Het verboden boek

Nog niet zo lang geleden stond ik in een steegje in Cusco, Peru, voor een tafel waarop een indrukwekkende verzameling boeken lag uitgestald. Nog voor ik goed en wel had kunnen kijken, drukte de verkoper enthousiast een boek in mijn handen.

“Muy bien libro!” zei de kleine man en hij lachte zijn rottende tanden bloot.

Normaal gesproken is mijn eerste reactie om terug te duwen, ongeacht wat ze me proberen aan te smeren. Maar nu viel mijn oog op het zwarte hakenkruis dat prominent op de voorkant van het boek prijkte. ‘Mein Kampf’, door Adolf Hitler. Logisch, dacht ik, die kerel denkt natuurlijk dat ik een ariër ben.

Ik had het beruchte boek nog nooit in mijn vingers gehad. Opgewonden besefte ik dat ik keek naar het enige boek dat in Nederland verboden is, het literaire magnum opus van wellicht de meest kwaadaardige autist uit de geschiedenis van de mensheid.

“Wat kost het?” vroeg ik aan de verkoper. “Veertig soles,” zei de man met een kop alsof hij er zijn hele familie een maand van moest onderhouden. Nou weet ik dat je in Peru altijd en overal wordt getild, dus zette ik mij schrap voor stevige onderhandelingen.

Maar toen rinkelden er enkele alarmbellen in mijn hoofd. Het was een verboden boek! Als ze m’n koffer zouden doorzoeken, terug op Schiphol, wie weet wat er dan zou gebeuren? Arrestatie, een hoge boete, of zelfs levenslange opsluiting als vermeende terrorist? Enkele reis Guantanamo Bay, pak uw koffers maar weer in.

Met spijt legde ik het boek terug bij de rest, en vertelde de man dat het verboden was in

Ollanda. Hij snapte er niks van. Verboden? Wat voor raar land is dat?

Inderdaad. Wat voor raar land is dit? Het CDA blies vorige week op hoge toon een minister terug toen die een soortgelijke verbazing opperde, nadat Wilders het vuurtje weer eens had aangestoken. In het kort hun argumenten.

Wilders noemde het een haatzaaiend boek. Welnu, als er iemand grossiert in haatzaaierij, dan is het Geert zelf. Laten we dan consequent zijn, en allereerst hém verbieden. En wat te denken van de bijbel, het handboek van de CDA? Ik weet eigenlijk niet of er meer dooien zijn gevallen in de naam van Onze Lieve Heer dan in de naam van Onze Boze Adolf. Niet dat het aantal slachtoffers echt belangrijk is, het gaat hier om haatzaaierij. Maar toch.

Een ander kamp leunde op het handjevol bejaarden dat nog samenhangende herinneringen koestert van de tweede wereldoorlog. Die mensen kunnen zich gekwetst voelen als Mein Kampf ineens met stip de boeken top-tien binnenduikt. Bij mij slaat deze vorm van kleinburgerlijke bejaardenbetutteling de bek dicht. En even later valt ie van verbazing weer open, als onze politici vertellen dat ze bang zijn dat de opgeschoten Lonsdale jeugd uit Venlo foute ideeën uit het boek overneemt. Alsof hun racisme níet uit onwetendheid is geboren.

Het argument van de voorstanders, namelijk dat het boek elders vrij verkrijgbaar is en eenvoudig te bestellen of down te loaden via internet, is net zo invalide als de rest. Ter vergelijking: in Amerika is een uzi legaal, en te bestellen via internet. Zullen we onze wapenwet dan ook maar aanpassen?

Helaas bleef de kern van de zaak buiten schot. Dat is namelijk deze principiële vraag: mag je in een democratie die rust op de pijlers van vrije meningsuiting een boek verbieden?

Gevoelsmatig zou ik zeggen ‘nee’, maar ik geef toe dat je er een interessante filosofische avond over zou kunnen organiseren. Zo impliceert het bijvoorbeeld dat we onszelf verbieden iets te verbieden. Dat kan enige verwarring scheppen.

Ik kwam er vandaag achter dat Mein Kampf helemaal niet verboden is in Nederland. Wilders riep maar wat, je mag het gewoon in de kast hebben staan. Hoogstens meent de Nederlandse Staat het auteursrecht op het boek te hebben (leg dat maar eens uit aan de familie H.), en verbiedt hij uit dat recht herdruk of verspreiding. Een fraai staaltje gedoogbeleid, dat overigens ook in Duitsland zo wordt toegepast.

Ik liet een vloek toen ik dit ontdekte. Was ik toch weer te braaf geweest. Nu rest mij niks anders dan de gang naar een openbare bibliotheek. Want ik wil nou wel eens weten waar iedereen het toch over heeft.

