Ollongren

Terwijl het coronavirus nog welig woekert, de huizenmarkt strak op slot zit, een stevige recessie voor de deur staat en de beurs recordhoogtes bereikt, buigen de Nederlandse volksvertegenwoordigers zich over een andere, blijkbaar urgentere zaak: de uitvergrote notities van mevrouw Ollogren. De formatie van een nieuw kabinet is niet belangrijk, nee, het gaat nu om wie op de hoogste poten het meeste misbaar kan maken. Lager dan vandaag kunnen we met z’n allen niet zinken.

Want let wel: we doen er met z’n allen aan mee. Zelfs ik, die nauwelijks het nieuws volgt, kan er niet aan ontsnappen. In al mijn verontwaardiging voel zelfs ik mij genoodzaakt mijn mening erover te ventileren.

Laten we beginnen met de ‘journalist’ die de foto uitvergroot en publiekelijk gemaakt heeft. Deze persoon zou zich diep moeten schamen. Het getuigt namelijk van een volstrekt gebrek aan fatsoen om iemands privé documenten openbaar te maken. Stelt u zich eens voor dat u in de trein zit te werken en iemand maakt stiekem notities van uw aantekeningen, die hij of zij vervolgens op internet zet. Zou u zich dan geroepen voelen de inhoud te gaan verdedigen?

Bovendien had die journalist twee opties: hij kon mevrouw Ollongren erop wijzen dat haar notities zichtbaar waren, of hij kon ze wereldkundig maken. Zou hij (of zij) zich één moment hebben afgevraagd met welke keuze hij het algemene belang het meest zou dienen? Het openbaar maken ervan getuigt van een angstaanjagend gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. We doen het niet samen, nee, het is ieder voor zich. En een politicus mag als aangeschoten wild zonder privédomein worden behandeld.

Datzelfde fatsoen lijkt ook een groot deel van onze volksvertegenwoordigers te ontberen. Het had hen gesierd hier geen halszaak van te maken, maar de hand in eigen boezem te steken. Want wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Wie meent zelf altijd op een oprechte en open manier met een ander te communiceren, zou eens wat vaker in de spiegel moeten kijken. Wie meent dat alles wat hij zegt en schrijft een reële weergave van zijn gedachten is, die mag zichzelf van mij tot paus en president uitroepen.

En dan is er nog de vraag op welke manier het land bij deze circusvertoning gebaat is. Ik zou denken dat de door het volk gekozen vertegenwoordigers hun tijd beter kunnen besteden dan mee te doen aan deze ridicule parade van kleinzielige opvattingen. Wie twee keer nadenkt, begrijpt ook wel dat deze hele schertsvertoning maar één doel dient: het vertrouwen in de regering (die overigens al demissionair is) nog verder beschadigen. Zodat de meneertjes en de mevrouwtjes die waarschijnlijk buiten de boot gaan vallen alsnog mogen hopen op een nieuwe kans.

Deze kwestie handelt niet om waarheidsvinding, en evenmin om fatsoen. Er wordt hier een vies spel gespeeld dat draait om macht, ego’s en sensatiezucht. En helaas moet ik constateren dat een hele hoop mensen er aan meedoen. Dit land is blijkbaar nog lang niet klaar om met z’n allen een stap vooruit te zetten naar een betere toekomst.

Als ik nu nog wist hoe ik deze column net zoveel publiciteit kon geven als mevrouw Ollongren haar notities...