Het bezoek van de Duitse minister van defensie aan Bahrein heeft
nogal wat stof doen opwaaien. Deze statige vrouw weigerde zich aan de lokale
kledingvoorschriften te houden, omdat ze van mening is dat een vrouw zelf moet
mogen bepalen wat ze aandoet. Voer voor discussie.
Ik weet nog goed dat ik als kind mij verwonderde over de
toeristen in Italië, die voorafgaand aan een bezoek aan de zoveelste pittoreske
kerk hun bloten armen en onderbenen verplicht moesten bedekken, omdat Gods oog schrikt
van de naakte waarheid. Bijna iedereen gaf aan dit voorschrift gehoor en die paar principiële idealisten die weigerden, werd de toegang tot Gods huis simpelweg ontzegd.
Dit voorbeeld is in principe hetzelfde als wat Bahrein
van de Duitse minister heeft gevraagd. Een kledingvoorschrift op grond van een
religieuze overtuiging, ingebakken in de sociale cultuur. Zoals je je schoenen uitdoet
in een moskee, een keppeltje opzet in een synagoge en in Nederland niet naakt
over straat loopt, doe je in een Islamitisch land een hoofddoek om als het
gebruik daarom vraagt.
Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet meer dan een kwestie van respect,
fatsoen en beleefdheid jegens de gastheer. Om het even door te trekken: op
bezoek ga je ook niet in de hoek van de kamer poepen, als de lokale zeden het
gebruik van een toilet voorschrijven.
Gelukkig is de christelijke zedelijkheid inmiddels grotendeels
uit het Italiaanse kerkbeeld verdwenen. Ze moesten ook wel, want anders kwam er
geen kip meer kijken.
En daar ligt precies het antwoord. Als je het niet eens bent
met de plaatselijke gebruiken, blijf dan lekker thuis! Dat is wat de Duitse minister
had moeten doen, als zij écht principieel had willen zijn. Maar in plaats daarvan
kiest zij ervoor om de lokale bevolking te schofferen. Blijkbaar zijn de
belangen zo groot (olie, oorlog, macht) dat ze wel moest gaan en blijkbaar is ze
zo overtuigd van haar eigen superioriteit, dat ze geen boodschap heeft aan
wederzijds respect.
In elk geval is de massale steunbetuiging van westerse
social media voor haar gedrag wederom een fraai voorbeeld van de dikke plank
die wij nog steeds voor onze kop hebben. Zolang wij menen dat wij ons eigen
gelijk aan anderen moeten opleggen, zal er oorlog zijn.
Ja, we wenen met z’n
allen over de doden in Aleppo, maar ondertussen doen we ook aan die oorlog mee en
vinden we nog steeds dat onze cultuur, onze democratie, ons kapitalisme en ons
geloof (wat dat ook moge zijn) superieur is aan de Islam (en stiekem ook aan
alle andere culturen, landen, systemen en religies).
En misschien is dat ook wel zo. Misschien mogen wij ons gelukkig prijzen dat wij in een van de fijnste landen ter wereld mogen
wonen. Maar geeft ons dat het recht om ons gelijk aan anderen op te dringen?
Neen! Driewerf neen, ongeacht de ellende die we daar zien gebeuren.
Maar meneer Pama, waarom dan niet? Nou, omdat niemand de
waarheid in pacht heeft. Op het moment dat wij gaan bepalen wat beter is voor
anderen, spelen wij voor dictator en God tegelijk.
Op dat moment zijn wij geen
haar beter dan Wilders en consorten. Denk er maar eens goed over na. Het is geen
gemakkelijk standpunt, maar volgens mij
kom je er uiteindelijk niet onderuit. Als je vrede wilt, tenminste.
Binnenkort gaat de minister bij de paus op audiëntie. Zij heeft al aangekondigd dat zij een doorschijnend
topje en lederen leggings met open kruis zal dragen. Ik verheug me nu al op de
steunbetuigingen op facebook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten