk. Die raken meteen opgewonden over (of van, als je niet religieus gecastreerd bent) gedateerde porno op het publieke kanaal. Dat terwijl commerciële zenders iedere nacht schaamteloos blote meisjes per telefoon verkopen zonder dat hen een strobreed in de weg gelegd wordt. Eerlijk gezegd mag ik dat wel, zo’n Christelijke moralist die het laatste bastion verdedigt waar het fatsoen nog niet geheel aan de commercie is opgeofferd.

Dat laatste werd zondag weer eens duidelijk, toen zeven miljoen Nederlanders zich schaamteloos vergaapten aan de publieke berechting van Joran van der Sloot. Topreporter PeterR, die in zijn vrije tijd het liefst ex-pedofielen stalkt, maakte de klapper van zijn leven door willens en wetens de regels van onze rechtstaat aan zijn laars te lappen. En tot mijn verbazing lijkt de overgrote meerderheid van die zeven miljoen kijkers dit helemaal geen probleem te vinden. Het levert immers spannende televisie op!

Niet voor niets is iemand in onze rechtspraak onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Bescherming van de rechten van het individu heeft de opsporingsmethoden bovendien afgebakend. PeterR voelt zich als journalist niet gebonden aan deze regels. Als het nodig was geweest, had hij op z’n Guantanamo Bayaans een bekentenis uit Joran gekregen. Had u dat ook geaccepteerd? Vast, want iemand's kop drie minuten onderdompelen in een emmer koud water levert mooie beelden op.

Daarnaast is het maar zeer de vraag of de tapes gebruikt kunnen worden in een proces tegen Joran. Sterker nog, door het verkrijgen van bewijs op een onrechtmatige manier kan de rechtsgeldigheid van dat bewijs voorgoed verloren gaan. Advocaat Anker zei het mooi: de uitzending was juridisch weinig interessant, maar heeft voor veel maatschappelijke beroering gezorgd.

En of. Ik vermoedde wel dat we in dit land tot spontane lynchpartijen in staat zijn, ik had alleen niet verwacht dat het van de Friezen zou komen. Die arme Johan uit Drachten waarschijnlijk ook niet. Zie hier waarom onze rechtstaat de bescherming van het individu hoog in het vaandel heeft staan.

Het meest merkwaardige vind ik nog wel dat iedereen ineens Joran lijkt te geloven. De paradox van een pathologische leugenaar die zegt ‘ik spreek de waarheid’ krijgt blijkbaar een extra dimensie als we stiekem mee kijken. PeterR kan zich niet voorstellen waarom een aartsleugenaar, zo stoned als een garnaal, tegenover een crimineel in een patserbak een lulverhaal zou ophangen.

Ik wel. Volgens mij doet hij gewoon stoer. Natuurlijk heeft hij iets met de verdwijning van die Amerikaanse huppelkut te maken, maar ik zou denken dat een onbetrouwbaar sujet in een dergelijke setting eerder een verzonnen of sterk aangedikt verhaal vertelt, dan de waarheid. Ik bedoel, hoe denk je dat je overkomt bij een crimineel in een Range Rover die al rijdend joints draait, als je zegt dat je van angst in je broek hebt gepist, huilend bent weggerend, en de hele nacht rillend onder je bed hebt gelegen?

Maar televisiekijkend Nederland lijkt hem te geloven als ware hij een engel. Als Joran had gezegd dat ie lul van dertig centimeter had en Natalee al pijpend was gestikt (gevaltje van throat niet deep genoeg) dan had men het ook geloofd. Tuurlijk.

Gelukkig komen er steeds meer barsten in het beeld. Lijkendumper Daury heeft een ijzersterk alibi, het eerste leugentje komt sneller dan het lichaam van Natalee boven water. Bovendien werden de randen van Joran’s oren steeds roder en likte hij frequent zijn lippen, tekenen die volgens enkele Nederlandse pokerpro’s wijzen op een bluf.

Ik weet genoeg. Zeven miljoen mensen zijn met open ogen in een spannende leugen getrapt omdat PeterR ze deze briljant heeft verkocht. Als ik Wilders was wist ik wel wie ik in zou huren voor m’n volgende koranfilm.

Maar wie pas echt slim zijn, zijn wij Maastrichtenaren. Want terwijl zeven miljoen Nederlanders zich door Joran en PeterR in de luren lieten leggen, stonden wij met een lekker pilsje in de hand op het Onze Lieve Vrouw plein. Want wij laten ons niet gek maken. Alaaf!