Schaamlippen

De strontlading negatief commentaar die ik na de vorige column per email binnen kreeg, deed mij vermoeden dat voetbal niet het beste onderwerp is om inhoudelijk over te schrijven. Men vindt dat namelijk niet interessant genoeg. Ik zal er mee moeten leren leven dat mijn publiek bestaat uit kritische denkers over maatschappelijk relevante issues. Die paar malloten die mijn passie voor Ajax delen, spreek ik wel in de kroeg.

Welnu, vind dan maar eens een interessant onderwerp. Ergernis is de bron van een goede column, maar helaas heb ik mij deze week nauwelijks opgewonden. De wekelijkse clownsact van Geertje Wilders is inmiddels gemeengoed geworden; ik hoef daar niet over te schrijven aangezien hij zichzelf en die miljoen idioten die op hem hebben gestemd al voldoende voor lul zet. Jan Pronk deed eveneens een hoopvolle poging, maar zei de volgende dag al weer sorry. Hoe flauw.

Gelukkig werd ik gered door een documentaire over een onderwerp dat niemand koud zal laten: de schaamlippen! Wie kent ze niet? Die vermetele hangflappen komen in de beste huishoudens voor, en nu zijn ze in opspraak.

Even terzijde, al sinds mijn jonge jaren heb ik mij afgevraagd waarom die dingen zo heten als ze heten. Wellicht denkt u dat dit met ouderwetse preutsheid te maken heeft: we bevinden ons immers in de schaamstreek. Maar waarom dan schaamhaar en niet schaamplasser? Waarom dan schaamlip en niet schaamklit? Dat riekt naar willekeur en discriminatie.
Desalnietemin, tegenwoordig doen de ‘labiae’ hun naam eer aan. Een moderne vrouw blijkt zich rot te schamen voor haar binnenste lippen, als deze als een ongeboren foetus over de buitenste naar buiten kruipen. De vroedvrouw raakt er van in de war, de gynaecoloog weet niet waar hij zijn speculum moet laten. Ze worden gniffelend nagekeken in de sauna, smalend uitgelachen onder de douches van de hockeyclub. Grootlippige vrouwen worden sociaal uitgekotst als parias in een wereld van naakte schijn.

Volgens de documentaire ligt de schuld van deze hetze bij de glamourfoto’s in de betere blootbladen. Het bosje-kreupelhout-voor-de-deur tijdperk is voorbij; de vrouwelijke anatomie wordt ons in volle glorie voorgelegd. En die kale vagina’s moeten er natuurlijk wel een beetje toonbaar uitzien. Volgens de mensen die hun brood verdienen met andersmans genitalia betekent dit dat de binnenste schaamlippen gewoon binnen de buitenste horen. En niet andersom.

Niets is zo menselijk als jezelf vergelijken met anderen, zeker als je weet dat die anderen maatschappelijk lekker liggen. Met in dit geval als resultaat een hele horde onzekere vrouwen die starend naar een spiegel tussen hun benen alsmaar ongelukkiger wordt.

Gelukkig is er een dokter in de Verenigde Staten die je voor enkele duizenden dollars van je oversizede kutlellen afhelpt. Niet alleen rijpere vrouwen, maar ook duizenden jonge meisjes laten zich door deze man behandelen. Hun ouders zijn voldoende de weg kwijt om te denken dat het hier gaat om een condition, en de dokter heeft geconstateerd dat hun dochter een candidate is voor de ingreep. En tsja, als je dochter een candidate is, dan zou je als moeder wel gek zijn om het niet te doen. Het wachten is nu nog op de verzekeringsmaatschappijen, die vooralsnog de tienduizend dollar fee niet willen ophoesten. Maar dat komt vanzelf wel.

Met een big smile vertelde de dokter dat hij driehonderdvijftig duizend dollar per maand verdient met zijn gepatenteerde ingreep. Over twee jaar, zo schetste hij, zit hij op een strand aan de stille zuidzee met een mojito in zijn hand, terwijl de miljoenen binnen stromen van de operaties die anderen voor hem doen.

Die kerel heeft het goed voor elkaar, dacht ik meteen. Een stukje vlees wegsnijden met een lasermesje, dat moet ik ook wel kunnen. Ik had in jaren niet zo’n helder toekomstvisoen gehad. Laat maar komen, die puberende lellebelletjes.

En als we eenmaal klaar zijn met alle uit hun oevers getreden schaamlippen, dan gaan we de mannen wijsmaken dat laaghangende ballen slecht zijn voor hun potentie. Kunnen we weer even verder. Ik zie het weer helemaal zitten.