Kapitalisme joepie!

De kapitaalcrisis duurt onverminderd voort. Joepie! Ik geniet met volle teugen van de tegenstrijdige analyses, de blinde paniek, de absurde interventies en vooral van het feit dat ik nergens last van heb. Ik stel mij zo voor dat het vooral jeukt bij mensen die flink in aandelen hebben geïnvesteerd. Die zien hun kapitaaltje ineens in waarde halveren. Tja, denk ik dan, dat is all in the game.

Maar nee, onze machthebbers beslissen anders. Zij hebben bepaald dat we met z’n allen niet armer mogen worden en pompen daarom honderden miljarden euro’s in de bankwereld. Euro’s, waarvan het nog maar de vraag is of die volgende week niet een kwart van hun waarde hebben verloren. Euro’s, die op heel veel andere manieren besteed hadden kunnen worden. Euro’s, die wij met z’n allen moeten betalen, ook al heb je geen weet van de kredietcrisis.

En dat allemaal omdat de politici niet in staat zijn buiten de geëffende paden van het marktfundamentalisme te denken. Het riedeltje is eenvoudig: mensen die minder te besteden hebben gaan minder consumeren, waardoor de werkgelegenheid afneemt en we in een recessie belanden. En dat willen we natuurlijk niet. We staan op de Mont Blanc van de welvaart en we zijn niet van plan naar beneden te komen.

Dat bovengenoemd scenario slechts een theorie is, niet eens gebaseerd op waargenomen feiten, geverifiëerde experimenten, of dubbelblind gerandomiseerd onderzoek, vertellen ze er gemakshalve niet bij. De markteconomie is niet meer dan een leuk bedacht verhaaltje waarvan de grote voordelen voor enkelen gemakkelijk opwegen tegen de kleine nadelen voor velen. Het is gebaseerd op het gegeven dat mensen altijd meer willen en bereid zijn daarvoor op de pof te leven.

Wellicht zou het een idee zijn om eens te stoppen met het ongebrijdelde lenen. Wat je niet hebt, kan je niet uitgeven, zo moeilijk is dat niet te begrijpen. Helaas gebeurt precies het tegenovergestelde. Krediet wordt een nivootje hoger getild. Geen tienduizend euro voor een individu, maar tien miljard euro voor een instelling. Op de pof.

Dat krijg je, als de oplossing voor de crisis komt van mensen die blijven geloven in het systeem, ook al is dat systeem ontploft. Daarom beschouw ik de kapitaalinjectie als niet meer dan een doekje voor het bloeden. Een hele grote doek, dat dan weer wel.

Over bloeden gesproken, hoe zit dat nou eigenlijk in het weekend? De beurs is dan gesloten, de handelaren zitten in de kroeg, de banken zijn op slot. Crisis, hoezo crisis? Bizar. In mijn vak bloedt de patiënt gewoon door, ook op de zaterdagavond. Het geeft eens te meer aan hoe ver van de financiële wereld van de werkelijkheid staat.

Maar goed, terug naar de ellende. Hoe erg is het eigenlijk? Ik heb nog niemand gezien die kon of durfde te voorspellen waar dit alles heen gaat. In absolute zin valt het ook wel mee. De Dow Jones staat nu, na een week van 22% verlies, nog steeds hoger dan in 2000 (toen de IT bel was gebarsten) en hoger dan in 2002 (na de aanslag op de Twin Towers). Laten we niet vergeten dat de beurskoersen in de afgelopen jaren alleen maar zijn gestegen. Logisch dat na zo’n stijging eens een daling komt.

En geld is er nog genoeg, getuige de honderden miljarden euro’s die overheden en centrale banken op de planken hebben liggen. Zolang de inflatie niet stijgt, maken de drukpersen overuren. En de inflatie stijgt voorlopig niet, want de rente gaat alleen maar omlaag en de olie is nog maar half zo duur als een jaar geleden.

Zo bezien ziet het er voor ons rooskleurig uit. Een lagere rente drukt de prijzen en over een tijdje kost een liter benzine nog maar 1 euro. Een mooie compensatie voor de waardedaling van je aandelen. Ja, laat die financiële jongens maar wieberen.